II SA/Po 147/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; oddala skargę /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ W.Batorowicz Decyzją z dnia (...) września 2008 r. ((...)), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) Prezydent Miasta P. po rozpoznaniu wniosku R. K. o wznowienie postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr (...) z dnia (...) lutego 2007 r. ((...)) o pozwoleniu na przebudowę lokalu mieszkalnego nr 2 na lokal handlowo-usługowy w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w P., wydanej dla M. J.-B. i P. B. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż postanowieniem z dnia (...) lipca 2008 r. zostało wznowione postępowanie w przedmiotowej sprawie, a strony zostały wezwane do zgłaszania wniosków dowodowych; M. J. - B. i P. B. do pisma z dnia (...) lipca 2008 r. dołączyli informację z dnia (...) lipca 2008 r. Miejskiego przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej S.A. o podjętej uchwale nr (...) z dnia (...) grudnia 2006 r. Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...), / (...),(...),(...) w P. w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej oraz pismo znak (...) z dnia (...) grudnia 2006 r. przekazujące współwłaścicielom nieruchomości informację o podjętych uchwałach w drodze indywidualnego głosowania z wynikiem 88,9 % za podjęciem uchwały. Dalej organ stwierdził, iż również w dniu (...) lipca 2008 r. wpłynęło pismo R. K. zarzucające, iż nie podjęto uchwały co do przebudowy mieszkania nr (...), jak również, że doszło do pęknięcia ściany budynku; do tego pisma dołączono kopię pisma MPGM S.A. z dnia (...) grudnia 2006 r. oraz kopię postanowienia nr (...) Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) czerwca 2008 r. o przekazaniu według właściwości do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wniosku R. K. dotyczącego zgłoszenia pęknięcia ściany przedmiotowego budynku. Zdaniem organu I instancji zarzut R. K. o wyłączeniu Wspólnoty Mieszkaniowej opisanej nieruchomości z procesu decyzyjnego jest niezasadny. Powołując się na art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) organ zauważył, iż w postępowaniu w sprawie przebudowy części nieruchomości wspólnej przedmiotowej nieruchomości stroną powinna być i była Wspólnota Mieszkaniowa tej nieruchomości, a jej współwłaściciele uczestniczyli wcześniej w podjęciu uchwały w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę (88,9 % głosów "za") i w tym wypadku nie ma zastosowania art. 199 Kodeksu cywilnego. Dalej organ stwierdził, iż sprawy prawidłowości wykonywania robót budowlanych należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W ocenie organu nie można było w odmówić wydania inwestorowi pozwolenia na budowę, gdyż spełnił wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a nadto w trakcie wznowionego postępowania organ nie stwierdził wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 kpa. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. K., który domagał się jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu podał, iż wspólnota nigdy nie podejmowała uchwały o przebudowie mieszkania Państwa M. i P. B. i zmianę przeznaczenia na cele "użytkowo-publiczne". Ponadto zakwestionował skierowanie tej decyzji organu I instancji do spółki MPGM, która nie jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. (...) -narożnik ul. (...),(...).(...), nie zaś do poszczególnych współwłaścicieli tej nieruchomości, którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę, jak i we wznowionym postępowaniu. Zdaniem odwołującego większość współwłaścicieli nie poparła uchwały z dnia (...) grudnia 2006 r. Dalej odwołujący wskazał na "art. 22.2" ustawy o własności lokali oraz art. 199 Kodeksu cywilnego podkreślając konieczność uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd. Ponadto wskazał na okoliczności, które jego zdaniem świadczą o dopuszczeniu się samowoli budowlanej przez Państwo M. i P. B. w zakresie "przebudowy piwnicy" oraz na wystąpienie pęknięć w ścianie domu w związku z wykonywaniem prac budowlanych przez inwestorów. Wojewoda decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. ((...)), na podstawie art. 138 § 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) września 2008 r. W uzasadnieniu organ II instancji przywołał treść art. 151 § 1 kpa, wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wznowione ze względu na podniesioną przez R. K. okoliczność, że jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Organ zwrócił, uwagę na to, że przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające, którego rezultaty doprowadziły organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził, iż ze względu na liczbę wyodrębnionych i niewyodrębnionych lokali w przedmiotowej nieruchomości, większą niż siedem, zastosowanie znajdują unormowania ustawy o własności lokali, to jest art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 i 2. Dalej organ stwierdził, iż treść i zakres wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę oraz przedstawiona dokumentacja projektowa wskazuje, iż zakres robót dotyczy przebudowy nieruchomości wspólnej (przebudowa otworu okiennego i wykonanie w tym miejscu wejścia do lokalu handlowo-usługowego) i przeprowadzenie tych robót należy zakwalifikować jako czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali. W ocenie organu inwestorzy wystąpili do podmiotu – Biura Obsługi Mieszkańców nr (...) – zajmującego się prowadzeniem spraw Wspólnoty Mieszkaniowej wyżej opisanej nieruchomości, który to podmiot pismem z dnia (...) listopada poinformowało właścicieli poszczególnych lokali o tym wniosku oraz skierowało do nich projekt uchwały wraz z kartą do głosowania w przedmiocie wyrażenia zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej w przedstawionym zakresie. Dalej organ zauważył, iż z przeprowadzonego głosowania sporządzono protokół z dnia (...) grudnia 2006 r. wskazujący, iż 88,9 % głosów oddanych zostało za uchwałą wyrażającą zgodę na wnioskowaną przebudowę nieruchomości wspólnej. Organ wskazał także na treść art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali definiujący nieruchomość wspólną i uznał, że w rozpatrywanym przypadku przebudowa otworu okiennego i wykonanie w tym miejscu wejścia do lokalu dotyczy nieruchomości wspólnej, zaś przebudowa lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności, zmiana sposobu jego użytkowania, czy też przekucie się z własnego mieszkania do własnej piwnicy, nie może być traktowane jako dotyczące nieruchomości wspólnej. Następnie organ odwoławczy uznał za nietrafny zarzut odwołującego co do braku udziału w postępowaniu właścicieli lokali, jako stron tego postępowania. Organ wskazał, iż strona w niniejszym postępowaniu jest wspólnota mieszkaniowa jako jednostka organizacyjna, której ustawa o własności lokali przyznaje zdolność do czynności prawnych; sprawami wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości, na którą składa się więcej niż siedem lokali wyodrębnionych wraz z niewyodrębnionymi, kieruje zarząd (art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 powołanej ustawy) i jest upoważniony do reprezentowania wspólnoty na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali; z kolei zarząd nieruchomością wspólną może być powierzony osobie fizycznej lub prawnej, którym to podmiotem w niniejszym przypadku jest Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej S.A. W odniesieniu do uwag odwołującego w zakresie nieprawidłowości wykonywanych robót organ odwoławczy zajął analogiczne stanowisko do przedstawionego przez organ I instancji. Skargę na decyzję organu II instancji wniósł R. K., który domagał się stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest nieważna ze względu na treść art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 kpa. przedstawił argumentację już wcześniej wyrażoną w odwołaniu, iż ani on sam, ani pozostali członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zdaniem skarżącego postępowanie organów obydwu instancji jest niespójne, gdyż organ administracji dostrzegając przesłanki do wznowienia postępowania i wydając postanowienie o wznowieniu postępowania miał obowiązek uchylić decyzję wydaną w postępowaniu, w którym strony nie brały udziału, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Skarżący nie zgodził się z poglądami prawnymi wyrażonymi przez organ II instancji co do statusu wspólnoty mieszkaniowej. Zdaniem skarżącego ustawa Prawo budowlane nie zawęża pojęcia budowy do sfery nieruchomości wspólnej, gdyż odnosi się do całego budynku i wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. W jego ocenie organy obydwu instancji pomyliły pojęcia nieruchomości jako budynku oraz jego współwłaścicieli z nieruchomością wspólną domu i jej współwłaścicielami. W ocenie skarżącego Wspólnota Mieszkaniowa jest podmiotem postępowania w sprawie podjęcia uchwały, ale nie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym konieczny był udział każdego ze współwłaścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie. W piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2009 r. skarżący dodatkowo podał, iż nie miał zapewnionej możliwości uczestniczenia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę z dnia (...) lutego 2007 r. nie dano mu możliwości uczestniczenia w tym postępowaniu, a Spółka MPGM nie jest przedstawicielem Wspólnoty Mieszkaniowej, nie jest administratorem domu ani stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na przebudowę lokalu – w każdym razie skarżący nie udzielił temu podmiotowi pełnomocnictwa do reprezentowania go przed jakimkolwiek urzędem czy sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wznowienie postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i może nastąpić jedynie z powodów wyczerpująco wyliczonych w art. 145 kpa i art. 145a kpa. Zasady wszczęcia postępowania wznowieniowego są również odmienne od zasad określających wszczęcie postępowania zwykłego. