II SA/Po 1339/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia (...) nr (...), II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Komendant Miejski Policji w P. na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 4 i art. 95 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) orzekł o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się przy ul. (...) w P. zajmowanego przez P. G. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, iż decyzją Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia (...) grudnia 1985 r. P. G. przydzielono lokal mieszkalny przy ul. (...), przy czym osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w lokalu była również żona O. G. oraz syn D. G. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od administratora nieruchomości najemca zaprzestał regulowania należności czynszowej, która wynosiła na dzień (...) października 2012 r. (...) zł. Pomimo otrzymanego wezwania do zapłaty najemca nie podjął żadnych czynności mających na celu do niedopuszczenia lub wstrzymania decyzji o opróżnieniu lokalu. Mając powyższe na względzie w dniu (...) maja 2013 r. wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego. Następnie organ powołując się na ustawowe przesłanki wydania przedmiotowej decyzji wyjaśnił, że zostały one w sprawie spełnione, co uzasadniało wydanie przedmiotowej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. G. wskazując na swoje problemy rodzinne i zdrowotne. Równocześnie odwołujący się zobowiązał do comiesięcznej spłaty zadłużenia. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując w szczególności na zaległości najemcy lokali oraz fakt wypowiedzenia wobec niego umowy najmu z dniem (...) maja 2011 r. Następnie podniesiono, że w dniu (...) sierpnia 2013 r. w siedzibie organu pojawił się pełnoletni syn strony D. G., który wyjaśnił, że ojciec jest osobą chorą, stale leżącą oraz zobowiązał się do spłaty zadłużenia. Mając powyższe na względzie organ, w oparciu o przepis art. 136 K.p.a. zwrócił się do administratora, w celu uzyskania informacji odnośnie podjętych czynności przez dłużników, zmierzających do spłaty zaległości czynszowych. Z uzyskanych materiałów z dnia (...) sierpnia 2013 r. wynikało, iż zaległości na koncie przedmiotowego lokalu za odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokali i opłaty związane z eksploatacją wynoszą (...) zł. Ponadto, mimo iż D. G. (pełnoletni syn strony) w dniu (...) sierpnia 2013 r. zadeklarował dokonanie jednorazowej wpłaty (...) tys. zł tytułem zaległości oraz wnioskował o rozłożenie na rat spłaty pozostałej kwoty zadłużenia - żadne wpłaty na ten poczet nie zostały dokonane. W ocenie administratora częściowa wpłata zaległości mogłaby stanowić podstawę zawarcia ugody umożliwiającej spłatę pozostałych zaległości na raty. Wobec faktu, iż deklarowana kwota nie wpłynęła, jak również nie wpłynęły żadne opłaty za bieżące użytkowanie lokalu, w dniu (...) października 2013 r. odmówiono dłużnikom zawarcia takiej ugody. Następnie podniesiono, że organ odwoławczy poinformował stronę o możliwości zapoznania się w siedzibie organu z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona do dnia wydania niniejszego orzeczenia z prawa tego nie skorzystała. Nie wpłynęła również żadna informacja o podjętych w powyższe sprawie działaniach, mających na celu spłatę choćby części zadłużenia. W tych okolicznościach faktycznych uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu lokali mieszkalnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. G. podnosząc, iż jest w trakcie zawierania ugody z administratorem lokalu. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie wyjaśniając dodatkowo, że z jego informacji wynika, że aż do momentu wniesienia skargi skarżący nie uregulował powstałego zobowiązania, jak również nie regulował bieżących płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymująca w mocy decyzję Komendant Miejski Policji o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się przy ul. (...) w P. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż stosownie do treści art. 97 ust, 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepisy art. 95 ust. 2 - 4 powołanej powyżej ustawy wyznaczają przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, przy czym zgodnie z art. 95 ust. 2 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się, jeżeli policjant m.in. jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności (pkt 4). Ponadto zgodnie z zapisem art. 95 ust. 3a decyzję o opróżnieniu wydaje się, jeżeli właściciel wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący pozostaje w zwłoce z zapłatą czynszu, na co wskazują informacje uzyskane od administratora budynku. Równocześnie pismem z dnia (...) marca 2013 r. Komendant Miejski Policji– jako dysponent lokalu, wezwał stronę do uregulowania zaległości wyznaczając skarżącemu miesięczny termin. Spełnione zostały tym samym warunki, o jakich mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie opróżnienie lokalu mieszkalnego. Równocześnie, wobec nie uregulowania należności organy były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga, na co zasadnie, zwrócił uwagę organ odwoławczy, że ustawodawca nie pozostawił tej kwestii do uznania organów, lecz przez użycie określenia "decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się" skierował do organów zobowiązanych do stosowania tego przepisu nakaz wydania takiej decyzji. Wątpliwości Sądu budzi natomiast sentencja decyzji organu I instancji, gdzie jako osoby zobowiązane do opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się przy ul. (...) wskazano P. G. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu. Należy bowiem zauważyć, że art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, wskazuje, że decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych dyspozycję art. 95 ust. 4 ustawy należy wypełnić treścią i przede wszystkim ustalić w postępowaniu administracyjnym zamieszkałe w lokalu osoby, a następnie wskazać je w decyzji, jako jej adresata, bowiem zobowiązuje się je do określonego zachowania, tj. do opróżnienia lokalu (wyrok z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 837/10, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1204/11, Baza NSA). Innymi słowy, skoro decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego kształtuje skutki prawne wobec wszystkich zamieszkałych w nim osób, to rozstrzygnięcie musi być skierowane do każdej osoby zamieszkującej w tym lokalu, bowiem w przeciwnym razie jest to niezgodne z teorią podmiotowości prawnej osoby fizycznej. Jak wskazuje analiza decyzji organu I instancji, nie spełnia ona powyższych warunków, co przesądza o jej wadliwości. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że rozstrzygnięcie organów administracji publicznej, którymi orzeczono o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się przy ul. (...) w Poznaniu zajmowanego przez P. G. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu, zostało wydane z naruszeniem art. 95 ust. 4 ustawy o Policji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji zobowiązane są do ustalenia kręgu osób zamieszkałych w przedmiotowym lokalu, a następnie wskazani ich w decyzji, jako ich adresatów. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.