II SA/Po 243/13

Dnia 22 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ś. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Poznaniu zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] 2012 r. nr [...] na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), dalej jako: "u.i.o.ś." oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 16 października do 30 listopada 2012 r. nakazał "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. – Oddział w K.: 1) zaprzestać wprowadzania do ziemi (rowu przydrożnego) ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z myjni samochodowej w K. w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 2) wystąpić do Starosty K. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w terminie do lipca 2012 r., 3) zbierać odpady wytwarzane na terenie Oddziału Spółki w K. w sposób selektywny oraz zaprzestać mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi niż niebezpieczne przed ich przekazaniem uprawnionemu podmiotowi w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 4) prowadzić ewidencję wszystkich wytwarzanych na terenie Oddziału Spółki w K. odpadów, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 5) sporządzać i przesyłać do Marszałka Województwa Wielkopolskiego zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów w terminie ustawowym, 6) sporządzać i przesyłać do Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wykazy zawierające zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat w terminie ustawowym. Uzasadniając powyższe stanowisko organ stwierdził, że przeprowadzona w Oddziale Spółki A w K. kontrola wykazała, że w odległości ok. 8 m na północ od części budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów, w której mieści się zakład wulkanizacyjny oraz pomieszczenia socjalno-bytowe, zlokalizowano układ podczyszczania ścieków przemysłowych. Składał się on z 3 elementów: osadnika na części stałe, separatora koalescencyjnego oraz studzienki do poAu prób, które umieszczono w gruncie i przykryto płytami betonowymi. Układ podczyszczający widoczny jest w formie 4 okrągłych włazów, przykrytych metalowymi pokrywami. Przedstawiciel spółki - P. B. odmówił udziału w poborze prób. W toku poboru w rowie przydrożnym przy skarpie drogi krajowej nr 5, będącym odbiornikiem ścieków, zauważono wylot, z którego wypływała niewielka ilość szarawych ścieków. Widoczny był również ciemnoszary i czarny osad oraz wyczuwalny zapach substancji ropopochodnych. Następnie ustalono, że rów przydrożny, będący odbiornikiem ścieków z myjni samochodowej, przepływa pod drogą krajową nr 5 i wpływa do rowu melioracyjnego. Rów prowadził niewielką ilość lekko mętnych wód o szarym zabarwieniu. Na dnie widoczne były rdzawo-brunatne osady. Pobrano próbę wody około 100 m poniżej drogi krajowej nr 5. Wyniki analiz pobranej próby ścieków z wlotu potwierdziły, iż są to ścieki silnie zanieczyszczone, zawierające substancje charakterystyczne dla ścieków pochodzących z mycia samochodów: węglowodory ropopochodne, fosfor i jego związki, związki azotu i związki chemiczne wpływające negatywnie na bilans tlenu w wodzie, tj. substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, wymienione w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 ze zm.). W próbie pobranej przy wylocie ścieków z myjni do rowu przydrożnego oznaczono bardzo wysokie wartości wskaźników określających zanieczyszczenie substancjami organicznymi, które negatywnie wpływają na bilans tlenowy wody w cieku, a także podwyższoną zawartość związków fosforu, wyrażoną jako fosfor ogólny, substancji ekstrahujących się eterem naftowym, tj. olejów i tłuszczy, a także wysokie stężenie detergentów anionowych i niejonowych, które wchodzą w skład środków myjących. Z kolei w próbie pobranej z rowu melioracyjnego oznaczono również wysokie wartości wskaźników określających zanieczyszczenie substancjami organicznymi, a także detergentów anionowych i niejonowych. Organ uznał, że wyniki te sugerują, iż ścieki z myjni samochodowej zostały rozcieńczone wodą naturalnie płynącą w rowie. Wojewódzki Inspektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145), dalej: Prawo wodne, zabrania się wprowadzania ścieków do ziemi zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 9 pkt 17 Prawa wodnego "ściekami przemysłowymi" są ścieki, niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. W § 11 rozporządzenia w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków (...) wymieniono ścieki, które mogą być wprowadzane do ziemi oraz pod jakimi warunkami. I tak zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy mogą być wprowadzane do ziemi, jeżeli: - zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 nie będą stanowiły zagrożenia dla jakości wód podziemnych, w szczególności nie spowodują zanieczyszczenia tych wód substancjami szczególnie szkodliwymi; - nie zostały przekroczone najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń, określone dla (...) ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych, ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody oraz ścieków oczyszczanych w procesie odwróconej osmozy – w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 11 ust. 1 pkt 2 lit. c). Organ uznał, że ścieki pochodzące z przedmiotowej myjni samochodowej są ściekami przemysłowymi, ponieważ wytwarzane są w trakcie prowadzonej przez spółkę działalności usługowej. Z uwagi na treść § 11 cytowanego rozporządzenia, do ziemi można wprowadzać jedynie ścieki, przemysłowe, które są biologicznie rozkładalne, tj. pochodzące z sektorów przemysłowych wymienionych w załączniku nr 4 tegoż rozporządzenia. Ścieki z myjni samochodowej są ściekami przemysłowymi biologicznie nierozkładalnymi, ponieważ sektor przemysłowy, z którego pochodzą, nie został wymieniony w załączniku nr 4 powołanego wyżej rozporządzenia i w związku z tym nie mogą być wprowadzane bezpośrednio do ziemi, w sposób widoczny podczas oględzin, gdyż narusza to art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa wodnego. Organ stwierdził, że zastosowany układ podczyszczający ścieki nie zapewnia ich oczyszczenia w stopniu wystarczającym do zapewnienia ochrony wód przed zanieczyszczeniem, o czym świadczą oznaczone wysokie wartości zanieczyszczeń. Stanowi to naruszenie art. 42 ust. 1 Prawa wodnego. W toku kontroli ustalono też, że spółka "A" dzierżawi od P. B. oraz od M. B. działkę nr [...] (obecnie wydzielona działka nr [...]), obręb K., wraz z budynkiem okręgowej stacji kontroli pojazdów z wyposażeniem, położoną przy ul. Zjazdowej 1 w K., a także wyposażenie kontrolno-pomiarowe na tej stacji (umowa dzierżawy z 7.09.2010 r.). Organ uznał, że myjnia samochodowa, wraz z układem podczyszczającym ścieki przemysłowe, powstające podczas mycia pojazdów, spełnia wymogi definicji instalacji zawartą w art. 3 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), jako zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu. W myśl art. 180 pkt 3 p.o.ś., eksploatacja instalacji powodująca wytwarzanie odpadów jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Z art. 17 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), dalej: u.o., wynika, że wytwórca odpadów, w zależności od ilości odpadów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku, powinien: a) przedłożyć informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytwarzanymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie lub powyżej 5 Mg odpadów innych niż niebezpieczne rocznie albo b) uzyskać decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie albo c) uzyskać pozwolenie na wytwarzanie odpadów, które powstają w związku z eksploatacją instalacji, jeżeli wytwarza powyżej 1 Mg odpadów niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5.000 Mg odpadów innych niż niebezpieczne rocznie. Eksploatacja kontrolowanej myjni samochodowej, wraz z układem podczyszczającym ścieki przemysłowe w formie separatora substancji ropopochodnych, powoduje powstawanie przede wszystkim odpadów niebezpiecznych w formie odpadów stałych z osadnika zawiesin oraz szlamów z odwadniania olejów zatrzymanych w separatorze koalescencyjnym. Odpady te sklasyfikowane zostały, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), pod kodami 13 05 01* i 13 05 02*, gdzie symbol gwiazdki (*) określa, iż mamy do czynienia z odpadami niebezpiecznymi. Z pozyskanych w trakcie kontroli dokumentów, tj. okazanej karty przekazania odpadów nr [...]oraz faktury VAT nr [...] z dnia 31.10.2012 r., które poświadczają fakt przekazania podmiotowi zewnętrznemu 20,02 Mg odpadów stałych z piaskownika o kodzie 13 05 01* i 4,98 Mg odpadów o kodzie 13 05 02*, a także ustnej informacji P. B., iż przekazana masa odpadów pochodzi z okresu około 5 lat działalności, zapisanej w punkcie 1.17. protokołu kontroli nr [...], wynika, że w przeliczeniu powstaje około 4 Mg/rok odpadów o kodzie 13 05 01* i 1 Mg/rok odpadów o kodzie 13 05 02*, co skutkuje powstaniem obowiązku uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, którego kontrolowana Spółka nie posiada. Stanowi to naruszenie art. 180 pkt 3 p.o.