II SA/Po 161/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej; oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] T. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), odmówił stwierdzenia u I. G. choroby zawodowej – jednostek chorobowych wymienionych pod poz. 5 i 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869): przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń oraz obustronnego, trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznej 1,2 i 3 kHz. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż orzeczeniem lekarskim nr [...] Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Poradnia Konsultacyjna i Chorób Zawodowych w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r stwierdzono brak podstaw do rozpoznania wyżej wymienionych chorób zawodowych u I. G.. Wyjaśniono, iż I. G. był obserwowany w Centrum Medycyny Pracy od 1980 r. i wielokrotnie przechodził badania zarówno układu oddechowego, jak i narządu słuchu. W 1994 r. zgłosił roszczenie o rozpoznanie choroby zawodowej dotyczącej obu powyższych układów. Na skutek uzyskanych wówczas negatywnych orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych medycyny pracy dwóch instancji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 1995 r. odmówił stwierdzenia choroby zawodowej. Postępowanie administracyjne, zapoczątkowane wnioskiem z 1994 r., zostało zakończone ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 1996 r. Zdaniem organu również uzyskiwane następnie orzeczenia lekarskie nie dały podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 1996 r. Mając na względzie powyższe ustalenia, organ uznał, iż toczące się obecnie postępowanie obejmowało narażenie zawodowe na pył organiczny oraz hałas w okresie od 1995 do 2010 r. W ramach prowadzonego postępowania nie potwierdzono jednakże narażenia wnioskodawcy na hałas powyżej 80 dB (mogącego powodować uszkodzenie słuchu) oraz na pył organiczny powyżej NDS. Przeprowadzone przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy badania ujawniły pogorszenie się słuchu u wnioskodawcy, w stosunku do ostatniego badania przeprowadzonego w 2001 r., jednakże nie miało ono związku z narażeniem na hałas ponadnormatywny w ostatnim zakładzie pracy, lecz wynika z postępujących u strony schorzeń ogólnych. Również w układzie oddechowym nie stwierdzono kryteriów upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej i to zarówno w ocenie klinicznej jak i epidemiologicznej. Analiza dokumentacji medycznej oraz sporządzonych ocen narażenia zawodowego wskazała więc na brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył I. G. wskazując, iż zgadza się z decyzją dotyczącą upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc, jednakże nie może pogodzić się z decyzją dotyczącą ubytku słuchu. Skarżący wskazał, iż o stwierdzenie choroby zawodowej ubytku słuchu stara się już od lat osiemdziesiątych minionego wieku, a choroba powyższa powstała na skutek pracy wprzedsiębiorstwie A w [...]. Równocześnie wskazano, iż teza, jakoby pogorszenie słuchu mogło nastąpić na skutek schorzeń ogólnych, pozostaje tylko nieudowodnioną hipotezą organu. Decyzją z dnia 24 stycznia 2012 r. Nr DN-HP.9012.9.5.2012, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] T. z dnia [...] ,2011 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazania wskazano, iż I. G. w okresie od [...] 1995 r. do [...] 2010 r. (z przerwą pomiędzy [...] 2008 r. do [...] 2010 r.) był zatrudniony w zakładzie C w [....] (dalej jako: zakładu C) na stanowisku spichrzowego oraz pracownika pomocniczego. Od [...] 2008 r. przebywa na emeryturze. W czasie pracy w zakładzie wykonywał prace polegające na rozładunku zbóż z samochodów dostawczych oraz utrzymywaniu czystości wokół kosza przyjęciowego zboża (prace wykonywane jako [...]), jak i zajmował się zamiataniem placu manewrowego dla samochodów, utrzymywaniem czystości w pomieszczeniach magazynowych oraz sortowaniem prostych worków w pomieszczeniu magazynowym (prace wykonywane jako pracownik pomocniczy). W dalszej kolejności podano, ze z ocen narażania zawodowego sporządzonych w dniach [...] lutego i [...] lipca 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] T. oraz z załączonych do akt sprawy badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy wynika, iż w okresie pracy w zakładzie C I. G. nie był narażony na hałas i pył organiczny przekraczający ustalone normy. Co więcej, już w momencie zatrudnienia w powyższym zakładzie wnioskodawca posiadał dokumentację medyczną stwierdzającą znaczny ubytek słuchu, co przesądziło o skierowaniu go do pracy w warunkach nie narażających go na hałas (oświadczenie pracodawcy z dnia [...] października 2010 r.). W orzeczeniu lekarskim nr [...] Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Poradnia Konsultacyjna i Chorób Zawodowych w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. również stwierdzono brak podstaw do rozpoznania chorób zawodowych u wnioskodawcy wskazując, że pogorszenie się słuchu wynika z ogólnego stanu zdrowia wnioskodawcy. Jak podkreślił organ odwoławczy, orzeczenie powyższe, od którego wnioskodawca się nie odwołał, w sposób rzeczowy, spójny i logiczny wskazało na przesłanki uzasadniające odmowę stwierdzenia choroby zawodowej. Oznacza to, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na który składała się dokumentacja medyczna oraz analiza narażenia zawodowego, brak było podstaw do stwierdzenia u wnioskodawcy choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono również, iż ustalenia w zakresie oceny narażenia zawodowego podyktowane zgłoszeniem z dnia [...] lutego 2010 r. obejmowały wyłącznie okres zatrudnienia po 1995 r., a więc po zakończeniu pracy w przedsiębiorstwie A w [...] I. G. ubiegał się już, w ramach odrębnego postępowania, o stwierdzenie chorób zawodowych stanowiących podstawę przedmiotowego postępowania, jednakże zostało ono zakończone decyzją Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 1996 r. Stąd dopatrywanie się przez wnioskodawcę związku przyczynowo – skutkowego między występującym u niego schorzeniem narządu słuchu a zatrudnieniem w przedsiębiorstwie A w [...] jest nieuprawnione i nie mogło być przedmiotem postępowania. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. G., żądając jej uchylenia. W treści skargi wskazano, iż organ w sposób nieuprawniony pominął wykonywaną uprzednio przez skarżącego pracę w charakterze szlifierza w zakładzie B w [...], ograniczając się wyłącznie do badania czynników narażenia zawodowego w zakładzie C. Bezzasadnie odmówiono również ustalenia, czy praca w przedsiębiorstwie A w [...] mogła stanowić źródło choroby zawodowej, gdyż w opinii skarżącego, to właśnie w tym zakładzie zaczęły się jego problemy ze słuchem. Powtórzono, iż wywodzenie, że pogarszający się stan słuchu skarżącego jest wynikiem schorzeń ogólnych, stanowi wyłącznie hipotezę organu. Podniesiono zarzut wadliwego prowadzenia postępowania administracyjnego, polegającego w szczególności na nie rozpoznaniu przez organ odwoławczy zarzutów podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organy pracy w innych miejscach pracy niż zakładu C organ wskazał, iż choroby zawodowe, które są przedmiotem obecnego postępowania, były rozpatrywane w odrębnym postępowaniu toczącym się przez tutejszym organem i dotyczyły tych samych jednostek chorobowych. Były one związane z pracą świadczoną przez skarżącego w przedsiębiorstwie A w [...] oraz w zakładzie B w [...]. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 1996 r. utrzymującego w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1995 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto skarżący pismem z grudnia 2009 r., uzupełnionym kolejnymi pismami z dnia [...] stycznia, [...] marca, [...] kwietnia oraz [...] czerwca 2010 r., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 1996 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzono jednakże niemożność uchylenia decyzji z dnia [...] października 1996 r. z uwagi na upływ okresu przedawnienia określony w art. 146 § 1 kpa. W powyższym świetle brak było podstaw do poszukiwania związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy schorzeniem narządu słuchu, na który cierpi skarżący, a wykonywaną przez niego pracą w przedsiębiorstwie A w [...] oraz w zakładzie B w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości decyzji Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] T. z dnia [...] 