II SA/Po 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu Jolanty Werle-Binas sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2009 r. Nr [...], II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ J. Szaniecka Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. (znak [...]), skierowaną do C. i W. K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu [...] na działce nr [...] przy ul. [...] nr [...] w [...], pod warunkiem wykonania do dnia [...] września 2009 r.: uzupełnienia [...] nasadzeń zieleni izolacyjnej zgodnie z projektem zagospodarowania działki; zrealizowania zagospodarowania terenu w zakresie gospodarki odpadami i surowcami oraz nawierzchni dojść, dojazdów i miejsc postojowych zgodnie z projektem zagospodarowania działki; zrealizowania przyłącza wodociągowego zgodnie z projektem budowlanym; wykończenia elewacji budynku (część tynków, powłoki malarskie) oraz braków w posadzkach. Decyzją z dnia [...] 2009 r. (znak [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. stwierdził, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 i § 3 kpa, wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. Postanowieniem z dnia [...] października 2009r. (znak [...]) w/w organ wymierzył inwestorom – C. i W. K. karę w wysokości [...] 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - budynku warsztatu [...] na działce nr [...] w [...]. W podstawie prawnej organ przywołał art. 57 ust. 7, art. 59g ust. 1, art. 83 ust. 1 w związku z art. 59f ust. 1, 2 i 3 oraz art. 59g ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także art. 123, art. 124 w związku z art. 162 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu tokarskiego na działce nr [...] przy ul. [...] nr [...] w [...]. W decyzji tej między innymi zastrzeżono konieczność dopełnienia w określonym terminie do [...] września 2009 r. wskazanych warunków. W dniu [...] października 2009 r. organ dokonał sprawdzenia inwestycji w tym zakresie i w toku czynności kontrolnych stwierdził, iż nie dopełniono w oznaczonym terminie wszystkich wymienionych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie warunków, a przedmiotowy budynek jest użytkowany na cele warsztatowe. W ocenie organu skoro inwestorzy nie spełnili warunków, o których mowa w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to nie uzyskali prawa do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, a przedmiotową decyzję należało wygasić. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. organ stwierdził wygaśnięcie tej decyzji. Organ uznał, iż w tej sytuacji naruszone zostały przez inwestorów przepisy art. 55 pkt 1 i art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego i zastosowanie znalazł art. 57 ust. 7 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wysokość kary została ustalona zgodnie z art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 przywołanej ustawy jako dziesięciokrotność iloczynu stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu (w), to jest 10 x 500 zł x 15,0 x 1,0 = 75 000 zł. Organ wyjaśnił, iż stawka opłaty legalizacyjnej została przyjęta zgodnie z art. 59f ustawy Prawo budowlane w wysokości 500 zł; pozostałe wartości określono zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. W ocenie organu obiekt należy zaliczyć do kategorii XVIII. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli inwestorzy podnosząc, iż swoje postanowienie organ oparł na podstawie decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, gdyż decyzja o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w dniu [...] października 2009 r., a doręczona stronom w dniu 16 października 2009 r., zatem nie była ostateczna. Zdaniem inwestorów organ dokonując w dniu [...]10.2009 r. kontroli przeprowadził ją z naruszeniem art. 79 § 1 kpa, gdyż nie zawiadomił inwestorów o miejscu i czasie kontroli. Ponadto zdaniem inwestorów, ich oświadczenie z dnia [...]10.2009 r. o spełnieniu warunków wymaganych decyzją z dnia [...]08.2009 r. winno być potraktowane przez organ jako wezwanie do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli na podstawie art. 59c prawa budowlanego, a więc organ winien zawiadomić ich w terminie 7 dni o terminie kontroli, tymczasem organ przeprowadził taką kontrolę w dniu [...]10.2009 r. bez jakiegokolwiek zawiadomienia. Sporządzony z tej kontroli protokół, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 59d prawa budowlanego, nie został inwestorom doręczony. Ponadto inwestorzy poddali w wątpliwość ustalenie organu, iż doszło do nielegalnego użytkowania warsztatu [...], gdyż nie ustalono w jaki sposób warsztat jest użytkowany, jaki jest zakres tego użytkowania, a w szczególności czy użytkowanie to miało charakter trwały. Samo umieszczenie w warsztacie maszyn i urządzeń, a nawet sporadyczne ich użytkowanie, które może mieć związek z realizacją inwestycji, nie może być uznane za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Strona zakwestionowała także przyjęty przez organ współczynnik kategorii obiektu zaliczonego do kategorii XVIII, który to współczynnik (k) wynosi 10, a nie 15. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia [...] października 2009 r. poprzez zastąpienie w wyrażeniu dotyczącym zaliczenia wyżej opisanego warsztatu do określonej kategorii obiektów liczby rzymskiej XVIII liczbą XVII. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując że kontrola obowiązkowa została przeprowadzona na terenie warsztatu w dniu [...]08.2009 r., po złożeniu przez inwestorów wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie warsztatu i po zawiadomieniu przez organ inwestorów o jej terminie, pismem z dnia [...]07.2009 r. Organ dostrzegł, że inwestorom nie doręczono wtedy egzemplarza z kontroli obowiązkowej, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, organ I instancji skierował do strony zawiadomienie z dnia [...]10.2009 r. