II SA/Po 214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017r. nr [...] J. C. pismem wniesionym w dniu 22 maja 2017 r., sprecyzowanym następnie pismem z 24 października 2017 r., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r., nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie położonym w miejscowości S., obręb geodezyjny D. , gm. Ż., na działce nr [...]. Postanowieniem z [...] 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Wójta Gminy Ż.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wszczął postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie oddziaływać na nieruchomość J. C., w tym czy ograniczy możliwość zabudowy jego nieruchomości obiektami budowlanymi o charakterze rolniczym lub gospodarczym. Od Wójta Gminy Ż. uzyskano wyjaśnienia, że realizacja zabudowy jednorodzinnej na przedmiotowej działce na chwilę obecną nie spowoduje ograniczenia zabudowy obiektami o charakterze rolniczym. działki nr [...], położonej w miejscowości S., Potwierdzeniem tego jest decyzja Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r., ustalająca warunki zabudowy na rzecz J. C. dla inwestycji pn. "Budowa budynku inwentarskiego (hodowla świń, drobiu, itp.) do 40 DJP". Kolegium zauważyło, iż w piśmie złożonym 22 sierpnia 2017 r. J. C. wskazał, że wydana decyzja na budowę budynku inwentarskiego już go ogranicza, bo dotyczy budynku dla zwierząt do 5000 sztuk. Kolegium stwierdziło, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie wpływa negatywnie na działkę wnioskodawcy i w żaden sposób nie ogranicza wykorzystania nieruchomości, o czym świadczy m.in. przywołana wyżej decyzja Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rzecz J. C. dla budynku o charakterze rolniczym. Nie można się zgodzić z wnioskodawcą, że wydana decyzja z dnia [...] 2017 r. na budowę budynku inwentarskiego do 40 DJP ogranicza jego prawa i możliwość korzystania z własnej nieruchomości. W przypadku inwestycji przekraczających 40 DJP wymagana jest bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentów dotyczących ww. decyzji wynika, że postępowanie środowiskowe nie było przeprowadzone. Nadto od decyzji z dnia [...] 2017 r. J. C. nie złożył odwołania, a zatem nie kwestionował rozstrzygnięcia i jej treści. Kolegium zaznaczyło, że na etapie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie przez organ poziomu immisji wytwarzanych przez planowaną inwestycję w zakresie hałasu, zanieczyszczeń wody czy zwiększonego ruchu kołowego. Reasumując organ stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego do uznania go za stronę postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i tym samym. Kolegium na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t,j, Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: K.p.a.) postanowiło odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r., nr [...] J. C. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc, iż posiada interes prawny w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy Ż. z [...] 2017 r. Wskazał, że z uwagi na ukształtowanie terenu powstałych działek budowlanych wody odpadowe z nich spływają na teren jego nieruchomości i podtapiają jego uprawy. Wskazał, iż powstające w pobliżu osiedle mieszkaniowe już ogranicza możliwości hodowli zwierząt w jego gospodarstwie i blokuje jego dalszy rozwój – będzie musiał się dostosowywać ze swoimi planami do planowanej zabudowy mieszkaniowej. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z [...] 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. z [...] 2017 r., nr [...] W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło takie same motywy, jak w uzasadnieniu swojego postanowienia z [...] 2017 r. Zdaniem organu, planowana zabudowa mieszkaniowa nie wpłynie negatywnie na działkę J. C. i w żaden sposób nie ogranicza wykorzystania jego nieruchomości, o czym świadczy m.in. decyzja Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r. o warunkach zabudowy na rzecz J. C. dla budynku o charakterze rolniczym. Skargę na powyższe rozstrzygniecie wniósł J. C., powtarzając argumentację przytoczoną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazał, iż planowana zabudowa mieszkaniowa będzie oddziaływać na prowadzone przez niego gospodarstwo rolne, ograniczać będzie jego rozwój i wpływać na wysokość plonów poprzez zacienianie lub zalewanie upraw. