II SA/Po 196/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi D. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska Decyzją z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójt Gminy [...] na podstawie art. 104 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił warunki dla na budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...], położonej w obrębie wsi K. C. gm. [...], polegającej na wzniesieniu masztu telekomunikacyjnego o wysokości ok. 50 m, instalacji anten nadawczo-odbiorczych i radiolinii na maszcie, ustawieniu kontenera technologicznego i budowie przyłącza elektromagnetycznego. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż wnioskowane przez spółkę A pismem z dnia [...] 2004 r. przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), a w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze objętym wnioskiem lokalizacja tego rodzaju inwestycji jest ustalana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Organ I instancji wskazał, iż lokalizacja inwestycji na działce [...] planowana jest na terenie niezabudowanym, przy drodze wojewódzkiej poza obszarem zwartej zabudowy wsi K. C., w odległości 450 m od zabudowań gospodarstwa agroturystycznego państwa D. i W. J., które położone jest na działce [...]. Ponadto stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania wykonano raport oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz uzyskano niezbędne uzgodnienia od innych organów: na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. nr 62, poz. 627 ze zm.) od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] i Wojewody [...], na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) od Wojewody [...] i [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...]. Organ ustosunkowując się do zarzutów wskazanych w sprzeciwie D. i W. J. odwołując się do treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 28 i 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) i powołując się na opinię prof. uniwersytetu B. w P. – [...] M. S. stwierdził, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej – urządzenia telekomunikacyjnego będąc częścią publicznej sieci telekomunikacyjnej stanowi inwestycję celu publicznego, a ponadto organ podkreślił, że: miejsce tej inwestycji jest położone poza zasięgiem obszaru chronionego krajobrazu "[...]", obszaru specjalnej ochrony ptaków natura 2000 i skrawkiem Puszczy N.; tego typu obiekty przypisane infrastrukturze technicznej występują powszechnie jako normalne elementy krajobrazu w Polsce i innych krajach, zaś odczucia właścicieli gospodarstwa agroturystycznego o negatywnym wpływie inwestycji na prowadzoną przez nich działalność są subiektywne i nie znajdują uzasadnienia w rzeczywistości, bowiem szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne występuje na wysokości niedostępnej dla ludzi, co gwarantuje bezpieczeństwo potencjalnych gości ich gospodarstwa agroturystycznego; plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przestał obowiązywać i dla terenu inwestycji nie ma żadnego planu miejscowego, co uzasadnia wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; umniejszenie atrakcyjności gospodarstwa agroturystycznego i utrata spodziewanych zysków, jako argumenty pozaprawne z punktu widzenia prawa administracyjnego, nie mogą stanowić podstawy do wydania odmownej decyzji administracyjnej, a spory cywilnoprawne rozstrzygają sądy powszechne; interes prawny wnoszących sprzeciw wobec lokalizacji inwestycji nie został naruszony, a ich interes faktyczny nie podlega ochronie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. i W. J. podtrzymując swoje stanowisko wcześniej wyrażone w sprawie i zarzucając tej decyzji: naruszenie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) skutkujące wydaniem decyzji określającej charakter zamierzonego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego, mimo że inwestycja ta nie spełnia wymogów prawnych w tym zakresie, a przepis art. 6 wskazanej ustawy nie może być stosowany w oderwaniu od art. 1 ust. 1 – 8 tej ustawy; pominięcie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż postanowienie [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] zostało zaskarżone do WSA (sygn. akt II SA/Po 560/06) przez odwołujących w związku z decyzją [...] i sprawa nie została jeszcze zakończona; naruszenie 54 ust. 2 powołanej ustawy w zakresie warunków i wymogów ochrony środowiska i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wymogów ochrony interesów osób trzecich. Ponadto odwołujący zarzucili naruszenie art. 106 § 1 kpa i art. 78 § 1 kpa oraz ponieśli zarzut, iż przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu, gdyż kasacja została oddalona przez NSA w Warszawie. W uzasadnieniu podnieśli ponadto, że autor raportu dla przedsięwzięcia nie wyjaśnił dlaczego usytuowanie dwóch anten na jednym, już istniejącym, we wsi maszcie jest niemożliwe, oraz powołali wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r. (sygn. akt I SA 1986/99) odnoszący się do celów publicznych i podmiotów realizujących takie cele. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 52 ust. 1 i 2, art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z powołanymi w niej przepisami prawa, w tym, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, procedura ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została naruszona, strony miały możliwość zapoznać się z zamierzeniem inwestycyjnym oraz zgłosić wnioski i zastrzeżenia, z czego skorzystały. SKO zgodził się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zgodnie z art. 56 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ II instancji uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowych dowodów, a odwołujący nie wykazali, by planowana inwestycja naruszała obowiązujące przepisy. Zarzuty odwołujących dotyczące naruszenia art. 54 ust. 2 powołanej ustawy nie są słuszne, gdyż postanowienie [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] stało się ostateczne i sąd nie wstrzymał jego wykonania, zaś powoływane rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalające skargę kasacyjną dotyczyło wyroku Sądu I instancji, który kontrolował decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną w innym stanie prawnym. Przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte zostało w oparciu o wniosek spółki A w W., który wpłynął do Urzędu Gminy w [...] w dniu [...] 2004 r. Obecnie kontrolowane decyzje poprzedzone zostały, decyzjami wydanymi w tym samym przedmiocie przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Decyzja z dnia [...] odmawiała ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...], położonej w obrębie wsi K.C. gm. [...], jednak SKO w [...] w dniu [...] uchyliło tę decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1417/05 tutejszy Sąd oddalił skargę D. i W. J. na decyzję oraz SKO w [...] z dnia [...]. Od powyższego wyroku D. i W. J. złożyli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 27 grudnia 2006 r. D. i W. J. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] podnosząc, iż SKO dopuściło się naruszenia art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) poprzez uznanie stacji bazowej telefonii komórkowej, zaplanowanej do realizacji w K. C., za inwestycję celu publicznego i naruszenie warunków i wymogów ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez zlokalizowanie planowanej inwestycji na działce rolnej. Nadto skarżący zarzucili naruszenie § 2 ust. 7 pkt b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) z uwagi na świadome kumulowanie w najbliższym otoczeniu ich gospodarstwa stacji bazowych, a tym samym zagrożenia promieniowaniem. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, gdyż organ II instancji po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji, a skarżący nie podnieśli żadnych nowych argumentów. Zdaniem organu II instancji nie sposób uznać, że planowane przedsięwzięcie będące inwestycją celu publicznego będzie bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość skarżących, w tym negatywnie na zdrowie ludzkie, oraz obniżać wartość położonych w okolicy gruntów lub zmniejszyć dochody z tytułu prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego, skoro najbliższe zabudowania położone są w odległości 400 m, a skarżący w zasadzie nie wykazali interesu prawnego. W dalszych pismach procesowych skarżący polemizowali z przeniesieniem znaczenia pojęć łączność publiczna, zawartego w ustawie o ustawie o gospodarce nieruchomościami, i telekomunikacja zawartego w Prawie telekomunikacyjnym argumentując, iż Prawo telekomunikacyjne jasno określa infrastrukturę techniczną, jako publiczną, w art. 2 pkt 28 definiuje publiczną sieć telekomunikacyjną, którą stanowi sieć telekomunikacyjna do świadczenia usług telefonicznych publicznie dostępnych, a w pkt 30 publicznie dostępną usługę telefoniczną, jako dostarczaną ogółowi użytkowników. Ich zdaniem spółka A nie oferuje powszechnie dostępnych aparatów telefonicznych i nie świadczy usług publicznie dostępnych, gdyż dostęp do jego usług jest warunkowy. Następnie stwierdzili, iż niespójne Prawo telekomunikacyjne w ogóle nie wyjaśnia pojęcia łączności publicznej, a w oparciu o pojęcie usługi powszechnej można wykluczyć uznanie budowy stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] w K. C. za inwestycję celu publicznego. Ponadto skarżący powołali się na tekst Komisji Wspólnot Europejskich w Brukseli z dnia 7 kwietnia 2006 r. KOM(2006) 163 wersja ostateczna, gdzie wyodrębnia się usługi powszechne (ogólnodostępne i publiczne) i od usług łączności komórkowej, jak również odnieśli się do wyników kontroli Najwyższej Izby Kontroli w zakresie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym i niejonizującym nr KSR 41015/04 nr ewid. 113/2005/PO44227/KSR., gdzie wskazano brak przygotowania organów administracji publicznej do realizacji zdań z tego zakresu. Skarżący powołali się również na zapisy Programu ochrony środowiska dla Powiatu [...] na lata [...]. Sąd I instancji postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie prowadzone pod sygn. akt II SA/Po 196/07 do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1417/05. