II SA/Po 175/15

Dnia 30 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi J. K. – S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] stycznia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; oddala skargę Wójt Gminy decyzją z [...] października 2014r. na podstawie art. 50 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) ustalił na rzecz Spółki A Sp. z o. o. w P. lokalizację inwestycji celu publicznego dla terenu składającego się z działek o numerze ewid. [...] (ul. P), [...] (ul. W.), [...] położonego w obrębie K., gmina R., dla inwestycji obejmującej budowę kablowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia. W uzasadnieniu wskazano, że w oparciu o analizę zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, przeprowadzoną na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla obiektu infrastruktury technicznej w postaci kablowej linii elektroenergetycznej SN-15kV. W zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ stwierdził, że są to elementy które nie występują w planowanej inwestycji, zatem odstąpiono od ich określenia. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) organ rozważył czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i uznał, że oddziaływanie, o którym mowa wyżej nie powinno wystąpić. Uciążliwości związane z funkcjonowaniem projektowanej inwestycji w tym hałas i wibracje, powinny ograniczać się do granic nieruchomości objętej decyzją. W zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji ustalono sposób zaopatrzenia w energię elektryczną na warunkach gestora sieci. Projektowane obiekty budowlane powinny spełniać wymogi określone w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zabudowa i zagospodarowanie nieruchomości nie może ograniczać korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności dla obiektów zlokalizowanych na innych działkach oraz realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na kopii mapy zasadniczej stanowiącej integralną część decyzji - załącznik nr 1, wykonano na zeskanowanym oryginale kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Oryginał kopii powyższej mapy znajduje się w dokumentacji sprawy. Nadto organ wskazał, że należy zachować zgodne z przepisami Prawa budowlanego i Polskimi Normami odległości projektowanych obiektów od infrastruktury podziemnej i nadziemnej przebiegającej przez teren objęty wnioskiem i w jego bezpośrednim otoczeniu, zaleca się uzgodnienie tych odległości z właścicielami sieci. Dopuszcza się usunięcie kolizji na warunkach określonych przez właściciela sieci. Projekt budowlany winien spełniać warunki określone w przepisach ustawy Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462). Sposób odtworzenia nawierzchni ulicy, chodnika oraz zieleni w istniejących pasach drogowych należy uzgodnić z właściwym zarządcą lub właścicielem drogi. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskowany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, który był wpisany na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów pod numerem [...]. wnioskowany teren oraz rodzaj inwestycji, przy spełnieniu ustaleń niniejszej decyzji, spełnia wymagania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgodniono z Powiatowym Konserwatorem Zabytków postanowieniem z dnia [...].09.2014r., ze Starostą oraz Związkiem Spółek Wodnych bez uwag w oparciu o art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. K.-S. wskazując, że przez działkę przebiega 6 linii energetycznych napowietrznych i 3 linie kablowe, średniego napięcia 15 KW i do dnia dzisiejszego nie wypłacono właścicielowi odszkodowania za ograniczenie możliwości zabudowy, obniżenie wartości nieruchomości i ograniczenie możliwości czerpania pożytków rolnych. Odwołująca się podniosła, że zaskarżona decyzji dotyczy budowy kablowej linii energetycznej i nie wynika z niej, czy to będzie kolejna linia energetyczna. Ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy wynika, że na działce [...] przewidziane są tereny zabudowy mieszkaniowej ciągłej lub rozproszonej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stycznia 2015r. utrzymało zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z [...] października 2014r. w mocy. Na wstępnie Kolegium wskazało, że na mocy art. 138 kpa zobowiązane jest do prowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 k.p.a., a także przepisów Działu II (Rozdział 4) - regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu, stosuje się odpowiednio. Artykuł 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów. Kolegium wskazało, że po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (zgodnie z art. 53 ust. 3 ww. ustawy), w tym po przeprowadzeniu oględzin terenu, na podstawie opisu inwestycji przedstawionego w wyżej wymienionym wniosku, ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości objętej wnioskiem. Projekt zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, wpisanego na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Starosta uzgodnił projekt analizowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej wskazanych w odwołaniu, organ odwoławczy podnosi, iż oczywistym jest, że każdy