II SA/Po 1650/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; postanawia: odrzucić skargę. /-/ J. Wierchowicz /-/G. Radzicka /-/B. Drzazga II SA/Po 1650/03 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]. Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K., oznaczonego nr ewid. [...] (obręb: C.), dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym zlokalizowanym na dachu budynku szkolnego. Uzasadnieniem odmowy była, zdaniem Prezydenta K., niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, że planowane przedsięwzięcie spowoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Odwołanie od decyzji wniósł inwestor – Spółka "A" S.A.. wskazując w nim, że inwestycja, zgodnie z przedłożonym raportem, nie będzie szkodliwa ani uciążliwa dla środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] – Nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu SKO w K. stwierdziło, że inwestycja jako obiekt obsługi technicznej miasta, jest zgodna z planem miejscowym wskazując na § 19 uchwały zatwierdzającej plan. Nadto stwierdziło, że klasyfikacja inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko nie jest tożsama z inwestycją uciążliwą dla środowiska. Jest to zagadnienie wstępne, które organ I instancji winien rozstrzygnąć w prowadzonym postępowaniu uzgadniając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z Wojewodą i Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Gminy K. kosztów procesowych. Skargę oparto na naruszeniu przepisów art. 9 i 10 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 43 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 1515, poz. 139 z póżn. zm). w zw. z § 2 ust. 1 pkt 9 lit. g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002r., Nr 179,pos. 1490) w zw. z § 64, § 63, §5 pkt 15 i pkt 19 uchwały nr 685 Rady Miasta K. z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w części dotyczącej rejonu C. w prawobrzeżnej części miasta (Dz. Urz. Woj. W. z 2001r, Nr 33, poz. 998). W uzasadnieniu skargi Prezydent ponownie wskazał, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidującym na terenie planowanej inwestycji usługi nieuciążliwe - związane z oświatą i kulturą - do których nie można zaliczyć budowy stacji telefonii komórkowej. Ponadto zarzucił, że wbrew poglądowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznającym stację telefonii komórkowej za urządzenie związane z obsługą miasta jako służącym wymianie informacji, nie jest to inwestycja niezbędna, gdyż nie ma żadnych problemów z przepływem informacji , a potrzeby w tym zakresie są już w sposób prawidłowy zaspokojone bez potrzeby budowy nowej stacji. Odpierając zarzut, że rozstrzygniecie czy inwestycja należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko winno nastąpić w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu poprzez uzgodnienie z Wojewodą i Powiatowym Inspektorem Sanitarnym uznał, że uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedsięwzięcia w sposób oczywisty sprzecznego z przeznaczeniem terenu ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest bezprzedmiotowe, w związku z czym wydał od razu decyzję odmowną, bez zbędnego rozbudowywania postępowania dowodowego sprzecznego z zasadą ekonomiki postępowania. Prezydent Miasta K. zarzucił ponadto w skardze, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie umożliwiło Gminie K., będącej stroną toczącego się przed tym organem postępowania , wypowiedzenia się zgodnie z art. 9 i 10 kpa , co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...]. Wreszcie Prezydent K. podniósł, że planowana inwestycja miałaby być zlokalizowana na dachu budynku szkolnego Zespołu Szkół Zawodowych w K., który stanowi własność Gminy K., a zatem w akcie złożenia skargi występuje nie jako organ I instancji w sprawie, lecz jako podmiot uprawniony na podstawie art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. , Nr 142, poz. 1591 z póżn. zm.) do reprezentowania Gminy na zewnątrz. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA IV S.A. 740/98, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. – OSK 1017/04, niepubl.) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Stosownie do art. 40 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U.RP 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) , decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje prezydent po uzyskaniu....... Zatem z mocy tego unormowania kompetencyjnego organy gmin zostały upoważnione do kształtowania stosunków, w których jedną ze stron jest gmina jako organ wydający decyzję w sprawie. W powołanym wyżej wyroku OSK 1017/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził : " W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publiczny, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, ze gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję , innym razem strony postępowania ) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej". Uznając, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tej sprawie, należało skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) odrzucić. /-/ B. Drzazga /-/G. Radzicka /-/J. Wierchowicz