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, co też uczyniła C. K. w dniu [...] października 2009 r. Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że wydana w oparciu o ustalenia obowiązkowej kontroli decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. o pozwoleniu na użytkowanie uzależniała, zgodnie z przepisami art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, przystąpienie do użytkowania obiektu od wykonania w oznaczonym terminie robót budowlanych, a z akt sprawy wynika, że inwestorzy bez dopełnienia obowiązku wykonania w terminie wszystkich robót nakazanych decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. przystąpili do użytkowania obiektu. Na taki stan rzeczy jednoznacznie wskazują między innymi pismo Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] września 2009 r. oraz protokół z dnia [...] października 2009 r. sporządzony przez organ I instancji. Organ II instancji stwierdził, iż inwestorzy prowadzili działalność w tym obiekcie, mimo że zostali uprzedzeni o możliwości przystąpienia do użytkowania dopiero po spełnieniu wszystkich warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co udokumentowane zostało w notatce służbowej z dnia [...] października 2009 r. W odniesieniu do zrzutu przeprowadzenia kontroli w dniu 6 października 2009 r. bez wcześniejszego powiadomienia stron organ wyjaśnił, iż organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu swoich obowiązków mają prawo wstępu do obiektu budowlanego, na teren budowy i do zakładu pracy (art. 81a ust. 1 Prawa budowlanego), a jedynym warunkiem przeprowadzenia kontroli w takim przypadku jest wymóg, by zgodnie z art. 81a ust.. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane kontrola została przeprowadzona w obecności osób wymienionych w tych przepisach. Obowiązkowa kontrola została natomiast przeprowadzona w dniu 4 sierpnia 2009 r. Sposób użytkowania obiektu został z kolei udokumentowany w protokole z dnia 6 października 2009 r., który został podpisany przez inwestorów bez uwag w tym zakresie. Skargę na postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła C. K., reprezentowana przez radcę prawnego, która domagała się uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: art. 80 kpa poprzez wadliwą ocenę, jaki charakter miała decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, której treść ewidentnie odpowiada sytuacji z art. 59 ust. 3, nie zaś sytuacji z art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego; art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż inwestor przystąpił do użytkowania bez naruszenia przepisów art. 54 i art. 55 tej ustawy, skoro w chwili pierwszego stwierdzenia użytkowania w dniu [...] września 2009 r. decyzja z dnia [...] 2009 r. o pozwoleniu na użytkowanie była już decyzją ostateczną, a jeszcze nie została wycofana z obrotu prawnego.; art. 9 kpa w związku z art. 107 kpa poprzez brak pouczenia o obowiązku zawiadomienia organu o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na użytkowanie oraz braku pouczenia o konieczności uchylenia pozwolenia i wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania. Nadto organowi II instancji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa (poprzez jego zastosowanie) i art. 138 §2 kpa (poprzez jego niezastosowanie) w związku z art. 144 kpa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] 2009 r. była w istocie orzeczeniem wydanym na podstawie art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 59 ust. 2 tej ustawy, jak wskazano w podstawie prawnej decyzji. Zatem decyzja z dnia [...] .2009 r. umożliwiała użytkowanie obiektu z chwilą, z którą decyzja ta stała się ostateczna, gdyż nie zawierała warunku zawieszającego jej wykonanie. W ocenie skarżącego w razie niedopełnienia przez stronę w wyznaczonym terminie czynności wskazanych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ, który wydal decyzję w I instancji, ma obowiązek uchylić tę decyzję na podstawie art. 162 § 2 kpa, a nie stwierdzić jej wygaśnięcie. Zdaniem skarżącej, przystąpienie do użytkowania warsztatu w sytuacji posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie upoważnia organu do wymierzenia inwestorom kary z tytułu nielegalnego użytkowania. Jest to przypadek inny niż określony w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Organy nie wykazały w istocie, że inwestor przystąpił do użytkowania z naruszeniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2009 r. ([...]). W dniu 30 czerwca 2010 r. strona skarżąca dołączyła do akt sprawy kopię ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. ([...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. ([...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie w dniu 5 sierpnia 2010 r. Sąd podjął postępowanie z urzędu wobec zakończenia powyższego postępowania administracyjnego. Na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując na naruszenie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem strona skarżąca dysponowała ostatecznym pozwoleniem na użytkowanie obiektu, a ponadto prokurator wskazał na naruszenie przepisów postępowania, gdyż organ nie wszczął postępowania w sprawie nałożenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu. Postępowanie to powinno być wszczęte dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ponadto decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Co istotne, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (A.Kabat [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa2006, s. 300). W uchwale z dnia 3 lutego 1997 r. (sygn. OPS 12/96, publ. ONSA 1997, nr 3, poz. 104), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot". Mając na uwadze powyższe, Sąd nie mógł w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania rozstrzygać o legalności ostatecznej decyzji z dnia[...] .2009 r., udzielającej inwestorom C. i W. K. pozwolenia na użytkowanie warsztatu [...]