właściciel chciałby, aby sąsiadujące z nim nieruchomości były zabudowane i użytkowane w sposób przez niego oczekiwany. Jednakże pamiętać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z utrwalonej pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Pod uwagę należy wziąć ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenia stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione". Mimo, że realizacja inwestycji może spowodować zwiększenie niedogodności dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, to żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje im w tym zakresie całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Kolegium przyjęło, że organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 ustawy o planowaniu, zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 4 ww. ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła J. K.-S. zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca, jak w odwołaniu podkreśliła, iż na działce [..] w latach 1976-1977 zostały posadowione linie energetyczne, bez wiedzy i zgody ówczesnego właściciela nieruchomości, a także z licznymi błędami formalno-prawnymi. Przez działkę o powierzchni [...] m2 przebiega 6 linii energetycznych napowietrznych i 3 linie kablowe, wszystkie średniego napięcia 15 KW, co więcej do dnia dzisiejszego nie wypłacono właścicielowi przedmiotowej działki odszkodowania za ograniczenie możliwości zabudowy, obniżenie wartości nieruchomości, ograniczenie możliwości czerpania korzyści z użytków rolnych. W decyzji wydanej przez Wójta Gminy z dnia [...] października 2014 roku brak ochrony prawa własności, gdyż nie nakazuje ona wypłacenia wynagrodzenia za wyrządzone, na mocy decyzji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a co za tym idzie budowy kolejnych linii kablowych, szkody zgodnie z art. 21 Konstytucji RP. Ponadto w uchwalonym przez Radę Gminy Rokietnica uchwałą nr XI/72/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] przewidziana jest pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ciągłej lub rozproszonej wraz z liniami elektroenergetycznymi średniego napięcia 15 kV. Natomiast decyzja o lokalizacji celu publicznego oraz, co za tym idzie, dokonanie inwestycji obejmującej budowę m. in. na przedmiotowej działce kolejnych linii energetycznych średniego napięcia w znacznym stopniu utrudni ograniczoną już możliwość korzystania właściciela z jego działki, do której ma pełne prawo. Nadto zdaniem skarżącego, w decyzji o lokalizacji celu publicznego w załączniku nr 2 w punkcie 1 litery d nastąpiło naruszenie interesów osób trzecich - z uwagi, iż ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki wynika, iż przewidziana ona została pod teren zabudowy mieszkaniowej, ciągłej lub rozproszonej. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie poprzez ograniczenie prawa własności (wydanie decyzji lokalizacji celu publicznego) doszło do naruszenia władztwa planistycznego poprzez ingerencję w istotę prawa własności, tym bardziej, iż przez działkę nr [...] przebiega już 6 linii energetycznych napowietrznych i 3 linie kablowe, wszystkie średniego napięcia 15 KW. Dalej podano, iż skarżąca do dnia dzisiejszego nie wie, czy wydana decyzja dotyczy budowy następnej linii energetycznej, czy też ma związek z przeprowadzeniem robót w zakresie wymiany kabla elektroenergetycznego znajdującego się na działce nr [...]. Zaznaczono, iż właściciel działki nie został w sposób prawidłowy i dostateczny poinformowany, na czym przedmiotowa inwestycja miałaby dokładnie polegać, i w jaki sposób wpłynie to na dodatkowe utrudnienia związane z korzystaniem z nieruchomości. Ponadto nie dostarczono skarżącej uzgodnień pomiędzy inwestorem a wykonawcą dotyczących stosownego odszkodowania. W trakcie trwania całego postępowania w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie otrzymała satysfakcjonujących wyjaśnień, co stanowi naruszenie jednej z podstawowych zasad prawa administracyjnego, a mianowicie art. 9 k.p.a., obowiązku informowania stron przez organ administracyjny o wszelkich informacjach faktycznych i prawnych dotyczących postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej wnosiła i wywodziła jak w skardze. Uzupełniająco wskazując na naruszenie przepisów art. 10 kpa i 79 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] października 2014r., ustalającą warunki lokalizacji dla planowanej inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie kablowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...], położonych w obrębie miejscowości K., Gmina R. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 ze zm.), dalej "u.p.z.p.". W myśl art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w przypadku gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy, to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1118/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 468 i 470). Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, zdaniem Sądu, prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), dalej "u.g.n.". Art. 6 pkt 2 u.g.n. określa jako cel publiczny budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja objęta wnioskiem, jak wskazano wyżej, polega na budowie kablowej elektroenergetycznej, zatem budowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2013, s. 383). