II SA/Po 214/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r. sprawy ze skargi A. B.– Zakład "A" w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; oddala skargę /-/ J.Zieliński /-/ B.Drzazga /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak Pismem z dnia 17 listopada 2009 r. A. B. – właściciel Zakładu "A" - na podstawie art. 40 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływana na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 z późn. zm. - dalej: ustawa) złożył wnioski i uwagi do projektu Planu Gospodarki Odpadami dla Związku Międzygminnego "B" na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2015 ( w zakresie gminy K.). A. B. zwróci uwagę, iż podczas opracowywania projektu Planu Gmina K. posiadała informację dotyczącą planowanej przez niego inwestycji (m.in. budowy sortowni odpadów) jednak nie została w nim ujęta pomimo wielokrotnych wniosków o uaktualnienie projektu. Z uwagi na powyższe skarżący zawnioskował o dokonanie zapisów polegających na umieszczeniu w ww. Planie planowanej przez niego inwestycji związanej z budową m.in. sortowni odpadów na terenie Gminy K. W odpowiedzi, pismem z dnia 26 listopada 2009 r., Nr [...] Wójt Gminy K. poinformował A. B., iż nie jest możliwe umieszczenie w Planie Gospodarowania Odpadami dla Związku Międzygminnego "B" inwestycji polegającej na budowie sortowni odpadów zmieszanych w miejscowości B.H. Gmina K.. Na podstawie przedłożonych w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. przez Zakład "A" dokumentów stwierdzono, że planowana inwestycja ma charakter wojewódzki o czym świadczą zawarte w wniosku możliwości przesortowania odpadów oraz obszar, z którego mają zostać przywożone odpady zmieszane. Plan Gospodarki Odpadami dla Związku Międzygminnego "B" powinien być zgodny z planem gospodarki odpadami dla Powiatu K., a plan powiatowy z planem gospodarki odpadami dla Województwa Wielkopolskiego. Z uwagi na powyższe, planowana inwestycja nie może zostać ujęta planie gospodarki odpadami dla Związku Międzygminnego "B" ponieważ przedsięwzięcie to nie jest umieszczone w odpowiednich planach gospodarki odpadami dla Województwa Wielkopolskiego i Powiatu K. A. B. pismem z dnia 2 grudnia 2009 r. skierował do Wójta Gminy K. wniosek o przesłanie pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia od pisma z dnia 26 listopada 2009 r. o odmowie zmieszczenia planowanej przez Zakład "A" inwestycji w gminnym planie gospodarki odpadami. Zaznaczył, iż nie zgadza się z zawartym w powołanym piśmie rozstrzygnięciem i pragnie je zaskarżyć jednak nie został pouczony o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 111 K.p.a. Równocześnie powołał się na wyrok z dnia 21 lutego 1994 r sygn. akt I SAB 54/93, w którym Naczelny Sądu Administracyjny orzekł, iż o istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść a nie forma. Pismo, które nie ma formy decyzji jest decyzją administracyjna o ile pochodzi od organu administracji, skierowane jest na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej nawet, gdy dla rozstrzygnięcia takiego brak podstawy prawnej. Wskazał, iż zgodnie z art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie. Błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia o środkach odwoławczych. Odpowiedzi na powyższy wniosek udzielił Wójt Gminy K. pismem z dnia 07 grudnia 2009 r. nr [...] wyjaśniając, iż przepisy art. 39-43 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływana na środowisko regulują w sposób wyczerpujący tryb dotyczący realizacji zagwarantowanego tą ustawą prawa uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa w opracowywaniu dokumentów takich jak Plan Gospodarki Odpadami dla Związku Międzygminnego "B". Przepisy art. 42 i 43 ww. ustawy określają obowiązki organu w przypadku wpłynięcia wniosków i uwag złożonych na podstawie art. 40. Organ jest zobowiązany do rozpatrzenie wniosków i uwag co uczynił informując skarżącego pismem z dnia 26 listopada 2009r. a także do: 1) dołączenia do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; 2) oraz do podania do publicznej wiadomości informacji o przyjęciu dokumentu i o możliwościach zapoznania się z jego treścią oraz uzasadnieniem, o którym mowa w art. 42 pkt 2 i podsumowaniem, o którym mowa w art. 55 ust. 3 - w przypadku dokumentów, o których mowa w art. 46 i 47 ustawy. Wójt zaznaczył, iż powołane przepisy nie przewidują jednak środków odwoławczych (zażaleniowych) od wyżej wymienionych czynności. W dniu 