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W pismem procesowym z 30 sierpnia 2018 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc. Pełnomocnik podniósł, że oddziaływanie planowanej inwestycji może polegać nie tylko na całkowitym uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości skarżącego, ale także na ograniczeniu możliwości jej zabudowy nowymi obiektami budowlanymi o charakterze rolniczym. SKO wydając zaskarżone postanowienie nie zbadało tej okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018, poz. 1302), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia) także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ż., ustalającej dla S. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą na terenie działki nr [...] obręb D., w S. , gm. Ż.. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do powołanego przepisu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony, zatem podmiotu, o którym mowa w art. 28 K.p.a, bowiem przepisy regulujące zasady postępowania nadzorczego na jego użytek nie dają innej definicji strony, niż zawartej w art. 28 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2229/13, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie to składa się – co do zasady – z dwóch etapów. W pierwszym etapie badane są wyłącznie kwestie formalne, warunkujące dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia z takiego wniosku postępowania. Dopiero gdy badanie wstępne zakończone będzie wynikiem pozytywnym, organ - już po wszczęciu postępowania, prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Zatem złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badanie, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, i dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 980/14, dostępny - j.w.). Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym na wniosek wymaga od organu ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym to postępowanie wystąpiła strona postępowania, to jest określony podmiot posiadający interes prawny. Zatem złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia obliguje organ właściwy do jego rozpatrzenia do ustalenia, czy pod względem formalnoprawnym (m.in. podmiotowym) taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Taka konieczność wynika z treści art. 157 § 2 w związku z art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W judykaturze i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym jeżeli wnoszący podanie powołuje się swój interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej podanie prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Rozważenie przez organ administracji publicznej interesu prawnego poza formami postępowania administracyjnego jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego jedną z podstawowych wartości jest prawo do obrony. W razie, gdy w żądaniu wszczęcia postępowania jednostka powołuje się na interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania musi być oparte na czynnościach wyjaśniających, które organ administracji publicznej obowiązany jest prowadzić w toku wszczętego postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami prawa procesowego (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 296). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 2882/14, Lex nr 2142294), a który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własny, organ administracji może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., wówczas, gdy brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy można uznać za oczywisty. Jeżeli jednak zbadanie legitymacji procesowej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz szerszej analizy prawnej, to organ ma obowiązek wszcząć postępowanie, zapewniając możliwość udziału w nim wszystkim stronom. W niniejszej sprawie J. C. jako właściciel nieruchomości nr [...] zwrócił się podaniem z dnia 17 maja 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w m. S. , obręb D.. Skarżący wskazał, że przewidziana tą decyzją inwestycja wpłynie na wykonywanie przez niego prawa własności, w szczególności ograniczy, bądź wręcz uniemożliwi, dalszy rozwój prowadzonego gospodarstwa rolnego i związanych z nim upraw roślin i hodowli zwierząt. W opinii Sądu w świetle treści podania J. C. oraz treści art. 61a § 1 K.p.a. niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania, albowiem ocena, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r., powinna zostać dokonana po wszczęciu postępowania, toku którego należy poczynić ustalenia na okoliczność oceny legitymacji wnoszącego wniosek, a także ocenić, czy podnoszone w stosunku do kwestionowanej decyzji zarzuty uprawniały wnioskodawcę do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności. Już powyższe uchybienie stanowi podstawę do uchylania zaskarżonego postanowienia. Niemniej wskazać należy na inne dostrzeżone przez Sąd naruszenia. Stwierdzić bowiem należy, iż w toku rozpatrywania wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Gminy Ż. z dnia [...] 