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 i 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wszczęcie postępowania zwykłego odrębnego postanowienia nie wymaga. W przypadku wznowienia na wniosek, następuje to wówczas, gdy zostanie wstępnie ocenione, że żądanie pochodzi od strony, wniosek został złożony w terminie oraz, że strona powołuje się na podstawy wznowienia wymienione w art. 145 kpa i 145a kpa. Jeżeli natomiast zostanie ustalone, że brak jest jednego z tych elementów organ administracji winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, jednakże w razie istnienia wątpliwości co do tego czy osobie składającej wniosek o wznowienie postępowania przysługuje przymiot strony, to kwestia ta powinna być rozstrzygnięta dopiero po wznowieniu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, niepublikowany, powołany wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 29 marca 2006 r., VII SA/Wa 980/05, LEX nr 227793). Naczelny Sąd Administracyjny w we wskazanym wyroku wyraził pogląd, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż zagadnienie to będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Stąd też zarzucana organom administracji niespójność w sprawie nie zachodzi. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania było niezbędne dla przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do powołanych przez skarżącego przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec tego nie mogło w żaden sposób przesądzić o trafności zarzutów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania i niejako automatycznie prowadzić do uchylenia decyzji nr (...) Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2007 r. o pozwoleniu na budowę. Zarząd nieruchomością wspólną o charakterze budynkowym uregulowany został w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Ogół właścicieli lokali wchodzących w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, jak również pozywać i być pozwana (art. 6 tej ustawy). Właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy). W razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli sposób zarządu nieruchomością wspólną odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy lokalu (art. 18 ust. 2). Z kolei jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w tej ustawie. Zgodnie z treścią art. 19 przywołanej ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Jeżeli jednak lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu (art. 20 ust. 1 powołanej ustawy). Zarząd taki kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 powołanej ustawy). Powyższe przepisy wskazują, iż dla tzw. większej wspólnoty mieszkaniowej, o której mowa w art. 20 powołanej ustawy, działa zarząd. Stąd też w razie dokonania wyboru zarządu (powołania) tylko taki organ wspólnoty mieszkaniowej mógłby skutecznie kwestionować jego pominięcie w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją (tak NSA w wyroku z dnia 27 września 1999 r., IV SA 1317/97, LEX nr 48763). Jednakże ustanowienie zarządcy (w znaczeniu funkcjonalnym) na podstawie art. 18 ust. 1 tej ustawy z 1994 r. o własności lokali wyklucza możliwość tworzenia zarządu (w znaczeniu podmiotowym) według postanowień art. 20 ustawy. Za taką wyłącznością określonej, przyjętej już raz formuły prawnej zarządu nieruchomością wspólną przemawiają także istotne względy natury organizacyjno-gospodarczej (brak potrzeby mnożenia struktur zarządu nieruchomością wspólną, problem ewentualnego rozkładu uprawnień pomiędzy takie struktury i in.). Zarządca nieruchomości wspólnej, ustanowiony na podstawie art. 18 ust. 1 tej ustawy z 1994 r., może występować w imieniu właścicieli lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową (tak SN w postanowieniu z dnia 14 września 2005 r., III CZP 62/05, LEX nr 171751). Skoro właściciel mieszkania (będący współwłaścicielem nieruchomości wspólnej) w budynku składającym się z wielu mieszkań z mocy ustawy jest członkiem tzw. większej wspólnoty mieszkaniowej, to wspólnota taka, działając poprzez powołany zarząd (w znaczeniu podmiotowym) bądź podmiot, któremu powierzono zarząd (w znaczeniu funkcjonalnym), może być uczestnikiem postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących budynku objętego tą wspólnotą, a nie właściciel mieszkania. Od zasady, iż członka wspólnoty reprezentuje zarząd lub zarządca istnieje jednak odstępstwo wynikające z ukształtowanego w tej kwestii orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 1996/97 (LEX nr 48720) wydanym w sprawie, której przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "nie podziela stanowiska, iż we wszystkich sytuacjach za członków Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie Wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeśli członek Wspólnoty Mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota. Skarżący wskazywał, iż jego interes prawny polega na zachowaniu prawa do przejazdu do garażu i interesu takiego nie można nie uznać za interes dający mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.". W wyroku z dnia 21 lipca 2004 r., IV SA 2061/02 (LEX nr 158921) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "jeśli członek Wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota". Z kolei w wyroku z dnia 19 października 2004 r., IV SA 1522/03 (LEX nr 160791) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że "Jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, istnieje podstawa, by mógł wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym". Poglądy zawarte w powyższych wyrokach zostały podzielone między innymi w kolejnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie dotyczących udziału członka wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę; w wyroku z dnia 28 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 1750/07, LEX nr 499943 stwierdzono, iż "Członek wspólnoty mieszkaniowej winien wskazać konkretną okoliczność, która godzi w jego indywidualny interes oraz przepis prawa, który upoważnia go do działania."; w wyroku z dnia 29 marca 2006 r., VII SA/Wa 980/05, LEX nr 227793 Sąd zauważył, iż aby członek wspólnoty mieszkaniowej mógł samodzielnie występować jako strona postępowania musi istnieć przepis prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania jego mieszkania, będącego jego własnością. Tutejszy Sąd nie znajduje powodów, dla których miałby odstąpić od wyżej przedstawionej linii orzeczniczej, która uwzględnia szczególny charakter wspólnoty mieszkaniowej wynikający z faktu, że z odrębną własnością lokali powiązana jest współwłasność nieruchomości wspólnej. W niniejszej sprawie organy administracji trafnie uznały, iż w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę brała udział strona, to jest Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. (...)(...) i (...) – (...),(...) i (...), której sprawy prowadzi Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej S.A. Organy powołały się na zgromadzone w sprawie dokumenty pochodzące od wyżej wymienionego podmiotu, a skarżący we wznowionym postępowaniu nie wskazał na okoliczności, które podważyłyby fakt, że Wspólnota Mieszkaniowa brała udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Na zapewnienie temu podmiotowi udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu wznowionym, świadczą dowody doręczenia zawiadomień o wszczęciu postępowania oraz dowody doręczenia decyzji, jakie zostały wydane w postępowaniu zwykłym oraz wznowionym. Podniesione przez skarżącego zarzuty sprowadzają się do tezy, że w ani on sam, ani pozostali członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej nie byli włączeni w tok postępowania "o przebudowę i zmianę użytkowania mieszkania", tymczasem przedmiotowe pozwolenie na budowę (przebudowę) nie dotyczyło mieszkania skarżącego. Skarżący nie przedstawił jednak takich okoliczności związanych z udzielaniem pozwolenia na budowę, które wskazywałyby, że planowana inwestycja naruszała jego zindywidualizowany interes prawny, inny niż interes prawny Wspólnoty. Skarżący nie zaprzeczył także, iż jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej. Zgromadzone dokumenty wskazują, iż sprawy tej Wspólnoty prowadzi MPGM S.A. jako administrator nieruchomości (zarządca funkcjonalny). Przeciwne twierdzenia skarżącego w tym względzie nie zostały przez niego poparte żadnymi dowodami, poza tym zarzuty dotyczące tego, czy skarżący osobiście upoważnił MPGM S.A. do reprezentowania Wspólnoty, nie prowadzą do zakwestionowania okoliczności, że Wspólnota, jako "osoba ustawowa" faktycznie była uczestnikiem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skoro członek wspólnoty mieszkaniowej w pewnych wypadkach może być stroną postępowania i brać w nim udział niezależnie od tego czy w jego imieniu działa zarząd, to ustalenie czy taki wyjątek występuje wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które mogło nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania, co też w sprawie miało miejsce. Wyżej przywołane poglądy prawne co do możliwości samodzielnego występowania członka wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym prowadzą do wniosku, że aby członek wspólnoty mógł samodzielnie występować jako strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę musi istnieć przepis prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania jego mieszkania, to jest lokalu będącego jego własnością. Skarżący nie wykazał, iżby przedmiotowe pozwolenie na budowę (przebudowę) dotyczyło jego mieszkania, ograniczało korzystanie z tego lokalu. Zarzuty i okoliczności przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania i odwołaniu od decyzji z dnia 24 września 2008 r. (UA.V.A09/73510-4036/06) Prezydenta Miasta P. nie potwierdzają występowania po stronie skarżącego zindywidualizowanego interesu prawnego, odrębnego od interesu Wspólnoty, której jest członkiem. Jak już wyżej wskazano, art. 199 Kodeksu cywilnego nie znajduje zastosowania do tzw. większej wspólnoty mieszkaniowej, o której mowa w art. 20 ustawy o własności lokali. Ponadto okoliczności, które zdaniem skarżącego świadczą o dopuszczeniu się samowoli budowlanej przez inwestorów w zakresie "przebudowy piwnicy" oraz na wystąpienie pęknięć w ścianie domu w związku z wykonywaniem prac budowlanych przez inwestorów, mogą stanowić przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego, na co też trafnie zwróciły uwagę organy administracji orzekające w sprawie. W konsekwencji, okoliczności dotyczące sposobu prowadzenia przez inwestorów robót budowlanych związanych z przebudową lokalu mieszkalnego nr (...) na lokal handlowo-usługowy w budynku mieszkalnym przy ul. (...) nie mogły uzasadniać stwierdzania naruszeniu interesu prawnego skarżącego i dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają doniosłości prawnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ W.Batorowicz br