II SA/Po 2130/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów w zakresie bezrobocia; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2002 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w części odmawiającej refundacji z tytułu wynagrodzenia za pracę i składki na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od tego wynagrodzenia za K. K. po dniu [...] sierpnia 2000 roku, 2. zasądza od Wojewody na rzecz J. T. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zawrotu kosztów postępowania. /-/B.Popowska /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski SA/Po 2130/02 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...].04.2002 r. Starosta G. wydał osiem decyzji (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) przyznających J. T., prowadzącemu Przedsiębiorstwo Urządzeń Dźwigowych "T.", z siedzibą w G., refundacje z tytułu wynagrodzenia i składki ZUS od tego wynagrodzenia za młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu nauki zawodu. Organ wydając w/w decyzje powołał się w szczególności § 6 w zw. z § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278). Pismem z dnia [...].05.2002 r. J. T. odwołał się od wszystkich w/w decyzji, zarzucając nieuwzględnienie refundacji wynagrodzeń i składek ZUS za byłego pracownika K. K. do dnia zdania przez niego egzaminu czeladniczego. J. T. wniósł o wydanie decyzji przyznającej refundację z tytułu wynagrodzenia i składki ZUS od tego wynagrodzenia za pracownika K. K. za okres od [...].10.2001 r. do [...].06.2002 r. Odwołujący podał, iż pracownikowi K. K. w związku z wykryciem jego choroby (lęk wysokości/ przedłużono umowę o pracę, dając możliwość ukończenia nauki zawodu w pokrewnym zawodzie, co spowodowało przedłużenie jego nauki. W uzasadnieniu odwołania J. T. podniósł, że organ I instancji wydając zaskarżone decyzje, nie uwzględnił dyspozycji § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. W dniu [...].07.2002 r. Wojewoda wydał decyzję utrzymującą w mocy osiem decyzji Starosty G. z dnia [...].04.2002 r. W uzasadnieniu organ II instancji podał, iż z udziałem strony ustalono, że refundacja wynagrodzenia za pracownika K. K. została dokonana za 36 miesięcy, tj. [...].09.1997 r. do [...].08.2000 r. Organ ustalił, że K. K. zakończył naukę zawodu w dniu [...].06.2001 r., otrzymując w tym dniu świadectwo czeladnicze. Organ stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, że nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania strony i powołując się na § 6 ust. 1 oraz § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania orzekł jak w sentencji decyzji. Pismem z dnia [...].08.2002 r. J. T. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...].07.2002 r. w części odmawiającej zrefundowanie mu poniesionych wydatków na wynagrodzenia i składki ZUS za byłego pracownika, ucznia K. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący podał, iż według niego istotne w sprawie jest rozstrzygnięcie czy z tytułu przekroczenia okresu nauki przewidzianego w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania przysługuje mu odpowiedni ekwiwalent do dnia zdania przez ucznia egzaminu czeladniczego. W uzasadnieniu skargi, J. T. zarzucił organowi II instancji dokonanie niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak odniesienia się przez organ II instancji do przepisu § 12 w/w rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę z dnia [...].09.2002 r. organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Organ zgodnie z argumentacją własnej decyzji z dnia [...].02.2002 r. uznał, że decyzje organu I instancji były wydane zgodnie z § 6 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. Sąd zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestie związane z przygotowaniem zawodowym młodocianych i ich wynagrodzenia reguluje rozporządzenie Rady Ministrów 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm. – zwane dalej rozporządzeniem Rady Ministrów) wydane na podstawie art. 191 § 3 i 195 § 2 Kodeksu pracy (t.j. Dz. U. 