2011 r. o odmowie stwierdzenia u I. G. choroby zawodowej: wymienionych w pod poz. 5 i 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869): przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń oraz obustronnego, trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznej 1,2 i 3 kHz. Zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze strona skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie w części dotyczącej nie stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu, domagając się oceny narażenia zawodowego, jakiemu poddana była na przestrzeni całego okresu zatrudnienia - z uwzględnieniem okresu do 1992 r. Rozstrzygając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności, iż przedmiotowe postępowanie mogło obejmować wyłącznie okres zatrudnienia skarżącego od 1995 r., co zasadnie przyjęły organy administracji publicznej. Okres ten nie obejmował więc zatrudnienia skarżącego w przedsiębiorstwie A w [...], z którym to zatrudnieniem skarżący wiąże pogorszenie stanu narządu słuchu. Jak wynika z analizy akt sprawy, o stwierdzenie chorób zawodowych objętych przedmiotowym postępowaniem skarżący ubiegał się już w latach 90-tych ub. wieku. Ostateczną decyzją Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 1996 r. nie stwierdzono u skarżącego chorób zawodowych w obrębie układu oddechowego i narządu słuchu. Co istotne, wskazana decyzja dotyczyła schorzeń tych samych organów (układu oddechowego i narządu słuchu), które objęte zostały wnioskiem skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. Okoliczności, które podlegały ocenie w tym wcześniejszym postępowaniu, obejmującym okres zatrudnienia do 1992 r., nie mogły być przedmiotem ponownego postępowania administracyjnego. W świetle art. 16 § 1 kpa za niedopuszczalną uznać należy bowiem sytuację, w której ten sam organ dwukrotnie rozstrzygałby, czy praca wykonywana przez skarżącego do 1992 r. w przedsiębiorstwie A w [...] oraz w zakładzie B w [...] spowodowała u niego chorobę zawodową. Skoro postępowanie w przedmiocie stwierdzenia przedmiotowych chorób zawodowych – choroby oskrzeli oraz ubytku słuchu – już się toczyło i zostało zakończone ostateczną decyzją o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, to obecnie dopuszczenie możliwości stwierdzenia ewentualnego związku przyczynowo – skutkowego między występującym u skarżącego schorzeniami narządu słuchu oraz oskrzeli, a zatrudnieniem w przedsiębiorstwie A w [...] oraz w zakładzie B w [...], jest niedopuszczalne. Ponowna ocena wykazywanego wówczas narażenia zawodowego i jego wpływu na stan zdrowia skarżącego, orzeczeń lekarskich jednostek medycyny pracy oraz prawidłowości wydanych na ich podstawie decyzji jest możliwa wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji lub ewentualnie uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 154 oraz 155 kpa). Z akt sprawy wynika, że nie powiodła się próba wznowienia postępowania zakończonego decyzją z października 1996 r., gdyż decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny stwierdził niemożność uchylenia decyzji z dnia [...] października 1996 r. z uwagi na upływ okresu przedawnienia określony w art. 146 § 1 kpa (z akt sprawy wynika, że skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji). W tym miejscu wskazać należy, iż z orzeczeń lekarskich jednostek medycyny pracy, które wypowiadały się w sprawie zakończonej decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 1996 r. wynika, że u skarżącego nie zdiagnozowano wówczas cech zawodowego uszkodzenia słuchu; kryteriów choroby zawodowej nie spełniał również stopień zaawansowania zmian w układzie oddechowym (orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z [...] 1995 r. – karta nr 15 akt admin. t.1). Powyższą diagnozę potwierdza karta wypisowa z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpitala Klinicznego w Sosnowcu z dnia [...] 1996 r., w której podano, że w trakcie obserwacji klinicznej w dniach[...] 1996 r. badaniami metodą audiometrii tonalnej i obiektywnej stwierdzono u skarżącego obustronny niedosłuch typu odbiorczego ze średnimi ubytkami słuchu po odliczeniu poprawki na wiek wynoszącymi dla UP – 23 dB, dla UL – 26 dB i wskazano, że wielkość ubytków słuchu z punktu widzenia lekarskiego nie osiąga takiego nasilenia, by uzasadniało to rozpoznanie choroby zawodowej (dowód: k. nr 16 t. 1 akt admin.). Orzeczenia wszystkich jednostek orzeczniczych medycyny pracy, które dla rozpatrujących sprawę organów sanitarnych mają charakter wiążący, wykluczały więc zawodową etiologię zdiagnozowanych schorzeń. Zgodnie z przepisem art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 99 poz. 825), a obowiązującym od dnia 03 lipca 2009 r., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Użyte w treści powyższego artykułu wyrażenie "choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych" musi być interpretowane z uwzględnieniem wydanego na podstawie art. 237 Kodeksu pracy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wymieniającego w załączniku wykaz chorób zawodowych. Tym samym dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędne jest stwierdzenie u danej osoby jednostki chorobowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., o ile w wyniku dokonanej przez właściwy organ administracji oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej, zgodnie z § 5 powyższego rozporządzenia, musi zostać potwierdzone orzeczeniem lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudnionego bądź to w jednostce orzeczniczej I stopnia, wymienionej w ust. 2 powyższego paragrafu, lub też w jednostce orzeczniczej II stopnia określonej w ust. 3 § 5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak prawidłowo podniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przeprowadzone postępowanie ujawniło brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Nie spełnione zostały bowiem ustawowe przesłanki, określone w Kodeksie pracy, uzależniające wydanie takiego rozstrzygnięcia. U skarżącego nie stwierdzono choroby zawodowej, a przeprowadzone ocena warunków pracy wskazała, na brak czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy skarżącego. I tak, w orzeczeniu lekarskim nr [...] Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Poradnia Konsultacyjna i Chorób Zawodowych w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (od którego skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia nie odwołał się), stwierdzono brak podstaw do rozpoznania chorób zawodowych u wnioskodawcy wskazując, że pogorszenie się słuchu wynika z ogólnego stanu zdrowia wnioskodawcy i jest wynikiem postępujących schorzeń ogólnych (choroba nadciśnieniowa na podłożu miażdżycowym) – dowód: karta nr 66 t. 2 akt a[...]. Orzeczenie powyższe, stanowiące dowód w sprawie, zostało poddane ocenie Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego, który uznał, iż w sposób rzeczowy, spójny i logiczny wskazało ono na przesłanki uzasadniające odmowę stwierdzenia choroby zawodowej. W jego uzasadnieniu wyjaśniono bowiem, iż skarżący był obserwowany w Centrum Medycyny Pracy od 1980 r. i wielokrotnie przechodził badania zarówno układu oddechowego, jak i narządu słuchu, które nie wykazały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Co więcej, w orzeczeniu powyższym wskazano na brak klinicznych objawów spełniających kryteria choroby zawodowej. Jak bowiem wyjaśniono, w oparciu o wiedzę specjalistyczną, pogorszenie się słuchu u wnioskodawcy nie miało związku z narażeniem na hałas ponadnormatywny w ostatnim zakładzie pracy, lecz stanowiło wynik postępujących schorzeń ogólnych powstałych na tle miażdżycowym. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka pozwalająca na stwierdzenie choroby zawodowej, jaką jest uzyskanie orzeczenia właściwej jednostki orzeczniczej o stwierdzeniu choroby zawodowej. Również zgromadzona przez organy administracji dokumentacja, na którą składały się karty narażenia zawodowego z dnia [...] lutego 2011 r. oraz [...] lipca 2011 r., karty pomiarów hałasu oraz zapylenia powietrza z dnia [...] 1997 r., [...] 1999 r. oraz wyniki pomiarów hałasu z dnia [...] 2011 r. wskazały, iż w środowisku pracy skarżącego brak było czynników szkodliwych dla zdrowia. W szczególności z analizy powyższych dokumentów wynika, iż skarżący nie był narażony na hałas powyżej 80 dB (mogący powodować uszkodzenie słuchu) oraz nie był narażony na pył organiczny powyżej nominalnego dopuszczalnego stężenia. Stąd też, jak zasadnie uznały organy administracji publicznej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było podstaw do stwierdzenia, iż stan zdrowia skarżącego był spowodowany działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy w zakładzie C. Wykazywany i zdiagnozowany ubytek słuchu w tym przypadku uwarunkowany jest osobniczo i nie ma bezpośredniego związku z wykonywaną od 1995 r. pracą w zakładach C. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, iż wyczerpująco zebrany w sprawie materiał dowodowy, na który składała się dokumentacja medyczna oraz dokumentacja obrazująca narażenie na czynniki szkodliwe w miejscu pracy, wskazywał na brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Tym samym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.