II SA/Po 225/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia (...) Nr (...), II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Brychcy /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka Decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r., nr (...), znak (...), Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi – A. B., dla inwestycji polegającej na budowie budynku chlewni (kategoria II) na działce położonej w K. przy ul. (...). Pismem z dnia (...) września 2008 r. Z. Ł. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z wnioskiem o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem wnioskodawczyni nie poinformowanie jej o toczącym się postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę naruszyło normy określone w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez nieuznania jej za stronę postępowania, a w konsekwencji uniemożliwienie jej wzięcia udziału w sprawie. Tym samym wyczerpana została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskodawczyni podniosła również, że powinna zostać ona uznana za stronę postępowania w przedmiocie sporządzenia raporty oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, które powinno zostać przeprowadzona przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz o przeprowadzeniu którego nie została ona poinformowana. Wskazano, że wnioskodawczyni nie posiada informacji, czy raport oddziaływania na środowisko został dla przedmiotowej inwestycji sporządzony. Ponadto podniesiono, że projektując przedmiotową inwestycję nie zachowano minimalnych odległości od nieruchomości sąsiednich, określonych przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Wniosek Z. Ł. został postanowieniem z dnia (...) września 2008 r. przekazany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. do Wojewody, który postanowieniem z dnia (...) września 2008 r. przekazał sprawę do Starosty L. jako organu właściwego rzeczowo. Pismem z dnia (...) października 2008 r. Starosta L. zwrócił się do Z. Ł. o przedstawienie okoliczności, w których dowiedziała się ona o decyzji Starosty z dnia (...) kwietnia 2007 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z. Ł. wskazała, że informację o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia (...) kwietnia 2007 r. powzięła w dniu (...) września 2008 r., kiedy to jej syn został poinformowany o decyzji przez Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w L. Postanowieniem z dnia (...) października 2008 r., znak (...), Starosta L. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku chlewni (kategoria II) na działce położonej w K. przy ul. (...). Pismem z dnia (...) listopada 2008 r. Z. Ł. podniosła, iż zgodnie z § 12 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 07 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1156) budynek inwentarski, budynek gospodarczy ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, nie może być usytuowany w odległości mniejszej niż 8 m. od ściany istniejącego budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego albo budynku użyteczności publicznej dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce. Podtrzymano, że wnioskodawczyni nie ma wiedzy, czy w przedmiotowej sprawie został sporządzony raport oddziaływania na środowisko oraz wskazano, że wbrew postanowieniom ustawy Prawo ochrony środowiska nie wydano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia (...) listopada 2008 r. Starosta L. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia (...) kwietnia 2007 r. Zdaniem Starosty kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym przez Radę Gminy Uchwałą nr XXXI/152/02 z dnia 19 września 2002 r. Wskazano, że zgodnie z założeniami projektu budowlanego obsada trzody chlewnej w projektowanych budynkach inwentarskich miała wynosić 437 sztuk, co w przeliczeniu stanowi 39,38 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Tym samym nie było konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podkreślono również, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazł § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia warunków technicznych jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym projektowane budynki mogły znaleźć się w odległości 3 metrów od działki sąsiedniej. Odnosząc się do zarzutu nie przyznania wnioskodawczyni przymiotu strony w toczącym się postępowaniu Starosta wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane obszarem oddziaływania obiektu budowlanego jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Wobec nie naruszenia przepisów techniczno – budowlanych nie można uznać, iż nieruchomość sąsiednia znajduje się w strefie oddziaływania chlewni. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w dniu (...) grudnia 2008 r. Z. Ł., podnosząc iż została ona wydana z naruszeniem przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz Prawo ochrony środowiska. W pierwszej kolejności wskazano, że inwestorzy – W. i A. B. – wystąpili już uprzednio do właściwych organów z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego – chlewni wraz z płytą obornikową i zbiornikiem gnojowicy. Dla powyższego przedsięwzięcia, z uwagi na wartości DJP, konieczne było sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wniosek o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji został jednak przez inwestorów cofnięty, a postępowanie umorzone. Stąd, zdaniem odwołującej, wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla inwestycji, dla której, zgodnie z podanymi DJP nie jest konieczne sporządzenie raportu i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi wybieg matematyczny, mający umożliwić realizację inwestycji. Podtrzymano, iż nie poinformowanie wnioskodawczyni o toczącym się postępowaniu oraz nie uznanie jej za stronę postępowania naruszyło zasady ogólne postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9 i 10 kpa oraz art. 28 kpa jak i art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, z czego należało wywieść interes skarżącej do bycia stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak również w postępowaniu w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, które powinno być prowadzone przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca podała również, że w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego przybliżeniu uległo położenie chlewni, w stosunku do jej nieruchomości. Decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r., znak (...), wydaną na postawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia (...) listopada 2008 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, za stronę postępowania może zostać uznany, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt. 20 powyższej ustawy, a który stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. Mając powyższe na względzie, organ II instancji podtrzymał stanowisko Starosty, że Z. Ł. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę budynku chlewni na działce o nr geodezyjnym (...) w K. Podtrzymano również, że zgodnie z projektem budowlanym obsada w budynkach chlewni stanowić miała 39,38 DJP, co zwalniało projektowaną inwestycję z konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. Ł. podtrzymując iż niezgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz Prawa budowlanego została ona pozbawiona przymiotu strony w toczącym się postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Wskazano również iż inwestor celowo zaniżył ilość sztuk planowanej hodowli, w celu otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślono wreszcie, że jedynie zsumowanie ilości sztuk z obecnej hodowli i w nowo wybudowanej chlewni daje rzeczywistą i prawdziwą ilość sztuk inwentarza. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu (...) sierpnia 2009 r., M. Ł. – pełnomocnik skarżącej, wskazał, że wywietrzniki zaplanowanej chlewni znajdują się w ścianie od strony granicy z działką skarżącej, na wysokości okien w jej budynku mieszkalnym. W sąsiedztwie tej nieruchomości znajdują się zabudowania mieszkalne, natomiast w odległości 200 m. znajduje się inne gospodarstwo rolne, lecz nie jest tam prowadzona uciążliwa hodowla. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym postępowaniem umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia jest dopuszczona jedynie w przypadku zaistnienia kwalifikowanej wady wynikającej wprost z przepisów prawa. Ustawodawca kształtując powyższą procedurę liczył się z prawdopodobieństwem wystąpienia w trakcie trwania procesu administracyjnego wad, usprawiedliwiających podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zapewnienie prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia umożliwia realizację zasad sprawiedliwości proceduralnej oraz podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Szczególne odzwierciedlenie wagi tej instytucji, znajduje się, po pierwsze, w enumeratywnym wymienieniu przesłanek dających podstawę wznowienia, oraz zobowiązaniu, w art. 147 kpa, organów administracji do wznowienia postępowania z urzędu, za wyjątkiem określonym w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a kpa. Oznacza to, że organy z urzędu są zobligowane do kontrolowania prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego, a w przypadku wykrycia wad dających podstawę wznowienia, zobowiązane są do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednocześnie postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania poddane jest określonemu rygorowi procesowemu, którego dochowanie jest obowiązkiem organu administracji publicznej, a którego celem jest zapewnienie, aby prowadzone postępowanie skutecznie wyeliminowało wady, którymi mogła zostać obarczona zakwestionowana decyzja. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Równocześnie przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W takim wypadku należy sięgnąć do szczegółowych przepisów prawnych w tym norm techniczno-budowlanych. Stąd wskazać należy, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, także jej usytuowania, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć zatem w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Podkreślenia wymaga, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 04 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 90/08 (dostępnym na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego – Baza orzeczeń), że nie można uznać za trafny wniosek, iż w sprawie pozwolenia na budowę właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji jest stroną postępowania tylko wówczas, gdy inwestycja jest realizowana z naruszeniem przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. W wyroku tym Sąd podkreśla, że za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów. Ustalenie kręgu stron postępowania stanowi bowiem czynnością wstępną postępowania i poprzedza ustalanie warunków, jakie spełnia obiekt budowlany. Tak więc warunki te nie mogą decydować o tym, czy właściciel sąsiedniej nieruchomości jest, czy nie jest, stroną postępowania, a w badanym przypadku uzasadnienie decyzji organów obu instancji ogranicza się do powyższej materii. Komentatorzy ustawy Prawo budowlane wskazują, iż ust. 2 art. 28 ustawy Prawo budowlane w jej aktualnie obowiązującym brzmieniu został dodany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (DZ.U. Nr 80 poz. 718 ze zm.), której celem było uproszczenie procedur związanych z przebiegiem procesu budowlanego. W tym przypadku uproszczenie ma polegać na odstąpieniu od automatycznego uznawania za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiednich (por. Zdzisław Kostka "Prawo budowlane. Komentarz" wyd. ODDK Sp. z o.o. Gdańsk 2007 str. 81-82). Takie założenie ustawodawcy wskazuje, iż właściciel sąsiedniej nieruchomości może w szczególnych okolicznościach posiadać status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wydanego dla nieruchomości sąsiadującej z jego działką. Podkreślenia wymaga, iż zarówno w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 11 lipca 2003 r., to jest dniem wejścia w życie wskazanej nowelizacji, jak i po tej dacie bezspornie przyjmowano w orzecznictwie, że właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji są stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Nieruchomości te z zasady bowiem znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu ustawowej definicji z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, gdyż sposób ich zagospodarowania jest uzależniony od powstałego na sąsiedniej działce obiektu budowlanego. Dlatego za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów. Ustalenie kręgu stron jest przy tym czynnością wstępną i poprzedza ustalanie warunków, jakie spełnia obiekt budowlany. Tak więc warunki te nie mogą decydować o tym, czy właściciel sąsiedniej nieruchomości jest, czy nie jest, stroną postępowania. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie została uznana za stronę postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi – A. B., dla inwestycji polegającej na budowie budynku chlewni (kategoria II) na działce położonej w K. przy ul. (...). W wyniku wznowienia postępowania, Starosta L. decyzją z dnia (...) listopada 2008 r. odmówił, uchylenia swojej decyzji z dnia (...) kwietnia 2007 r., argumentując, że wobec nie naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów techniczno – budowlanych nie można uznać iż nieruchomość skarżącej znajduje się w strefie oddziaływania chlewni. Stanowisko powyższe w świetle powyższych wywodów nie może zostać uznane za prawidłowe. Jak wyżej wskazano, kwestia ewentualnego naruszenia przez planowaną inwestycje przepisów, w tym przepisów techniczno – budowlanych, pozostaje kwestią wtórną w stosunku do prawidłowego określenia zakresu podmiotowego toczącego się postępowania. Bezspornym bowiem pozostaje, że skarżąca, jako właścicielka nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem, na którym planowana jest inwestycja, będzie musiała znosić jej skutki. Tym samym inwestycja bezpośrednio wpływa na sposób korzystania z jej nieruchomości, a więc rzutuje na treść wykonywania prawa własności określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego. Stąd uzależnienie możliwości uznania skarżącej za stronę postępowania od stwierdzenia ewentualnych nieprawidłowości zatwierdzonego projektu budowlanego, istotnie narusza art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jak i przepisy art. 9 i 10 kpa. Sąd podkreśla, że obowiązkiem organu administracji podejmującego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest prawidłowe wskazanie stron postępowania. Zaniechanie powyższego obowiązku skutkować musi wykluczeniem z grona uczestników postępowania osób, którym przysługuje przymiot strony, co w konsekwencji oznaczać może konieczność wznowienia postępowania. Reasumując powyższe rozważania podkreślić należy, że zarówno Wojewoda jak i Starosta L. jako organ I instancji wadliwie przyjęli, że skoro zatwierdzony projekt budowlany nie narusza przepisów budowlano – technicznych, skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Tym samym decyzje obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a więc z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organy powinny rozważyć, czy wobec treści art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zważyć należy, że w toku postępowania skarżąca podnosiła, iż przedmiotowa inwestycja została wybudowana w zbyt bliskiej odległości od nieruchomości sąsiedniej, oraz nie stanowi kontynuacji występującej linii zabudowy, na co wskazano podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 18 sierpnia 2009 r. W opinii Starosty L. planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 19 września 2002 r. przyjętego przez Radę Gminy Uchwałą nr XXXI/152/02. Sąd podkreśla, że zgodnie z powyższym planem teren na którym inwestycja jest lokalizowana przewiduje jako funkcję podstawową budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne oraz zagrodowe, z zastrzeżeniem, że gabaryty i charakter nowych obiektów muszą stanowić kontynuację skali architektonicznej i charakteru zabudowy w odniesieniu do obiektów zrealizowanych bądź realizowanych w sąsiedztwie. Tym samym konieczne staje się rozważenie przez organ, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku chlewni jest do pogodzenia z funkcją terenu i zasadami zabudowy określonymi przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu zarówno analiza części opisowej jak i części graficznej planu wskazuje, iż okoliczność ta jest wątpliwa. Sporna inwestycja lokalizowana jest na obszarze jednostki bilansowej planu oznaczonej jako MU – z funkcją podstawową budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne oraz zagrodowe. Na terenach tych obowiązują przy tym następujące ustalenia: funkcja uzupełniająca – usługi w zakresie zadań publicznych i komercji oraz nieuciążliwa działalność gospodarcza, funkcja wykluczona - szkodliwa dla zdrowia ludzi działalność produkcyjna i przetwórcza (§7 planu). Z części graficznej planu wynika natomiast, iż lokalizowanie inwestycji o takich gabarytach i uciążliwości, jak przedmiotowa chlewnia, organy planistyczne dopuściły w obszarach oznaczonych jako PP, PP-1, PP-2 - Produkcja i przetwórstwo, które w przeważającej większości lokalizowane są poza zwartą zabudową oraz na obrzeżach K. W ocenie Sądu w świetle takich zapisów planu miejscowego istnieją uzasadnione wątpliwości co do możliwości zlokalizowania spornej inwestycji na obszarze oznaczonym w planie jako MU, jako budownictwa zagrodowego. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji brak stosownych rozważań w tym zakresie, co w ocenie Sądu stanowi w tym przypadku uchybienie mające wpływ na wynik sprawy, bowiem lokalizowanie na sąsiedniej nieruchomości inwestycji budowlanej naruszającej ustalenia planu i istniejący porządek planistyczny w sposób oczywisty narusza w tym przypadku interes prawny skarżącej, której nieruchomość już z tej przyczyny znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia (...) listopada 2008 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/E. Brychcy /-/D. Rzyminiak – Owczarczak /-/J. Szaniecka