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wydanego w sprawie IISA/Po1417/05 (sygn.akt IIOSK1506/06). W uzasadnieniu wywiódł, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Podkreślił, że pojęcie "łączność publiczna" może być odnoszone także do działań podmiotów prywatnych. Dnia 3 kwietnia 2008r. tut. Sąd postanowieniem podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269ze zm.) zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrola zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecne umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr153,poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też zawartą w skardze argumentacją. Zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżących. Powyższe oznacza, że sąd upoważniony jest do uwzględnienia skargi, także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca. Wydając orzeczenie w sprawie Sąd wziął pod uwagę treść powołanych wyżej przepisów. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 50 ust1, 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U.Nr80,poz717ze zm.). W myśl powyżej zacytowanych przepisów inwestycja celu publicznego w przypadku braku planu jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określa rodzaj inwestycji, linie rozgraniczające terenu inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a szczególności w zakresie: - warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, - ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, zabytków, dóbr kultury współczesnej, - obsługi w zakresie infrastruktury publicznej i komunikacji, - wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Przepisy powyższe należy interpretować zgodnie z innymi uregulowaniami, w tym z art. 52, 53 wspomnianej ustawy o planowaniu. Przepis art. 52 tejże ustawy stanowi, że ustalenie lokalizacji celu publicznego następuje na wniosek, określa też wymaganą treść wniosku. Unormowania zawarte w art. 53 są w całości poświęcone kwestiom proceduralnym. Jako regulacje o charakterze szczególnym wyłączają, poszerzają lub modyfikują przepisy kpa. Odmienne uregulowania dotyczą m.in. zawiadamiania stron, treści odwołania , modyfikacje następują w sferze nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji, ukierunkowane jest także merytoryczne badanie sprawy przez organ. Komentowany przepis reguluje tez kwestie uzgodnień niezbędnych do wydania decyzji. Aby inwestycje objąć zakresem przepisów dotyczących wspomnianej decyzji należy udowodnić, iż spełnia ona warunki do uznania jej za inwestycję celu publicznego. Wymaga to odniesienia się do definicji legalnej, zawartej w art.2pkt.5 ustawy. Przepis ten stanowi, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym i ponad lokalnym, stanowiące realizacje celów o których stanowi art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997r.o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 2004.261. 2603 ze zm.) Cel publiczny został zatem zdefiniowany przez odesłanie do innej ustawy. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymagało, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni utożsamia się ze stanowiskiem wyrażonym w tym względzie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2007r., wydanym w sprawie II OSK 1506/06. W istocie bowiem przyjąć należy za Sądem, iż budowa spornej stacji bazy telefonii komórkowej nie wykracza poza katalog określony w art.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inwestycję sytuować należało w pojęciu obiektów i urządzeń łączności publicznej o jakich mowa w art.6 pkt.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec tego, że przepis ten nie precyzuje o jaki rodzaj łączności publicznej chodzi zachodzi potrzeba sięgnięcia do definicji zawartych w ustawie z dnia 16 lipca 2004r.prawo telekomunikacyjne(Dz.U.171, poz.1800 ze zm.). Z dniem 22 października 2007r. został dodany do art.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami punkt 18 zawierający definicję łączności publicznej, którą należy rozumieć jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Art.2 pkt. 28 ustawy prawo telekomunikacyjne definiuje pojęcie publicznej sieci telefonicznej jako sieci wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych zapewniającej łączność głosową między zakończeniami sieci, a także inne formy łączności, w szczególności przesyłanie faksów i danych. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to stosownie do brzmienia art. 2 pkt. 30 tej ustawy usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawo powołanych do niesienia pomocy za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym, międzynarodowym planie numeracji telefonicznej. Analiza powyższych unormowań prowadzi do wniosku, że ogólna dostępność usług, sieci itp. jest jedynym czynnikiem przesądzającym znaczenie określenia publiczny użytego na gruncie prawa telekomunikacyjnego. Zatem bez znaczenia jest jaki podmiot podejmuje działania związane z tego rodzaju inwestycją. Tym samym zasadnym było przyjęcie przez organy administracji w niniejszej sprawie, iż sporna stacja stanowiła w istocie inwestycję celu publicznego. Zarzuty skarżących w tym względzie okazały się więc bezzasadne. Nie sposób też zgodzić się z pozostałymi zarzutami skargi. W istocie bowiem przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna nie wykazała by skarżona decyzja naruszyła przepisy procedury, prawa materialnego, w tym przepisy cyt. ustawy o planowaniu, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005 r.