II SA/Po 208/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skarg R. C. i P. C. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi. /-/ M. Kwiecińska /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie przez R. C. i P. C. terminu do wniesienia odwołań od decyzji Prezydenta Miasta O. W. - odpowiednio - z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...] ustalających jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym: Decyzjami z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta O. W. ustalił R. C. i P. C jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obydwie decyzje wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono skarżącym w dniu [...] r. (k.9 akt adm. obu spraw administracyjnych - zwrotne potwierdzenia odbioru dopięto do obydwu decyzji pierwszoinstancyjnych). Pismami sporządzonymi [...] r. R. C. i P. C. wnieśli odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Jak wynika z prezentaty Urzędu Miejskiego w O. W. obydwa odwołania złożone zostały w dniu [...] r. Postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez R. C. i P. C. odwołań od decyzji Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Uzasadniając wydane postanowienia Kolegium wyjaśniło, że z akt administracyjnych wynika, że obydwie decyzje organu I instancji doręczono [...] r. W obu przypadkach decyzje zawierały prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania, tymczasem odwołania złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. W. w Biurze Obsługi Interesanta w dniu [...] r., a więc z uchybieniem wskazanego w pouczeniu terminu. W tym stanie rzeczy Kolegium w myśl art. 134 k.p.a. orzekło o uchybieniu terminu do wniesienia obu odwołań. W przewidzianym ustawą terminie skargi do sądu administracyjnego wnieśli R. C. i P. C.. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 208/10, natomiast skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...] zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po 209/10. Postanowieniem z dnia 10.06.2010 r., sygn. II SA/Po 209/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawę zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Po 209/10 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą II SA/Po 208/10 i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą akt II SA/Po 208/10 (k. 46). W złożonych do sądu administracyjnego skargach, małż. C. podnieśli zarzuty naruszenia art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. art. 6,7 ,8 ,11 k.p.a. i art. 5 k.c. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie rozprawy w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wyniku której stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a także naruszenie art. 37 ust. 6 ustawy z 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 6, 7, 8, 11 k.p.a., a także art. 5 k.c. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nierozpoznanie sprawy, co do opłaty planistycznej. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że w zaskarżonych postanowieniach nie zawarto stanowiska Kolegium, co do dalszego losu obu zaskarżonych decyzji Prezydenta Miasta O. W., a także nie uwzględniono faktu, że Prezydent Miasta O. W. wydał decyzję z obrazą art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podnieśli również zarzut nie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. nieważności decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko małż. C. wskazali, że art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składa się aż z 11 jednostek redakcyjnych i w tej sytuacji obowiązkiem organu było wskazanie, którą konkretnie jednostkę redakcyjną zastosował. Podkreślono przy tym, że z ust. 6 art. 37 powołanej ustawy wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 w drodze decyzji - bezzwłocznie - po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust 5. W ocenie skarżących okres 18 miesięcy jaki upłynął od sprzedaży nieruchomości do wydania zaskarżonej decyzji nie jest okresem bezzwłocznym. Tym samym, w ocenie skarżących, roszczenie organu uległo przedawnieniu. Jednocześnie podniesiono, że organ powołuje się na 5-letni okres, uprawniający do wymierzenia przedmiotowej opłaty, a w takiej sytuacji, jak podniesiono w skargach, jego obowiązkiem było wskazanie konkretnego przepisu prawnego, który uprawnia organ do stosowania owego 5 - letniego okresu. Zwrócono również uwagę, że w zaskarżonej decyzji nie znalazł się zapis, że obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty ciąży na odwołujących się solidarnie. Odnosząc się natomiast do kwestii dochowania terminu do złożenia odwołań, skarżący w obu przypadkach wskazali, w pierwszej kolejności na wydane na podstawie art. 10 k.p.a. zawiadomienia z [...] r. informujące, że Kolegium rozpozna odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. W.. W ocenie skarżących z dokumentów tych w sposób jednoznaczny wynika, że Kolegium przyjęło sprawy do rozpoznania oraz, że przedmiotem rozważań organu II instancji będą odwołania, a nie sprawa uchybienia terminu do ich wniesienia. W dalszej kolejności podniesiono, że Prezydent Miasta O. W. wskazał, iż odwołanie wpłynęło dopiero [...] r., gdy tymczasem data wpływu dokumentu nie ma decydującego znaczenia. Skarżący