II SA/Po 175/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uznało za nieuzasadnione zażalenie C.K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w sprawie wszczętej zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r. dotyczącej czasowego odebrania zwierząt. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zażalenie dotyczyło sprawy wszczętej zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r. dotyczącej czasowego odebrania zwierząt. Kolegium wskazało jednocześnie, że dnia 29 sierpnia 2012 r. została wydana przez organ pierwszej instancji decyzja umarzająca postępowanie (decyzja [...] na k. 57 akt administracyjnych – uw. WSA). Wobec rozstrzygnięcia sprawy, zażalenie na bezczynność należało uznać za nieuzasadnione. Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. C.K. wystąpiła ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2012 r., [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej odrzucenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego C.K. wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy, którego odmówiono jej postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 maja 2013 r. (k. 57 akt sądowych). Od postanowienia tego wniosła sprzeciw, jednakże okazał się on spóźniony i Sąd odrzucił go postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r., II SA/Po 175/13 (k. 112 akt sądowych) (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., II OZ 126/14 – k. 149 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 pkt 2 i 3 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie dotyczy rozstrzygnięcia, które mogłoby być przedmiotem kontroli z punktu widzenia legalności. Zaskarżone postanowienie z pewnością nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie; nie zapadło również w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Zaskarżone postanowienie nie może być zatem przedmiotem merytorycznej oceny dokonywanej na skutek skargi do sądu administracyjnego. Należy zgodzić się z tezą wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2259/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl), że "rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego". Trzeba zatem stwierdzić, że niedopuszczalna jest skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Burmistrza Gminy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia /-/ J.Szaniecka