16 grudnia 2009 r. A. B. złożył zażalenia na "postanowienie" Wójta Gminy K. z dnia 7 grudnia 2009 r. o odmowie pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wniosku z dnia 2 grudnia 2009 r. Powołując się na wyrażony w doktrynie pogląd wskazał, iż rozstrzygniecie w sprawie uzupełnienia lub sprostowania decyzji co do środków prawnych powinno mieć formę postanowienia i na to postanowienie składa niniejsze zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] 2010 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 126 K.p.a. art. 111 K.p.a stosuje się również do postanowień. Jednakże o ile, co do zasady od każdej decyzji służy odwołanie to zgodnie art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie od postanowienia przysługuje stronie jedynie gdy Kodeks tak stanowi. Przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji (postanowienia) w trybie art. 111 § 1 K.p.a. Postanowienie to nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji (postanowienia), której uzupełnienia domaga się strona, ma charakter incydentalny. Wydanie postanowienia w trybie art. 111 § 1 ma taki skutek, iż termin do wniesienia odwołania (zażalenia) powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia stronie tego postanowienia. Postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie strona może zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji. W związku z powyższym Kolegium uznało zażalenie A. B. z dnia 16 grudnia 2009 r. jako niedopuszczalne. Ze względu na oczywistą niedopuszczalność zażalenia organ II instancji poza rozważaniami pozostawił kwestię czy pismo Wójta K. z dnia 7 grudnia 2009 r. jest postanowieniem, o którym mowa w art. 111 § 1 K.p.a., bądź czy można je za takowe uznać. Poza rozważaniem pozostawił również kwestie czy stanowisko w sprawie nieuwzględnienia uwag i wniosków do projektu planu gospodarki odpadami powinno mieć formę aktu administracyjnego w rozumieniu K.p.a. i czy na zajęte stanowisko przysługują środki zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. B. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. zarzucając naruszenie art. 142 K.p.a. w związku z art. 128 K.p.a. zgodnie z którym postanowienie, na które służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skarżący wskazał, iż pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie, załatwiane w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzja. Taki charakter posiadało bez wątpienia pismo odmawiające udzielenia pouczenia. Zaznaczył jednocześnie, iż kwestia zaskarżenia tej decyzji w formie zażalenia nie ma istotnego znaczenia bowiem organ odwoławczy nie jest związany formą wniesionego środka tyko jego treścią. Kolegium powinno było potraktować wniesiony przez skarżącego środek jako odwołanie. Nie robiąc tego dopuściło się obrazy art. 142 w zw. z art. 128 K.p.a. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, że art. 111 K.p.a nie wskazuje w jakiej formie powinna być rozstrzygnięta kwestia uzupełnienia decyzji (postanowienia) co do prawa odwołania (zażalenia). Jednakże z ogólnej zasad zawartej w art. 123 K.p.a. dotyczącej rozstrzygania poszczególnych kwestii w toku postępowania wynika, że uzupełnienie decyzji (postanowienia) o brakujący element jakim jest pouczenie powinno nastąpić w drodze postanowienia, na które nie będzie przysługiwało zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a), a tym bardziej nie będzie przysługiwało odwołanie, jak uważa Skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływana na środowisko każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Art. 54 ust.2 tej ustawy przewiduje, iż organ opracowujący projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 i 47 ustawy zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko. Takim dokumentem jest m.in. plan gospodarki odpadami (art. 46 pkt 2 ustawy). Zgodnie z treścią art. 42 właściwy organ opracowujący projekt dokumentu rozpatruje wniesione w właściwej formie i przewidzianym terminie skargi uwagi oraz wnioski (ust.1) a następnie dołącza do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w opracowywaniu dokumentu (ust.2). Następnie organ przyjmujący dokument podaje informację o jego przyjęciu oraz możliwości z zapoznania się z jego treścią oraz treścią uzasadnienia, o którym mowa w art. 42 ust. 2. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 26 listopada 2009 r. Wójt Gminy K. ustosunkował się do złożonego w trybie art. 40 ustawy przez skarżącego wniosku, jeszcze przed przyjęciem aktualizacji Planu Gospodarki Odpadami dla Związku Międzygminnego "B" na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2015 oraz przed sporządzeniem i upublicznieniem uzasadnienia zawierającego informację o sposobie wzięcia pod uwagę i zakresie uwzględnienia uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa w opracowywaniu tego dokumentu. Zdaniem Sądu w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływana na środowisko jednoznacznie określono, iż rozpatrzenie wniosków i uwag następuje w uzasadnieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 2, przez wskazanie, które uwagi i w jakim zakresie zostały uwzględnione. Nie ma też przeciwwskazań, aby w nim określono w jakim zakresie zgłoszone wnioski i uwagi nie zostały uwzględnione. Uzasadnienie to jest częścią przyjętego planu i umożliwia zapoznanie się społeczeństwa w jakim zakresie zostały uwzględnione zgłoszone wnioski i uwagi. Z uwagi na powyższe należy uznać, iż informacja zawarta w piśmie Wójta Gminy K. z dnia 26 listopad 2009 r. o nieuwzględnieniu wniosku A.B. winna się znaleźć w uzasadnieniu, o którym mowa powyżej. Zdaniem Sądu pismo to nie wywołuje skutków prawnych z uwagi na fakt, iż informacja o rozstrzygnięciu wniosku A. B. została udzielona przedwcześnie (przed przyjęciem planu) oraz w niewłaściwej formie (skierowane indywidualnie a nie publicznie). Okoliczność udzielenia tej informacji nie wpływa na prawo A.B. do zapoznania się z uzasadnieniem załączonym do Planu, gdy zostanie on już przyjęty. Nie można się zatem zgodzić się z stanowiskiem skarżącego, iż pismo z dnia 26 listopada 2009 r., rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach w sposób władczy i tym samym posiada cechy decyzji administracyjnej, od której przysługuje mu odwołanie na ogólnych zasadach z K.p.a. W tym miejscu należy wspomnieć, iż plany gospodarki odpadami tworzone są w sposób określony w art. 14 ustawy o odpadach. Plany te stanowią planistyczny instrument ochrony środowiska i stanowią część programu ochrony środowiska (art. 14 ust. 6 ustawy o odpadach). Ani jednak programy ochrony środowiska, ani plany gospodarki odpadami (stanowiące ich część) nie stanowią aktów prawa miejscowego o których mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Można je zaliczyć do grupy swoistych źródeł prawa administracyjnego jaką są akty planowania, które wyznaczają zamierzenia administracji publicznej i stanowią jedną z materialnych przesłanek aktów wydawanych przez organy administracji. Oznacza to, że plany gospodarki odpadami, mając charakter programu działania, pewnej polityki, obowiązują w zasadzie jedynie "wewnątrz" administracji i nie mogą w sposób bezpośredni wywoływać skutków prawnych w sferze podmiotów "zewnętrznych" wobec administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2008 r. o sygn. akt. II SA/Po 135/08). Na mocy przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływana na środowisko społeczeństwo uzyskuje pewne środki współtworzenia takich planów, uczestniczenia w ich opracowywania a także uzyskiwania informacji o działalności organów administracji w ramach szeroko pojętej ochrony środowiska. A. B. przysługiwało prawo do zgłaszania wniosków i uwag do projektu aktualizacji planu gospodarowania odpadami z czego skorzystał oraz prawo zapoznania się z uzasadnieniem rozpoznania jego wniosku co winno nastąpić po przyjęciu planu. Tym samym nie zostały naruszone jego prawa, o których mowa w przepisach ww. ustawy. Niewątpliwie zatem, biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania, nie istnieje możliwość zaskarżenia pisma Wójta Gminy K. z dnia 26 listopada 2009 r. jak również pisma z dnia 7 grudnia 2009 r., którym Wójt informował skarżącego o treści przepisów regulujących procedurę rozpatrywania wniosków i uwag wniesionych na podstawie art. 40 ustawy. Pismo to nie posiada wbrew zapewnieniom skarżącego, charakteru decyzji. Ma ono charakter informacyjny i nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym (decyzją), ponieważ brak tu woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. słusznie zatem stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność ta jest spowodowana przyczynami przedmiotowymi - wyłączeniem możliwości wniesienia środka odwoławczego. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji. Rozważenia wymaga w tym miejscu kwestia czy istnieje możliwość zaskarżenia przyjętych planów, przez podmioty zgłaszające uwagi i wnioski, w szczególności w sytuacji nieuwzględnienia tych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, regulujące udział społeczeństwa nie przewidują możliwości wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia co do uwag i wniosków wniesionych przez społeczeństwo, w trybie art. 40 cytowanej ustawy. Nadto przepis art. 32 cytowanej ustawy wręcz wyklucza możliwość stosowania do ww. uwag i wniosków, przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem kwestię należy ocenić zgodnie z przepisami ogólnymi regulującymi możliwość wnoszenia odwołań od decyzji. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie może być wniesione wyłącznie przez stronę postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. A. B. nie jest stroną postępowania w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Związku Międzygminnego "B" na lata 2008-2011, albowiem kwestia ta nie dotyczy interesu prawnego skarżącego. Niewątpliwie A. B. z uwagi na przedmiot prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i jego plany inwestycyjne, jest zainteresowany umieszczeniem w ww. "Planie Gospodarki Odpadami", projektu sortowni odpadów, ale jest to wyłącznie jego interes faktyczny, a nie prawny. Z mocy przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, A.B. przysługuje wyłącznie uprawnienie do składania uwag i wniosków, co stanowi wyraz zamiaru ustawodawcy umożliwienia społeczeństwu uczestniczenia w ochronie środowiska. Intencją ustawodawcy było to aby już na etapie planowania umożliwić zgłaszanie uwag i wniosków, które mogą okazać się cenne z punktu widzenia ochrony przyrody. Powyższa konstatacja koreluje z ugruntowanymi poglądami doktryny dotyczącymi analogicznej sytuacji wniesienia odwołania na sposób rozstrzygnięcia zgłoszonych uwag i wniosków do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 54 ust. 3. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, określają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Podzielić należy stanowisko, iż możliwość odwołania się od rozstrzygnięcia uwag i wniosków, złożonych w powyższym zakresie, daje wyłącznie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), przewidujący, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. (tak np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pogląd powyższy odnosi się wprost do sposobu rozstrzygnięcia uwag i wniosków złożonych na podstawie art. 40 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 101 ust 1. ustawy o samorządzie gminnym, rozróżnia bowiem naruszenie interesu prawnego od naruszenia uprawnienia, a więc na tej podstawie może złożyć odwołanie podmiot, którego interes prawny nie został naruszony, (podmiot ten może nie być stroną postępowania), ale z uwagi na naruszenie jego uprawnienia przysługuje mu możliwość wniesienia odwołania. Analizując sytuację osoby wnoszącej uwagę lub składającej wniosek, na podstawie Art. 40 ustawy o udostępnianiu informacji (...), zważyć należy, że przysługuje jej nie tyle uprawnienie do pozytywnego rozpatrzenia uwagi i wniosku i uwzględnienie ich w tworzonym planie, ile uprawnienie wyłącznie do rozpatrzenia (pozytywnego lub negatywnego) zgłoszonej uwagi lub wniosku. Dopiero więc w sytuacji, gdy z uchwalonego planu wynika, że organ nie rozstrzygnął w ogóle w przedmiocie uwagi lub wniosku, osobie która uwagę lub wniosek wniosła przysługuje prawo do odwołania. Reasumując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Osoba zgłaszająca wniosek lub uwagę na podstawie art. 40 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie jest stroną postępowania związanego z przygotowaniem planu. Osoba ta może stać się stroną postępowania jedynie wówczas gdy sporządzony przez organ – na podstawie cytowanej ustawy – plan, dotyczy interesu prawnego lub obowiązku osoby zgłaszającej wniosek lub uwagę. Zaznaczyć należy, że powyższa konstatacja nie dotyczy sytuacji, przewidzianej w rozdziale 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Zważywszy, iż w analizowanej sytuacji ustawa daje uprawnienie do złożenia wniosku lub uwagi, sąd zważył, że tylko wtedy gdy organ gminy sporządzający plan nie wypowie się w ogóle, co do wniosku lub uwagi zgłoszonej na podstawie art. 40 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, osobie zgłaszającej taki wniosek lub uwagę przysługuje prawo wniesienia odwołania, a to na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). /-/ J. Zieliński B. Drzazga /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ J. Zieliński