2017 r. – Kolegium nie ustaliło, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę skarżącego będzie skutkowało ograniczeniami w możliwości zmiany sposobu zagospodarowania jego terenu. W uzasadnieniu zaskarżonych postanowień. Kolegium zaznaczyło, że wystosowało do Wójta pismo o nadesłanie informacji dotyczącej tej kwestii. Ten ostatni organ wyjaśnił, że realizacja zabudowy jednorodzinnej na działce [...] "na dzień dzisiejszy" nie spowoduje ograniczenia zabudowy działki [...] obiektami o charakterze rolniczym. Potwierdzeniem tej okoliczności miałaby być decyzja Wójta z dnia [...] 2017 r. ustalająca warunki zabudowy na rzecz J. C. dla inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku inwentarskiego (hodowla świń, drobiu, itp.) do 40 DJP". Powyższe pismo świadczy o tym, że Kolegium w istocie odstąpiło od dokonania w sprawie własnych ustaleń i podjęło próbę "wyręczenia się" stanowiskiem organu gminy. Nie było to wskazane, zważywszy, że to właśnie działanie Wójta docelowo miało być co do zasady przedmiotem weryfikacji w postępowaniu nieważnościowym. Co więcej, treść uzasadnienia zaskarżonego do Sądu postanowienia Kolegium wskazuje, że na wspomniane pismo organu II instancji Wójt udzielił pisemnej odpowiedzi, a ponadto odniósł się do niego na piśmie J. C.. Kolegium w ogóle nie odniosło się do uwag J. C. odnoszących się do okoliczności mających istotne znaczenie dla oceny istnienia po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. Działania organu sprowadziły się w istocie do skierowania zapytania do Wójta o "nadesłanie informacji" dotyczących oddziaływania inwestycji lokalizowanej na działce [...]. Kolegium nie rozważyło zarzutów i wyjaśnień skarżącego, zawartymi w jego pismach. Tymczasem odniesienie się do nich było konieczne z uwagi na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), która ma znaczenie, tym bardziej, iż skarżący robi wrażenie osoby niezorientowanej w zawiłościach procedury administracyjnej. Można w tym miejscu zaznaczyć, że spośród argumentów J. C. jeden przynajmniej powinien zwrócić szczególną uwagę Kolegium. Otóż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tenże wyjaśnia, że obecnie "nie obowiązuje mnie ochrona środowiska", lecz przy wydanych decyzjach (dotyczących jego działki – uw. Sądu), gdy uwzględni się zdjęcia satelitarne, będzie on musiał się "dostosować". Kolegium w obu swych postanowieniach odnosi się do decyzji z dnia [...] 2017 r., nr [...], która dotyczy zabudowy inwentarskiej na działce J. C.. Następnie, nie dociekając intencji skarżącego, organ stwierdza, że decyzja ta nie ma znaczenia, gdyż nie ogranicza jego praw i możliwości zabudowy. Tymczasem Sąd zauważa, że decyzja z dnia [...] 2017 r. dotyczy hodowli drobiu i świń do 40 DJP. Jest to limit skali hodowli, który J. C. najprawdopodobniej narzucono w trakcie składania podania (tak można wnioskować z całokształtu okoliczności sprawy). Ten kontekst – w powiązaniu z przytoczonymi wypowiedziami skarżącego, że obecnie "nie obowiązuje go ochrona środowiska", lecz przy wydanych decyzjach "będzie on musiał się dostosować" – pozwala z łatwością rozszyfrować, że ma on na myśli warunkowania prawne, wynikające z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Przepis ten stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 [rozporządzenia], w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych. Wstępna analiza danych odległościowych odzwierciedlonych na mapie będącej załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2015r., [...], pozwala stwierdzić, że działka [...] znajduje się najprawdopodobniej w pasie 100 m. od granicy gospodarstwa J. C.. Oznacza to, że na skutek dopuszczenia w sąsiedztwie (działka [...]) jego nieruchomości (działka [...]) zabudowy mieszkaniowej skarżący utracił możliwość ubiegania się w drodze samego ustalenia warunków zabudowy, bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o lokalizację zabudowy inwentarskiej dla produkcji większej niż 40 DJP. Jak wskazano, Sąd nie wyklucza, że J. C. już przy składaniu wniosku o warunki zabudowy dla budynku inwentarskiego został pouczony o konieczności ograniczenia skali produkcji ze względu na dopuszczoną w sąsiedztwie zabudowę mieszkalną. Wskazuje na to podnoszony przez niego argument (w kontekście planów rozbudowy gospodarstwa), że "ogranicza mu się hodowlę", gdyż tylko przy "tej ilości sztuk" [w domyśle – ograniczonej do 40 DJP] "nie obowiązuje go ochrona środowiska" (w domyśle – obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach"). Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazuje na konieczność dokładnej weryfikacji wniosku J. C. i ponownego sprawdzenia, czy nie posiada on interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2017r., [...] Sąd podkreśla przy tym, że już na podstawie zebranych w aktach materiałów da się ustalić, iż prawdopodobnie (konieczne jest zweryfikowanie odległości pomiędzy działkami) interes prawny J. C. może znaleźć umocowanie w treści § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten kreuje bowiem dodatkowe i istotne obwarowania prawne w sferze inwestycyjnej dla nieruchomości dotychczas rolnych, jeżeli w ich otoczeniu dojdzie do przekształcenia terenów na mieszkaniowe (obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej, ale nadto – pośrednio – dochowania weryfikowanych w niej standardów emisyjnych). Sąd stwierdził również, że kolejnym poważnym uchybieniem ze strony Kolegium było sformułowanie sentencji postanowienia z dnia [...] 2018 r. Nd [...] rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w postaci, cyt.: "odmówić wszczęcia postępowania...", podczas gdy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. rozstrzygnięcie Kolegium powinno brzmieć: "utrzymuje zaskarżone postanowienie w mocy" (oczywiście przy założeniu przyjętego przez organ wariantu rozstrzygnięcia). Sąd dostrzegł nadto inne drobne uchybienia, które świadczą co najmniej o niestarannym sporządzeniu zaskarżonego postanowienia z [...] 2018 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] 2017r. W obu tych aktach Kolegium stwierdziło, iż "wszczęło postępowanie wyjaśniające, czy inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków jednorodzinnych" będzie oddziaływać na nieruchomość J. C.. Stwierdzenie to nie koresponduje z sentencją obu postanowień Kolegium, w których wyraźnie wskazuje się, że organ a limine odmówił J. C. wszczęcia postępowania. Ponadto decyzja Wójta z dnia [...] 2017 [...] jednoznacznie dotyczy jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu obu postanowień pada także stwierdzenie ze strony Kolegium, że "zastosowało się do wytycznych w w/wym. wyroku". Tymczasem akta sprawy nie wskazują, aby w kontrolowanej sprawie administracyjnej wydano jakikolwiek wyrok. Żadnego orzeczenia nie powołano także w treści postanowienia Kolegium. Sąd może jedynie domniemywać, że stanowisko wyrażone przez Kolegium w postanowieniu z dnia [...] 2018 r. jest najprawdopodobniej kopią argumentacji pochodzącej z innej zupełnie, ale podobnej sprawy, w której ze skargi J. C. orzekał niegdyś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (zob. wyroki z dnia 19 kwietnia 2017 r., II SA/Po 842/16 oraz II SA/Po 843/16 – znane Sądowi z urzędu). Wszystkie te uchybienia, nieścisłości i niestaranność świadczą, iż działanie Kolegium narusza także zasady postępowania administracyjnego wyrażone chociażby w art. 8 K.p.a. (zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej), czy art. 11 K.p.a. (zasada przekonywania stron o zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwianiu sprawy). W tej sytuacji, mając na uwadze całokształt stwierdzonych uchybień, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zostanie wydane odrębne postanowienie w myśl art. 258 § 2 pkt 8 powołanej wyżej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w K. obowiązane będzie uwzględnić poglądy prawne Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu i wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w toku którego winno dokonać weryfikacji przysługiwania skarżącemu przymiotu strony postępowania zgodnie z wytycznymi Sądu wyrażonymi tak w niniejszym wyroku i o ile weryfikacja ta będzie pozytywna dla skarżącego, rozpoznać merytorycznie jego wniosek, celem wyjaśnienia, czy decyzja z dnia [...] 2017 r., [...] obarczona jest jakąkolwiek wadą uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności.