II SA/Po 177/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. [...] C. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty należnych świadczeń postanawia oddalić wniosek. /-/ T.Świstak W skardze na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu, którą została utrzymana w mocy wydana w I instancji decyzja – nakaz z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty należnych świadczeń, J. [...]C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego (adwokata), wniosła o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji-nakazu płatniczego do czasu rozpoznania niniejszej skargi". Wniosek uzasadniła tym, że decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i "mogłaby podlegać wykonaniu prowadząc do wypłaty spornych roszczeń byłemu pracownikowi", a pracodawca miałby poważne trudności w ich odzyskaniu w przypadku wygrania sprawy tak z powodów proceduralnych, jak i z powodu niewypłacalności pracownika. Z tych powodów skarżąca uznała, że "słuszne jest wstrzymanie możliwości przymusowej realizacji zaskarżonych decyzji wydanych w I i II instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd odnosi się do materiału procesowego zgromadzonego w aktach postępowanie jedynie w granicach wniosku, bowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na tym tle uznaje się również, że co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi zostanie zwrócona skarżącemu, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 18/11, LEX nr 992318; z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, LEX nr 1137945; z dnia 14 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12, LEX nr 1137799; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 404/12, LEX nr 1137654) – orzeczenia powołane za WSA w Gorzowie Wlkp. w postanowieniu z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Go 19/13, dostępnym jw.). W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku skarżących w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i okoliczności niniejszej sprawy, przemawiają za jego oddaleniem, bowiem strona nie wykazała, że wykonanie decyzji dotyczącej nakazu wypłaty pracownikowi wynagrodzenia zasadniczego za [...] 2012 r. w wysokości [5XX,X] zł brutto, wynagrodzenia za czas choroby za [...] 2012 r. w wysokości [9XX,X] zł brutto i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [1 XXX,X] zł brutto faktycznie powoduje po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Same spekulacyjne rozważania dotyczące domniemanej niewypłacalności byłego pracownika i "poważnych trudności w ich odzyskaniu" w razie wypłaceni[a] pracownikowi spornych świadczeń nie stanowią odpowiedniego uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak też we wniosku jakiegokolwiek odniesienia kwoty objętej nakazem wypłaty do sytuacji finansowej skarżącej. Należy zatem przyjąć, że wypłacenie kwoty świadczeń pracowniczych wynikającej z nakazu z dnia [...] 2013 r. nie stanowi istotnego zagrożenia dla sytuacji finansowej strony skarżącej, a zatem, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji byłyby trudne do odwrócenia, a szkoda znaczna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ T.Świstak