. Decyzja ta nie mieści się bowiem w granicach rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu sprawy. Należy zauważyć, że próba wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, podjęta przez inwestorów, okazała się nieskuteczna. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym do dnia wydania przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w dniu [...] 11.2009 r. ostatecznej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] 2009 r., stwierdzającej jej wygaśnięcie. Wygaśnięcie decyzji z dnia [...] 2009 r. nie stanowiło jednak, wbrew twierdzeniom organów, podstawy do wszczęcia postępowania o wymierzenie inwestorom kary z tytułu nielegalnego użytkowania na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Zgodnie z treścią tego przepisu, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów art. 54 i 55 prawa budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty ulega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przepisy art. 54 prawa budowlanego nie mogły mieć w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem jak wynika z decyzji z dnia [...] 2009 r., obowiązek uzyskania przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie wynikał z decyzji organu nadzoru budowlanego zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Taka sytuacja wyczerpywała przypadek wskazany w art. 55 pkt 2 prawa budowlanego, zobowiązujący inwestora do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku okoliczności, o których mowa w art. 51 ust. 4 prawa budowlanego . Zatem opierając się na treści przepisu art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, wymierzenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania w niniejszej sprawie byłoby możliwe jedynie w przypadku przystąpienia przez inwestorów do użytkowania warsztatu przed uzyskaniem pozwolenia na jego użytkowanie. Zważyć jednak należy, że postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie warsztatu toczyło się przed organem nadzoru budowlanego, po złożeniu przez inwestorów wniosku z dnia [...]06.2009 r. i zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] 2009 r., udzielającej inwestorom pozwolenia na użytkowanie pod warunkiem wykonania określonych czynności i robót budowlanych. Uzyskanie zatem przez inwestorów pozwolenia na budowę nie upoważniało organu nadzoru budowlanego do zastosowania art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, bowiem takiej sytuacji powyższe przepisy nie przewidują. Należy mieć na uwadze, że przepisy wymierzające kary pieniężne nie mogą być stosowane rozszerzająco, muszą odnosić się do sytuacji ściśle w takich przepisach określonych. Również wyeliminowanie decyzji z dnia [...] 2009 r. o pozwolenie na użytkowanie z obrotu prawnego, po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia [...]10.2009 r. o jej wygaśnięciu, nie stworzy możliwości zastosowania art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. Wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 kpa skutkuje bowiem z kolei możliwością zastosowania art. 51 prawa budowlanego tzn. określenia czynności jakie należy wykonać w celu doprowadzenia wykonanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie, oraz określenia terminu wykonania tych czynności, albo jeśli to nie jest możliwe, nakazem rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzeniem obiektu do stanu poprzedniego (por. Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Z.Niewiadomskiego, 3. wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2009, str. 585). Błędnie zatem organy nadzoru budowlanego przyjęły, że po wydaniu decyzji o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie istnieją podstawy do wymierzenia inwestorom kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie warsztatu [...] na art. 57 ust. 7 i art. 59g w związku z art. 59f prawa budowlanego. Powyższe naruszenie przepisów prawa budowlanego musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. W tej sytuacji zarzut skarżącej kwestionujący istnienie podstawy z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego do zastosowania w niniejszej sprawie okazał się trafny. Nietrafne okazały się natomiast podnoszone w trakcie postępowania zarzuty naruszenia przez organy art. 79 § 1 kpa i art. 59a prawa budowlanego. Należy podzielić pogląd wyrażony przez organ odwoławczy, iż kontrole przeprowadzone w dniach [...]10. i [...]10.2009 r. nie miały charakteru kontroli obowiązkowej, o której mowa w art. 59a prawa budowlanego. Jak już wcześniej wskazano, kontrola obowiązkowa, na podstawie art. 59a prawa budowlanego została przeprowadzona w dniu [...]08.2009 r., w toku postępowania o pozwolenie na użytkowanie [...]. Brak jest podstaw prawnych do zastosowania tego przepisu w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania. W tym postępowaniu organy nadzoru budowlanego mogły natomiast przeprowadzić kontrolę na podstawie art. 81a i art. 81 ust. 4 prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami organy nadzoru budowlanego mogą przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub innych osób wymienionych w art. 81a ust. 2. W razie nieobecności tych osób, w uzasadnionych przypadkach, czynności kontrolne mogą być dokonane w obecności pełnoletniego świadka. Przeprowadzone w tym trybie czynności kontrolne nie są oględzinami w rozumieniu art. 85 kpa, a więc nie mają zastosowania przepisy art. 79 § 1 kpa. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18.09.2007 r., sygn. akt II SA/Ol 363/07, lex 376749, Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Z.Niewiadomskiego, 3.wydanie, C.H.Beck, warszawa 2009, str. 718). Reasumując, skoro organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt II sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Co do wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł jak w pkt III sentencji na podstawie art. 152 p.p.s.a. /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka MK