II SA/Po 152/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendant Państwowej Straży Pożarnej z dnia 10 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Decyzją nr [...] z 10 grudnia 2024 r. znak: [...] Komendant Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ II instancji" lub "Komendant Wojewódzki"), po rozpatrzeniu odwołania K. W. Sp. z o.o. sp. j. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej: "organ I instancji") z 24 października 2024 r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 sierpnia 2024 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku handlowo-usługowym K. zlokalizowanym przy al. [...] w P., z których sporządzono protokół. W trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono m.in. brak przedłożenia aktualnego protokołu z badania natężenia i czasu działania instalacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego oraz brak przedłożenia protokołu potwierdzającego prawidłowość działania dźwiękowego systemu ostrzegawczego. Decyzją z 24 października 2024 r. organ I instancji nakazał Skarżącej dokonać w budynku handlowo-usługowym K. zlokalizowanym przy al. [...] w P. udokumentowanego: 1. przeglądu oraz czynności konserwacyjnych instalacji dźwiękowego systemu ostrzegawczego; 2. przeglądu oraz czynności konserwacyjnych instalacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego w zakresie czasu jego działania i poziomu natężenia; w terminie do 31 grudnia 2024 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Skarżąca wnosząc o uchylenie obowiązku nr [...] wskazanego w ww. opisanej decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ II instancji, po powołaniu przepisów prawa wskazał, że zastosowane w przedmiotowym obiekcie awaryjne oświetlenie ewakuacyjne jest klasyfikowane, jako urządzenie przeciwpożarowe. W przypadku oświetlenia ewakuacyjnego, jednym z podstawowych parametrów jego prawidłowego działania jest zapewnienie odpowiedniego natężenia oświetlenia na poziomie podłogi w określonych miejscach w obiekcie budowlanym, również w funkcji czasu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 181 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) awaryjne oświetlenie ewakuacyjne powinno działać, przez co najmniej 1 godzinę od zaniku oświetlenia podstawowego. Ponadto organ II instancji nie podzielił zarzutu Skarżącej, że organ I instancji powinien wskazać P. N. lub DTR producenta. Uzasadnił, że ustawodawca przewidział obowiązek przeglądów i konserwacji urządzeń przeciwpożarowych, więc powoływanie się na normy i DTR jest zbędne. Jednocześnie podkreślił, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 719) nie określa wprost obowiązku pomiarów natężenia oświetlenia awaryjnego (zgodnie z PN-EN 1838) ani częstotliwości tych pomiarów. Jednakże, zgodnie z wyżej wskazanym rozporządzeniem to na władającym obiektem ciąży obowiązek utrzymywania urządzeń przeciwpożarowych w sprawności, a zasady konserwacji określa się indywidualnie w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, uwzględniając uwarunkowania techniczne i organizacyjne występujące w budynku, w którym urządzenia te zostały zastosowane, tak, aby spełniony został nadrzędny warunek dotyczący zapewnienia prawidłowości ich działania, biorąc pod uwagę w szczególności obecny stan wiedzy i techniki, w tym wymagania wynikające z P. N., standardy techniczne, w oparciu, o które urządzenie zostało zaprojektowane i wykonane, oraz wytyczne wynikające z projektu tego urządzenia. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że argumentacja przedstawiona przez Skarżącą może sugerować brak znajomości lub niewdrożenie Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego (IBP), dokumentu obligatoryjnego dla tego obiektu. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 czerwca 2010 r., IBP powinna określać wyposażenie obiektu w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, a także zasady ich przeglądów technicznych i konserwacji. Właściciel obiektu jest zobowiązany do wdrożenia IBP, która powinna zawierać informacje dotyczące wymaganych przeglądów (zapewniających sprawność techniczną i funkcjonalną) oraz konserwacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego i innych urządzeń przeciwpożarowych w budynku. Ponadto organ zaznaczył, że intensywność oświetlenia oraz inne kluczowe parametry funkcjonalne rozpatrywanego urządzenia przeciwpożarowego (tj. czas działania) powinny być weryfikowane podczas rutynowych przeglądów, aby ocenić ich stan po upływie czasu. Celem takiego działania jest potwierdzenie, że instalacja nadal spełnia swoją funkcję, czyli zapewnia bezpieczne opuszczenie budynku w przypadku awarii zasilania. Należy podkreślić, że sprawność systemu ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ewakuacji osób przebywających w obiekcie, zwłaszcza w miejscach, gdzie układ pomieszczeń i drogi ewakuacyjne mogą być nieznane W ocenie organu II instancji postępowanie pierwszo instancyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto organ II instancji wskazał, że z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli przez Skarżącą wynika, że przeglądy techniczne w zakresie pomiarów natężenia awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego nie były prowadzone w okresach wynikających z § 3 ust. 2 i 3 oraz § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 7 czerwca 2010 r. Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu za nałożeniem obowiązków przemawia ważny interes publiczny, a takim interesem jest bez wątpienia ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru. To na obecnie zarządzającym budynkiem - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochr. ppoż. - ciąży obowiązek realizacji wymogów ochrony przeciwpożarowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Skarżąca zarzucając jej naruszenie § 3 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z 07 czerwca 2010 r. polegające na wadliwej interpretacji i uznaniu, że przegląd techniczny i czynności konserwujące w odniesieniu do awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego powinny obejmować czynność "badanie natężenia oświetlenia" mimo, że zarówno P. N., jak i dokumentacja producenta określające zakres konserwacji i przeglądów nie przewidują badania natężenia awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego. W treści uzasadnienia Skarżąca zarzuciła organowi II instancji, że błędnie uznał, jakoby Skarżąca nie przykładała wagi do bezpieczeństwa przeciwpożarowego i konieczne było zmuszanie jej do sprawdzenia prawidłowości działania oświetlenia ewakuacyjnego. Zdaniem Skarżącej ustawodawca nie określa w rozporządzeniu zakresu przeglądu i wprowadza delegację, zgodnie, z którą to P. N. oraz producent urządzeń mają określać zasady i sposób dokonywania przeglądów. Innymi słowy, aby wykazać, że roczny przegląd oświetlenia ewakuacyjnego obejmuje również czynność w postaci badania natężenia oświetlenia musi wskazać P. N. lub DTR producenta, która zawiera takie postanowienie. Ponadto w ocenie Skarżącej badanie natężenia oświetlenia awaryjnego jest niecelowe i bezprzedmiotowe w ramach rocznego przeglądu. Wyjaśnia, że regularne testy działania opraw oświetleniowych (sprawdzanie, czy świecą) są wystarczające. Jednocześnie Skarżąca podkreśliła, że oświetlenie awaryjne jest kluczowe dla bezpieczeństwa ewakuacji i musi spełniać normy techniczne dotyczące wysokości, odstępów i natężenia światła. Projektanci instalacji w nowych i remontowanych budynkach muszą te wymagania uwzględniać. Zgodność z przepisami potwierdzana jest decyzją o pozwoleniu na użytkowanie poprzedzoną kontrolą organu PSP. Skarżąca podkreśliła, że pomimo braku podstaw prawnych do corocznych badań natężenia oświetlenia ewakuacyjnego po oddaniu budynku do użytku, dobrowolnie uwzględnia te pomiary w 5-letnich przeglądach, co jest działaniem wykraczającym poza standardowe wymogi bezpieczeństwa. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie. Jednocześnie Skarżąca wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte z zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał zarzuty skargi. Pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Komendant Państwowej Straży Pożarnej utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] nakazującej Skarżącej m.in. dokonania udokumentowanego przeglądu oraz czynności konserwacyjnych instalacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego w zakresie czasu jego działania i poziomu natężenia. Materialnoprawną podstawę zakwestionowanych decyzji stanowi art. 26 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2022 r.. poz. 1969 ze zm.), w zw. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 – dalej jako "rozporządzenie"). W § 2 ust. 9) rozporządzenia wskazano, że o ile mowa w nim o urządzeniach przeciwpożarowych - należy przez to rozumieć urządzenia (stałe lub półstałe, uruchamiane ręcznie lub samoczynnie) służące do zapobiegania powstaniu, wykrywania, zwalczania pożaru lub ograniczania jego skutków, a w szczególności: stałe i półstałe urządzenia gaśnicze i zabezpieczające, urządzenia inertyzujące, urządzenia wchodzące w skład dźwiękowego systemu ostrzegawczego i systemu sygnalizacji pożarowej, w tym urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, instalacje oświetlenia ewakuacyjnego, hydranty wewnętrzne i zawory hydrantowe, hydranty zewnętrzne, pompy w pompowniach przeciwpożarowych, przeciwpożarowe klapy odcinające, urządzenia oddymiające, urządzenia zabezpieczające przed powstaniem wybuchu i ograniczające jego skutki, kurtyny dymowe oraz drzwi, bramy przeciwpożarowe i inne zamknięcia przeciwpożarowe, jeżeli są wyposażone w systemy sterowania, przeciwpożarowe wyłączniki prądu oraz dźwigi dla ekip ratowniczych; z kolei w § 3 rozporządzenia wskazano, że urządzenia przeciwpożarowe w obiekcie powinny być wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do ich użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań, potwierdzających prawidłowość ich działania. 