podnieśli, że w myśl art. 57 § 7 k.p.a. z punktu oceny terminowości wniesienia odwołania zasadnicze znaczenie ma data nadania pisma w placówce pocztowej lub biurze podawczym urzędu. Tymczasem, jak wskazali małżonkowie C. Kolegium nie podało daty nadania przez nich odwołań w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, pismem z dnia 21.04.2010 r. (k. 17) skarżący wyjaśnili też, że ich zdaniem odwołania zostały wniesione w terminie i dlatego nie składali wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie podkreślono, że doręczenie obu decyzji organu I instancji, w obrębie jednego miasta, zajęło organowi ponad tydzień, a Kolegium nie uzasadniło, ani też nie poparło żadnymi dokumentami, na czym opiera swoje przekonanie, że odwołania złożono po terminie. W tym stanie rzeczy żądaniem obydwu skarg objęto uchylenie w całości zaskarżonych postanowień, a także uchylenie w całości obu decyzji Prezydenta Miasta O. W. oraz stwierdzenie ich nieważności i zasądzenie od Prezydenta Miasta O. W. na rzecz skarżących kosztów postępowania, w obydwu sprawach, jak również o zawieszenie zaskarżonych decyzji prezydenta Miasta O. W. w stosunku do skarżących. W odpowiedziach na skargi Kolegium wskazało, że obie decyzje Prezydenta Miasta O. W. o naliczeniu opłat planistycznych doręczono R. i P. małż. C. w dniu [...] r. Natomiast odwołania złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w Biurze Obsługi Interesanta w dniu [...] r., czyli z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. Ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był, bowiem dzień [...] r. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że na etapie postępowania administracyjnego skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika profesjonalnego, a więc w razie uchybienia terminu winien on był pouczyć zainteresowanych o skutkach uchybienia terminu oraz celowości ewentualnego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, na zarządzenie Sądu, pismami z dnia [...] r. skarżących zobowiązano do wyjaśnienia czy opatrzone datą "[...] 2009 r." odwołania od obu decyzji Prezydenta Miasta O. W. złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. W., czy też nadane zostały w Urzędzie Pocztowym (k.29,30). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z dnia [...] r. (k.33) wyjaśnili, że odwołania zostały złożone w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia Kolegium odpowiadają wymogom prawa. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że przedmiotem wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarg, zarejestrowanych pod sygnaturami II SA/Po 208/10 i II SA/Po 209/10, a następnie połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt II SA/Po 208/10 są postanowienia stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje legalność zaskarżonych postanowień Kolegium. Jednocześnie skarżący domagają się wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta O. W. ustalających jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W świetle argumentacji skarg, w pieszej kolejności podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli - zaskarżonego aktu - pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie powinno, przy tym budzić wątpliwości skarżących, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, stać mogła się - wyłącznie - zgodność z prawem - zaskarżonych - postanowień. Oznacza to, że w toczącym się postępowaniu Sąd badać mógł wyłącznie legalność - postanowień - stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kontrola tych postanowień przez Sąd ogranicza się jedynie do zbadania prawnych przesłanek ich wydania. Sąd nie był natomiast uprawniony do oceny legalności wydanych w tym samym postępowaniu administracyjnym wcześniejszych decyzji. Poza sferą kontroli Sądu pozostaje zatem ocena zgodności z prawem decyzji pierwszoinstancyjnych, warunkiem koniecznym dokonania, której było m.in. uprzednie skuteczne uruchomienie postępowania odwoławczego. Materialno-prawną podstawę zaskarżonych postanowień stanowi art. 134 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego, rozważyć należało, jakie przesłanki uzasadniają wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis art. 134 k.p.a. nie określa przesłanek wydania takiego postanowienia. Wynikają one natomiast z innych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, m.in. art. 129 § 2 k.p.a. stanowiącego, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej. W konsekwencji, decyzja, co do której strona uchybiła termin do wniesienia odwołania i nie przywrócono jej terminu, korzysta z tzw. domniemania mocy obowiązującej, a to oznacza, że sprawa nią rozstrzygnięta nie może być co do zasady ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Dlatego też podjęcie przez organ odwoławczy czynności zmierzających do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy każdorazowo poprzedza postępowanie wstępne, w trakcie którego organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie m.in. czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu. Przeprowadzenie wspomnianych czynności wstępnych jest obligatoryjne. Ewentualne ustalenie, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu skutkuje tym, że organ nie rozpoznaje odwołania merytorycznie, nie rozważa argumentacji strony, a tylko postanowieniem stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc te ogólne stwierdzenia do postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. będących przedmiotem rozpoznawanych skarg, wskazać należy, że w obydwu przypadkach stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oparto na wnioskach, które znajdują uzasadnienie w zebranym i załączonym do akt obydwu spraw materiale dowodowym. Z woli ustawodawcy od wydanych w I instancji przez Prezydenta Miasta O. W. decyzji, skarżącym służyło prawo wniesienia odwołań, przy czym właściwym do ich rozpatrzenia było właściwe miejscowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ administracji publicznej wyższego stopnia. Określony w przepisie art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowy ustawowy termin do złożenia odwołań rozpoczął swój bieg z dniem skutecznego doręczenia skarżącym decyzji Prezydenta Miasta O. W. ustalających jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jak wynika z treści zaskarżonych postanowień, datą z którą Kolegium wiąże rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołań - w obu przypadkach - był dzień [...] r. Ustalenia organu II instancji - co do daty - doręczenia zaskarżonych postanowień zakwestionowali jednak skarżący, choć swojego stanowiska, w tej kwestii, w żaden sposób nie uzasadnili. Rozważając jednak zasadność podniesionego zarzutu, stwierdzić należało, że w świetle zebranego w aktach sprawy materiału, ustaleniom Kolegium nie można postawić zarzutu dowolności. Trafność ustaleń organu w obu przypadkach dokumentują, bowiem załączone do akt zwrotne potwierdzenia odbioru obu decyzji pierwszoinstancyjnych, na których widnieje data otrzymania przesyłek, tj. [...] r., potwierdzona w obu przypadkach własnoręcznym podpisem skarżącej R. C. Podkreślić należy, że zwrotne potwierdzenia odbioru, na których skarżąca złożyła swój podpis, stanowią dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzystają one zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być wprawdzie obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące (por. postanowienie NSA z 26.10.2009 r., sygn. II FSK 754/09, postanowienie NSA z 17.07.2007 r., sygn. I FSK 782/07, www.nsa.gov.pl). Tymczasem, zauważyć należy, że choć skarżący poddawali w wątpliwość trafność ustaleń Kolegium - na okoliczność daty - doręczenia decyzji organu I instancji, to jednocześnie nigdy nie wskazali jakichkolwiek argumentów na poparcie swych twierdzeń. Tak więc - w świetle niekwestionowanej dotąd - skuteczności doręczeń przyjęcie samej tylko argumentacji złożonych skarg nakładałoby na Sąd obowiązek przyjęcia ustaleń odmiennych niż wynika to z dokumentów urzędowych oraz z akt sprawy. W świetle zebranego materiału dowodowego zgodzić należy się zatem z Kolegium, iż obydwie decyzje organu I instancji doręczone zostały skutecznie [...] r. W tym miejscu, działając z urzędu Sąd zauważa, że jakkolwiek - sam fakt - doręczenia każdej z decyzji, obojgu skarżącym pozostaje - bezsporny - to jednak w obydwu postępowaniach niewątpliwe uchybiono wymogom przepisów postępowania. Jednakże uchybienia te, w ocenie Sądu, nie są na tyle istotne, aby skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Podkreślić, bowiem należy, że skoro każdy z małżonków, którego interesu prawnego dotyczy przedmiot postępowania jest stroną tego postępowania, to prawidłowo wszystkie pisma w obydwu toczących się sprawach powinny były być doręczane każdemu z małżonków z osobna (chyba, że jeden z małżonków legitymowałby się pełnomocnictwem drugiego, przy czym wówczas prawidłowo należałoby doręczyć pismo w dwóch egzemplarzach). Tymczasem, nie ulega wątpliwości, że w obydwu rozpoznawanych sprawach, cała korespondencja (w tym również decyzje Prezydenta Miasta O. W.) kierowane były wspólnie do obojga skarżących jednym listem. W obydwu przypadkach korespondencja dla skarżących wkładana była w jedną kopertę, a odbiór obu przesyłek potwierdzała R. C. Jak podkreśla się jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia (por. wyrok NSA z 22.06.2007 r., sygn. II OSK 964/06, www.nsa.gov.pl). W okolicznościach obu rozpoznawanych spraw bezspornym pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że pomimo pewnej wadliwości, doręczeń obu decyzji pierwszoinstancyjnych dokonano skutecznie wobec obojga skarżacych. Bezsporny stan faktyczny obu spraw nie pozwala, bowiem na postawienie tezy, że wobec faktu potwierdzenia odbioru obu przesyłek przez jednego z małżonków, tj. R. C., drugi małżonek tj. P. C. został pominięty w postępowaniu, tak jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłek. Przede wszystkim, bowiem nie pozostawia wątpliwości, że choć jedną kopertą, to w istocie dokonano doręczenia dwóch przesyłek, tj. po 2 decyzje przeznaczone dla każdego z obojga skarżących. Fakt ten dokumentują załączone do akt administracyjnych obu spraw zwrotne potwierdzenia odbioru obu przesyłek, zawierających dwie wskazane z numerów decyzje pierwszoinstancyjne (k. 9 akt adm. obu spraw administracyjnych). Jak wynika z akt sprawy, w toku całego postępowania małż. C. zamieszkiwali pod tym samym, wspólnym adresem oraz zawsze