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości fakt, że inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii stanowią inwestycje celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1133/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1329/13 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1018/14 – orzeczenia publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadne jest także stanowisko organów administracji, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidziane w powołanych wyżej przepisach. Postępowanie zostało zainicjowane na wniosek złożony przez inwestora, a więc zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. Z charakterystyki inwestycji wynika, że obejmuje ona linie elektroenergetyczną SN-15KV kablową o długości około 250 m. Nie należy do przedsięwzięć wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Należy zgodzić się z Kolegium, że organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. Sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów. Właściwie zwrócono się o dokonanie uzgodnień projektu decyzji i przyjęto brak sprzeciwu i ich strony w sytuacji, gdy wezwane organy nie udzieliły odpowiedzi. Organ I instancji dokonał także stosownych obwieszczeń i zawiadomień o wszczęciu postępowania właścicieli nieruchomości, na których planowana jest inwestycja celu publicznego. Inwestor dołączył do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mapę w skali 1:500, która jest dopuszczalna w świetle art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. W przypadku inwestycji liniowych mapa może być złożona w jednej z trzech wymienionych w przepisie skal (wyr. NSA z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 2688/13, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu Sąd zauważa, że z wniosku inwestora, jak i z decyzji organu I i II instancji wynika wyraźnie, że inwestycja dotyczy budowy kablowej linii elektroenergetycznej. Nie ma wątpliwości, że w tym zakresie organy rozpoznały zebrany materiał dowodowy i ustaliły lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie kablowej linii elektroenergetycznej. Jednakże jej ostateczne powstanie wymaga uzyskania jeszcze decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy prawa własności skarżącej Sąd zauważa, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1576/12; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP wskazać należy, że z poglądów doktryny prawniczej wynika, że o ile ochrona własności stała się wartością konstytucyjnie określoną w art. 21, 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, o tyle ta wartość nie ma charakteru absolutnego. Konstytucyjnej ochronie poddano przede wszystkim istotę własności, która w ujęciu cywilistycznym przekłada się na treść jej wykonywania w postaci posiadania prawa własności, korzystania z niego i zbywania go. O ile bowiem naruszenie własności, poprzez jej ograniczenie, może nastąpić jedynie w drodze ustawy, o tyle nie może to naruszać istoty własności. Konstytucyjna ochrona prawa własności, a nie jego przysługiwania, wyrażona została w takim przypadku poprzez określenie sytuacji, w której prawo to może być ograniczone, tak jak w niniejszej sprawie, a nawet odebrane dotychczasowemu podmiotowi, za słusznym odszkodowaniem. Brak zatem w niniejszej sprawie naruszenia Konstytucji. Podnoszone roszczenia skarżąca winna dochodzić w pierwszej kolejności w innym trybie i na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym. Nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest powołanie się przez skarżącą na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 27 czerwca 2011 r., nr XI/72/2011 w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rokietnica. Postanowienia Studium nie są bowiem wiążące dla organów administracji publicznej przy ustalaniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. To postanowienia ewentualnego przyszłego planu miejscowego zagospodarowania terenu nie mogą być sprzeczne z postanowieniami Studium. Jakkolwiek, skarżąca sama przyznała, że dla terenu działki nr [...] w Studium przewidziana jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ciągłej lub rozproszonej wraz z liniami elektroenergetycznymi średniego napięcia 15 kV. Zaskarżona decyzja jest nie zatem sprzeczna z postanowieniami Studium, mimo, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają zgodności postanowień decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z postanowieniami Studium. Ponadto należy podkreślić, że zarówno inwestor, jak i skarżąca poprzez swojego pełnomocnika byli powiadamiani pisemnie o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania – poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy (k. 25 i poprzednie, 23 akt adm. II instancji; k. 57, 48, 29, 21 akt adm. I inst.). Brak zatem naruszeń przepisów postępowania administracyjnego przed organami dotyczących gwarancji czynnego udziału skarżącej w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.