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej k.p.). Kodeks pracy nie normuje ani kwestii czasu trwania nauki zawodu, ani kwestii związanych z wynagrodzeniem za pracę. Jedynie art. 57 ust. 1 pkt. 10 k.p. wskazuje źródło środków (Fundusz Pracy) przeznaczonych na wypłaty wynagrodzeń młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz wypłaty składki na ubezpieczanie społeczne od refundowanych wynagrodzeń. W myśl § 19 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów, młodocianemu w okresie nauki zawodu przysługuje wynagrodzenie, natomiast według § 6 nauka zawodu trwa 36 miesięcy, zaś według § 11 ust. 1 kończy się egzaminem. Szczególną regulację w stosunku do obu w/w przepisów jest § 12 tegoż rozporządzenia. Stanowi on podstawę przedłużenia czasu trwania nauki zawodu do 12 miesięcy w celu dokończenia tejże nauki bądź do 6 miesięcy w innych uzasadnionych przypadkach. W badanej sprawie bezspornym jest fakt, że K. K. zatrudniony był w firmie Przedsiębiorstwo Urządzeń Dźwigowych T., najpierw na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego w zawodzie elektromechanika dźwigowego na czas od [...].09.1997 r. do [...].08.2000 r., następnie na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania do zawodu ślusarza na czas od [...].02.1999 r. do [...].05.2001 r. Wątpliwości nie budzi też to, że świadectwo czeladnicze potwierdzające złożenie egzaminu czeladniczego, K. K. otrzymał w dniu [...].06.2001 r. Bezspornym jest też fakt, iż J. T., właściciel firmy T. otrzymał refundację za wypłacone K. K. wynagrodzenie i związane z nim składki na ubezpieczenie ZUS za okres od [...].09.1997 r. do [...].09.2000 r. (za 1 miesiąc PUP zażądał zwrotu) J. T. domaga się jednak refundacji poniesionych kosztów w okresie dalszych miesięcy w związku z tym, że nauka zawodu K. K. trwała dłużej niż 36 miesięcy. Skarżący wskazuje przy tym na obiektywne tego przyczyny tj. niezależne od woli młodocianego (zawroty głowy i lęk w czasie przebywania na wysokościach). Skarżący powołuje się przy tym, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, na § 12 w/w rozporządzenia Rady Ministrów. Sąd zauważa, że organ II instancji przeoczył ten fakt i nie ustosunkował się do zarzutu nieuwzględnienia w swym rozstrzygnięciu normy zawartej w cyt. przepisie. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy zobowiązywał organ do rozpatrzenia możliwości zastosowania tej normy, zaś zebrane materiały dowodowe stanowią wystarczającą podstawę do jej zastosowania. Obie w/w opinie znajdują wsparcie w art. 7 ustawy dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.– zwanej dalej kpa), który normuje zasadę ogólną postępowania administracyjnego "uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli". W piśmiennictwie podkreśla się, iż z zasady tej wynikają dyrektywy interpretacyjne nie tylko dla prawa procesowego, ale również dla prawa materialnego, które wyznacza treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 21). Art. 7 kpa nakazuje uwzględniać słuszny interes obywateli, a więc godny ochrony (legitime), niestojący w sprzeczności ani z prawem ani z zasadami współżycia społecznego. Często jest tak, że interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym; wówczas dążeniem organów winno być zharmonizowanie obu interesów. W rozważanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodzi taka, jak wyżej opisana, sytuacja. W interesie społecznym leży przygotowanie młodych ludzi do pracy, a zadanie to wykonuje Skarżący wobec zatrudnianych młodocianych, w tym K. K. Zdaniem Sądu w rozważanej sprawie, uwzględnienie słusznego interesu skarżącego nie tylko harmonizuje z interesem społecznym, ale przede wszystkim znajduje podstawę w § 12 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Sąd jest zdania, iż przeszkodą w zastosowaniu w/w rozporządzenia nie powinien być fakt, iż odpowiednie zaświadczenia lekarskie zostały organowi przedłożone później, aniżeli ujawniła się przyczyna zmiany profilu i przedłużenia czasu nauki K. K. Według Sądu, miarodajne w tej kwestii jest odczucie młodocianego pracownika. Trudno sobie wyobrazić sytuację, (nietrudno zaś skutki), w której osoba odczuwająca lęk wysokości miałaby obsługiwać dźwig. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i lit c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej upsa), w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 upsa. /-/B.Popowska /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski KB/