(Dz.U. 05.113.954.), przy czym ostatnia z wymienionych ustaw ma w sprawie zastosowanie zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej z dniem 28 maja 2005r ustawę prawo ochrony środowiska . I tak w toku postępowania przeprowadzono wymagane prawem uzgodnienia, o których stanowi art.53 ust.4 ustawy o planowaniu jak i art. 48 ust.2 wspomnianej ustawy o ochronie środowiska. Dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W kontrolowanej decyzji określono zgodnie z art. 54 pkt.2 cyt. ustawy o planowaniu warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, zdrowia ludzi, obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Wymagania dotyczące ochrony środowiska były przedmiotem badania w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko, które prowadzono w oparciu o cyt. ustawę o ochronie środowiska w brzmieniu sprzed wspomnianej wyżej zmiany. Postępowanie to wykazało, że miejsce usytuowania wieży uwzględnia nie tylko dobre warunki propagacyjne tego terenu, ale także potrzebę wyeliminowania narażenia ludzi na promieniowanie niejonizujące. W istocie bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie działki o nr [...] brak jakiejkolwiek zabudowy mieszkalnej. Nie występuje ona do odległości ponad dwa kilometry we wszystkich kierunkach poza północno-zachodnim, w kierunku tym pierwsze zabudowania wraz z budynkiem mieszkalnym znajdują się w odległości około 500m i należą do skarżących. Zastosowane anteny nadawcze posiadają charakterystyki ograniczające promieniowanie w kierunki ziemi, a więc korzystne z punktu widzenia ochrony ludzi i środowiska. Także antena paraboliczna linii radiowej ze względu na swoją przestrzenną charakterystykę promieniowania promieniuje w wąskim kacie bryłowym. Jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od spornej stacji, który stanowi uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż wartość graniczna przyjęta w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów(Dz.U. nr 192 z 2003r., poz. 1883). Jednak pola o tych wartościach wystąpią tylko na znacznych wysokościach nad terenem, od około 41,8m. n.p.t. do odległości ok. 28,2m w miejscach niedostępnych dla ludzi. A zatem słusznym było przyjęcie przez organy administracji, iż sporne urządzenie po zainstalowaniu w istocie nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na ludzi. Projektowana stacja nie stanowi także źródła niekorzystnego oddziaływania na zwierzęta, rośliny, powierzchnie ziemi, wodę, powietrze, klimat. Nie wymaga bowiem zasilania w wodę, odprowadzania ścieków sanitarnych. Nie wymaga w okresie grzewczym ogrzewania, nie jest źródłem zanieczyszczeń pyłowych, chemicznych. Niewielka odległość występowania wysokich natężeń pól elektromagnetycznych od źródła nie pogorszy warunków bytowania organizmów żywych. Planowane przedsięwzięcie nie będzie więc oddziaływać na obszar Natura 2000 "[...]", przebiegający w odległości kilku kilometrów dalej. Nie sposób też przyjąć, by planowana stacja naruszała uprawnienia skarżących. Położona jest bowiem w odległości około 500m. od nieruchomości, będącej ich własnością. Przeprowadzone postępowanie wykazało negatywne oddziaływania stacji w promieniu do 28 m. odległości. Skarżący nie podważyli skutecznie wyników przeprowadzonego postępowania. Sąd z urzędu nie dopatrzył się żadnej wadliwości tak w zakresie reguł procedury jak i naruszenia prawa materialnego. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony został w sposób wyczerpujący, nie budzi wątpliwości z punktu widzenia zasad logiki. Sporządzająca go odniosła się także do ewentualnego zwiększenia się niekorzystnego oddziaływania stacji wskutek istnienia w odległości około kilometra od niej innej stacji telefonii komórkowej. Wykluczyła całkowicie możliwość jakiegokolwiek wzajemnego ich oddziaływania tak z uwagi na ich odległe położenie jak i ze względu na występowanie jedynie w niewielkich odległościach natężenia pól elektromagnetycznych. Podkreślić należy, że projektowana inwestycja położona jest wprawdzie na terenie rolnym, nie podlega on jednak ochronie. Sąsiedztwo terenów rolnych nie stoi na przeszkodzie posadowieniu stacji także z punktu widzenia ładu przestrzennego. Wręcz przeciwnie postępowanie wykazało, iż uwzględniono przy lokalizacji wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, w tym społeczno- gospodarcze, środowiskowe, kulturowe, kompozycyjno estetyczne, które składają się na harmonijne ukształtowanie przestrzeni. Wbrew zarzutom skargi sąsiedztwo z niezabudowanymi gruntami rolnymi nie wprowadza chaosu architektonicznego. Podnoszona przez skarżących okoliczność zmniejszenia wartości ich nieruchomości wskutek usytuowania stacji nie podlega badaniu w tym postępowaniu. Nie ma wpływu na legalność posadowienia inwestycji. Wobec braku zasadności zarzutów skargi mając na względzie przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. /-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Szaniecka D. Rzyminiak - Owczarczak Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ J. Szaniecka