II SA/Po 1697/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za studia zaoczne postanawia odrzucić skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/B.Popowska /-/ E. Makosz-Frymus KP/ Prorektor Uniwersytetu decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], na podstawie art.161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 65 poz.385 ze zm.), art.16§1 i 2 art.104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. ), art.16 ust.1pkt.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr74 poz.368 ze zm.) i §11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz.U. nr 84 poz. 380), nie zwolnił K.G. z obowiązku uiszczenia opłaty za I semestr I roku studiów zaocznych na kierunku prawo w roku akademickim 2002/2003 powołując się na negatywną opinię Samorządu Studenckiego oraz Wydziału Prawa i Administracji. Doręczając decyzję organ pouczył K. G. o możliwości wniesienia skargi od tej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia . K. G. decyzję otrzymała w dniu 30 czerwca 2003 r. i zgodnie z pouczeniem w dniu 28 lipca 2003 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że decyzja Prorektora jest dla Niej bardzo krzywdząca i sprzeczna z ogólnie obowiązującymi przepisami. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Prorektor Uniwersytetu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. K. G. pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. zwróciła się do władz Wydziału Prawa i Administracji z prośbą o zwolnienie jej z opłaty za pierwszy semestr studiów. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Prorektor Uniwersytetu odmówił skarżącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty. Zgodnie z art.161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 65 poz.385 ze zm.) do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. Utrwalone jest orzecznictwo sądów administracyjnych, że decyzje w sprawach zwolnienia z opłat za zajęcia dydaktyczne na uczeniach państwowych, o których mowa w §11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz.U. nr 84 poz. 380), są indywidualnymi aktami władztwa zakładowego, do których stosuje się odpowiednio przepisy kpa i przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego ( uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r. sygn. OPS 5/03-ONSA 2004/1/9; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r. sygn. I SA 2521/00-Lex nr 54756). Ponieważ w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.), to zgodnie z art.34 ust.1 i 2 tej ustawy skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznaczało sytuację, w której stronie nie przysługiwał żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Uwzględniając, że postępowanie w sprawach zwolnienia z opłat za zajęcia dydaktyczne ma charakter jednoinstancyjny, ponieważ decyzje wydane przez rektora są ostateczne, to bezpośrednie odesłanie w cyt. art.161 ustawy o szkolnictwie wyższym do przepisów kpa i przepisów o zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego rodziło konieczność wyczerpania trybu przewidzianego w art.34 ust.3 ustawy o NSA; tzn. wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca takiego wezwania do Prorektora UAM nie skierowała, co zgodnie z art.58 §1 ust.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skutkuje odrzuceniem skargi. Sąd zwraca jednak uwagę, że zgodnie z art.112 kpa, błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Okoliczność ta powinna znaleźć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, jeżeli skarżąca wystąpi o przywrócenie terminu do złożenia stosownego środka celem wzruszenia rozstrzygnięcia wydanego w trybie art.156 §1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/B.Popowska /-/ E. Makosz-Frymus KP/