działali i nadal działają wspólnie. Na żadnym etapie postępowania odwoławczego, ani też przed sądem administracyjnym skarżący - nigdy nie kwestionował - sposobu doręczania zawiadomień, ani decyzji (k.9, k. 14,12 akt administracyjnych obu spraw). Pomimo, że niezmiennie i konsekwentnie w toku obu postępowań doręczeń dokonywano zawsze w ten sam sposób, tj. w jednej kopercie adresowanej do obojga małżonków, skarżący nigdy wnosili o zmianę sposobu doręczeń. Zauważyć też należy, że nie tylko fakt doręczenia decyzji organu I instancji jedną przesyłką nigdy nie był przez skarżących kwestionowany, ale - co godne podkreślenia - sami skarżący nie wiążą z nim również żadnych ujemnych skutków. W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach rozpoznawanych spraw, doręczenie do rąk jednego z małżonków nie było skuteczne wobec obojga (por. wyrok NSA z 16.09.1998 r., sygn. I SA/Gd 720/98, www.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że oceniając znaczenie wskazanego naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie, Sąd miał na uwadze, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisu postępowania, a czym innym zagadnienie czy naruszenie to winno prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień. Ewentualne uchylenie zaskarżonych postanowień z uwagi na naruszenie przepisów postępowania byłoby, bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Oznacza to, że stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd - jedynie - wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, w świetle konkretnych okoliczności - obydwu rozpoznawanych spraw - podzielić należało stanowisko Kolegium, że doręczeń, pomimo, że w jednej kopercie, dokonano skutecznie wobec obojga skarżących. Skoro natomiast doręczenia obydwu decyzji pierwszoinstancyjnych dokonano skutecznie wobec obojga skarżących, w dniu 17.11.2009 r. to, stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upływał z dniem [...].12.2009 r. (wtorek). Tymczasem, odwołania sporządzono już po tym terminie, na co wskazuje data widniejąca na obydwu pismach (03.12.2009 r.), a następnie - jak oświadczyli oboje skarżący (k. 33) - złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. W.. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący nie wnosili o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań, bowiem - jak twierdzą "ich zdaniem odwołania zostały wniesione w terminie i dlatego nie składali wniosku". W tych okolicznościach sprawy prawidłowo Kolegium stwierdziło, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do prowadzenia postępowań odwoławczych, w postaci złożenia przez stronę odwołań w zakreślonym przez ustawę terminie. Odnosząc się natomiast do sygnalizowanych przez skarżących zastrzeżeń dotyczących wadliwości decyzji organu I instancji, wyjaśnić należy, że zarzuty te nie mogły stać się przedmiotem rozważań Sądu w toczącym się postępowaniu. Jak już wyjaśniono, bowiem na wstępie niniejszych rozważań, w sprawach skarg na postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, Sąd bada zgodność z prawem - wyłącznie - tych postanowień. Kontrola legalności zaskarżonych postanowień została w niniejszej sprawie przez Sąd przeprowadzona, a motywy rozstrzygnięcia przedstawiono w niniejszym uzasadnieniu. Skoro, natomiast skarżący złożyli odwołania z uchybieniem terminu do ich wniesienia i nie przywrócono im terminu do dokonania tych czynności, to nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że obydwie decyzje Prezydenta Miasta O. W. korzystają z tzw. domniemania mocy obowiązującej. Oznacza to, że sprawy rozstrzygnięte wspomnianymi decyzjami Prezydenta Miasta O. W., co do zasady, nie mogą być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w zdaniu 2 § 1 art. 16 k.p.a. jednak analiza przesłanek ich wystąpienia, mogłaby stać się przedmiotem rozważań organów dopiero w razie uruchomienia trybów nadzwyczajnych (stwierdzenia nieważności albo wznowienia postępowania). Kontrola Sądu nie obejmowała więc decyzji Prezydenta Miasta O. W., a zatem przedmiotem rozważań Sądu nie mogła stać się trafność argumentów dotyczących wadliwości tych decyzji. Tak więc poza sferą rozważań Sądu, pozostają podniesione w skargach zarzuty dotyczące ewentualnej wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnych spowodowanej wydaniem ich z obrazą przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz podnoszonego przedawnienia. Kontroli Sądu nie podlegała również ocena zasadności zarzutów dotyczących ewentualnego naruszenia - na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego - przepisów proceduralnych. Reasumując, rozpoznając niniejsze skargi Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych postanowień. Kolegium wyczerpująco ustaliło stan faktyczny sprawy. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie znajdują potwierdzenie w zebranym i niekwestionowanym materiale dowodowym. Skarżący nie podnieśli też żadnych argumentów, ani nie wskazali dowodów, które ewentualnie mogłyby uzasadniać poczynienie ustaleń odmiennych od przyjętych lub sugerować celowość uzupełnienia materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona. M.Kwiecińska /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ Barbara Drzazga MK