2 urządzenia przeciwpożarowe oraz gaśnice przenośne i przewoźne, zwane dalej "gaśnicami", powinny być poddawane przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym, zgodnie z zasadami i w sposób określony w P. N. dotyczących urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, w dokumentacji techniczno-ruchowej oraz w instrukcjach obsługi, opracowanych przez ich producentów. Ponadto stosownie § 3 ust. 3 rozporządzenia przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne powinny być przeprowadzane w okresach ustalonych przez producenta, nie rzadziej jednak niż raz w roku. Mając powyższe regulacje na uwadze organy uznały, iż Skarżąca winna dokonywać corocznego przeglądu oświetlenia awaryjnego w zakresie czasu jego działania i poziomu natężenia. W ocenie Sądu takie stanowisko organu uznać należy za prawidłowe. Organy słusznie uznały, że w świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia nawet jeśli producent takich urządzeń lub wykonawca obiektu w sposób odmienny określiłby termin kolejnych przeglądów i czynności, to właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, mający obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, jest zobowiązany zapewnić przynajmniej raz w roku przegląd techniczny i ewentualną konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy. Inaczej mówiąc, dla organu nie są wiążące wytyczne producenta, czy też instrukcja obsługi, lub inne znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, ale obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Ponieważ w postępowaniu mamy do czynienia z oświetleniem awaryjnym, zaliczonym przez rozporządzenie do urządzeń przeciwpożarowych, a wszystkie urządzenia przeciwpożarowe powinny być poddawane przeglądom co najmniej raz w roku to tym samym i oświetlenie to winno być poddane takiemu przeglądowi. Nie ulega wątpliwości, iż przepisy ustawy i rozporządzenia wprost nie zawierają regulacji nakładającej na właściciela, zarządcę lub użytkownika obiektów budowlanych obowiązku dokonania/dokonywania udokumentowanego przeglądu oraz czynności konserwacyjnych instalacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego zawierającego pomiary natężenia oświetlenia awaryjnego. Trzeba jednak pamiętać, że przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że urządzenia przeciwpożarowe powinny być poddawane przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym, zgodnie z zasadami i w sposób określony w P. N. dotyczących urządzeń przeciwpożarowych, w dokumentacji techniczno - ruchowej oraz w instrukcjach obsługi, opracowanych przez ich producentów. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3054/20, że "ustając znaczenie normy prawnej wypływającej z powołanych przepisów w odniesieniu do spornej materii nie można pomijać regulacji zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy i § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Wynika z niej, że każdy właściciel, zarządca lub użytkownik budynków (niebędących budynkami mieszkalnym jednorodzinnymi) w ramach zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, obowiązany jest podjąć niezbędne czynności gwarantujące sprawne i niezawodne funkcjonowanie urządzeń przeciwpożarowych, w tym utrzymywać te urządzenia w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej, a niestwierdzenie uchybień w tym obszarze pozwala dopiero przyjąć, że urządzenia, w tym instalacja awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego są w pełni sprawne. Koresponduje to z zasadami określonymi w PN-EN 1838 "Zastosowanie oświetlenia, Oświetlenie awaryjne" (norma ta stanowi odzwierciedlenie N. E. EN-1838:2013). Według zapisów tej normy ogólnym celem stosowania awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego jest umożliwienie bezpiecznego wyjścia z miejsc przebywania w przypadku awarii zasilania oświetlenia podstawowego. W normie określone zostały wartości natężenia oświetlenia dróg ewakuacyjnych (pkt 4.2). Przykładowo, w przypadku dróg ewakuacyjnych o szerokości do 2 m natężenie oświetlenia poziomego na podłodze wzdłuż środkowej linii drogi ewakuacyjnej powinno być nie mniejsze niż 1 lx. Na centralnym pasie drogi, obejmującym mniej niż połowę szerokości drogi, natężenie oświetlenia powinno wynosić co najmniej 50% podanej wartości. Szersze drogi ewakuacyjne mogą być traktowane jako kilka dróg o szerokości 2 m lub mogą mieć oświetlenie jak w strefach otwartych, zapobiegające panice (pkt 4.2.1). Minimalny czas stosowania awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego dopuszczonego do celów ewakuacyjnych powinien wynosić 1 h (pkt 4.2.6), a oświetlenie awaryjnej drogi ewakuacyjnej powinno osiągnąć 50% wymaganej wartości natężenia w ciągu 5 s oraz 100% wymaganej wartości natężenia oświetlenia w ciągu 60 s (pkt 4.2.6). Dalsze zapisy zawarte w PN-EN 1838 określają wartości natężenia oświetlenia w strefach otwartych (pkt 4.3) i strefach wysokiego ryzyka (pkt 4.4). Oznacza to, że natężenie awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego, którego badanie dokonywane jest urządzeniem pomiarowym (luksomierzem), jest jednym z jego podstawowych parametrów. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż oświetlenie awaryjne odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa osób przebywających w budynkach użyteczności publicznej, zwłaszcza w sytuacjach awaryjnych, takich jak zanik oświetlenia podstawowego. Oświetlenie awaryjne obejmuje różne rodzaje instalacji oświetleniowych, które powinny działać w przypadku awarii lub zatrzymania dostaw energii elektrycznej. W skład tego systemu wchodzi (między innymi) oświetlenie ewakuacyjne, którego celem jest zapewnienie bezpiecznego opuszczenia budynku przez osoby zagrożone. Oświetlenie dróg ewakuacyjnych jest kluczowe, aby umożliwić bezpieczną ewakuację ludzi z budynku do strefy bezpiecznej. Przepisy wymagają, aby było ono uruchamiane automatycznie, gdy główne zasilanie przestaje działać. Systemy te muszą być w stanie zapewnić odpowiednią ilość światła przez co najmniej 1 godzinę od momentu zaniku zasilania, co umożliwia bezpieczną ewakuację budynku. Dodatkowo, określają one także minimalne poziomy natężenia światła, które powinny być zachowane w newralgicznych obszarach, takich jak drogi ewakuacyjne, klatki schodowe, korytarze oraz pomieszczenia o dużej liczbie osób. Z tych też względów nie można więc zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika spółki, że brak jest obowiązku dokonywania, w ramach dorocznego przeglądu technicznego instalacji oświetlenia ewakuacyjnego, pomiarów natężenia tego oświetlenia. Bez sprawdzenia poziomu natężenia oświetlenia nie można stwierdzić sprawności działania całej instalacji awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego (dróg ewakuacyjnych, stref otwartych i stref wysokiego ryzyka). Fakt, iż Skarżąca stosuje mocniejsze oświetlenie zasługuje na pochwałą ale nie zwalnia jej z obowiązku dokonywania stosownych pomiarów. Natomiast twierdzenia strony Skarżącej, iż oświetlenie albo działa ciągle z tą samą mocą albo w ogóle nie działa nie zostało w żaden sposób potwierdzone. Dokumentem potwierdzającym powyższe w żadnym wypadku nie jest przedłożony przez Skarżącą protokół z kontroli/pomiarów natężenia awaryjnego oświetlenia. Z dokumentu tego wynika, iż na dzień kontroli natężenie oświetlenia spełniało wymagania normy PN-EN 1838 oraz że natężenia tego oświetlenia jest zróżnicowane w zależności od punktu pomiaru. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem Skarżącej, iż coroczne badanie natężenia oświetlenia ewakuacyjnego oznacza coroczne sprawdzanie czy instalacja została wykonana zgodnie z projektem instalacji oświetlenia awaryjnego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż rolą corocznych przeglądów oświetlenia awaryjnego nie jest badanie zgodności z projektem ale jej sprawności jak wymagają tego przepisy prawa. Ponadto wskazać należy, iż szeroko opisana w skardze i załączona do niej P. N. PN-EN 50172 jednoznacznie wskazuje, że "w przypadku oświetlenia awaryjnego zaleca się stosowanie niniejszej normy łącznie z EN 50171 i EN 1838". Co istotne w pkt. 4.1 P. N. PN-EN 50172 wskazuje, iż "szczegóły dotyczące poziomów i pomiarów natężenia oświetlenia oraz adaptacji wzroku określono w EN 1838 i EN 13032". Ponadto omawiana Norma wielokrotnie odwołuje się do zgodności z wymaganiami normy EN 1838. Tym samym podstawową normą w zakresie oświetlenia awaryjnego jest norma 1838. Wobec powyższego nie można uznać, że ze względu na zawarte w normie PN-EN 50172 opisy zakresów i częstotliwości testów i serwisu, które nie obejmują natężenia oświetlenia awaryjnego, nie jest konieczne badanie natężenia oświetlenia awaryjnego. Tym samum wobec, ustalenia, iż protokół po dokonaniu przeglądu i czynności konserwacyjnych, potwierdzający poprawność działania instalacji, nie uwzględnia pomiarów natężenia instalacji oświetlenia awaryjnego, organ zasadnie nałożył kwestionowany obowiązek. Odnosząc się natomiast kwestii kłopotów organizacyjnych związanych z badaniem natężenia wskazać należy, iż powyższe pozostaje poza zainteresowaniem Sądu, gdyż nie ma wpływu na wynikające z przepisów prawa obowiązki. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.