ś. oraz art. 17 ust. 2 u.o. W związku z tym organ stwierdził, że Spółka zobowiązana jest złożyć do Starosty K. wniosek o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Organ wyjaśnił też, że oględziny terenu zakładu pozwoliły stwierdzić, że miejscami gromadzenia odpadów są: - paletopojemniki o pojemności 1.000 l, zgromadzone na ogrodzonym terenie, między budynkiem okręgowej stacji kontroli pojazdów a stawem, które służą do tymczasowego magazynowania szlamów z czyszczenia separatora, wykonywanym przez pracowników Spółki za pomocą pompy zanurzeniowej; - metalowy otwarty zbiornik, zlokalizowany w zachodniej części działki, na której położona jest stacja, który służy do gromadzenia odpadów stałych wybranych przez pracowników Spółki podczas czyszczenia osadnika; zbiornik wyposażono w odprowadzenie ścieków nadosadowych, które są zawracane kolektorem do separatora; podczas oględzin zbiornik był pusty z uwagi na wywiezienie odpadów dnia 31.10.2012 r.; - stara przyczepa ciągnikowa, ustawiona przy metalowym otwartym zbiorniku, na której zgromadzono zmieszane odpady różnego rodzaju: opakowania z tworzyw sztucznych, opakowania aluminiowe, papier, kartony, opakowania po olejach, fragmenty zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych (obudowa i elementy monitora kineskopowego, obudowa telewizora), wiaderka plastikowe, wąż gumowy, płytki ceramiczne; trafiają do niej odpady komunalne z mniejszych pojemników na odpady, ustawionych na zewnątrz budynku i w jego wnętrzu, a także inne wytwarzane odpady. Według ustnej informacji P. B. część zgromadzonych na przyczepie odpadów została podrzucona przez okolicznych mieszkańców. Obserwacje te potwierdza również zgromadzona dokumentacja fotograficzna, stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. Narusza to przepis art. 10 ust. 1 u.o., zgodnie z którym odpady powinny być zbierane w sposób selektywny. Selektywne zbieranie odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 15a i 23 u.o., oznacza każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania w taki sposób, aby dany strumień odpadów, w celu ułatwienia określonego sposobu przetwarzania, obejmował jedynie rodzaje odpadów charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takim samym charakterem. Wskazano również, że odpady niebezpieczne (np. opakowania po olejach) były umieszczane w jednym miejscu wraz z odpadami innymi niż niebezpieczne. Tymczasem, zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o., zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi niż niebezpieczne. Kontrola ujawniła też, że nie jest prowadzona ewidencja odpadów. Okazano jedynie 1 kartę przekazania odpadów o kodzie 13 05 02* nr 10/2012, wystawioną dnia 31.10.2012 r. (już w trakcie trwania kontroli), lecz jako przekazujący odpad widnieje Stacja Paliw Płynnych P. B., tj. podmiot, który wydzierżawił "A" sp. z o.o. m.in. myjnię samochodową, więc nie może być wytwórcą odpadów powstających w tym miejscu od czasu zawarcia umowy dzierżawy. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 u.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych. Ewidencję prowadzi się z zastosowaniem karty ewidencji odpadu (dla każdego rodzaju odpadu odrębnie) oraz karty przekazania odpadu (ust. 4). Ustalono też, że kontrolowana Spółka, jako posiadacz odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w wyniku prowadzenia działalności, takich jak odpady stałe z piaskowników i z odwadniania olejów w separatorach (kod 13 05 01*) oraz szlamy z odwadniania olejów w separatorach (kod 13 05 02*), zobowiązana do prowadzenia ewidencji odpadów, na podstawie art. 37 ust. 1 u.o. jest również zobowiązana do sporządzania na formularzu zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości wytwarzanych odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, a następnie do przekazywania tego zestawienia do właściwego marszałka województwa w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy (art. 37 ust. 3). Organ uznał, że na terenie myjni samochodowej powstają też odpady części samochodowych (np. lusterka, elementy plastikowe i metalowe) oderwane od pojazdów podczas procesu mycia, a także tkaniny do wycierania i zużyta odzież ochronna (głównie rękawice), w tym zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (ropopochodne) oraz elementy myjni (np. plastikowe części dyszy dozujących wodę ze środkiem myjącym). Z prac remontowo-konserwacyjnych pochodzą takie odpady jak puszki po farbach, opakowania po rozpuszczalnikach, zużyte narzędzia do malowania, zanieczyszczona odzież ochronna. Z części biurowej powstają takie odpady jak papier i tektura czy zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne. Podczas kontroli ujawniono, że zbiorcze zestawienia nie były sporządzane i przekazywane do Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Przy czym okazane 2 zbiorcze zestawienia danych o odpadach, sporządzone za 2010 r. i 2011 r. przez Stację Paliw Płynnych P. B., nie wzięto pod uwagę, gdyż firma ta mogła być wytwórcą odpadów co najwyżej do 2010 r. Później, z uwagi na obowiązującą umowę dzierżawy, do złożenia zestawień zobowiązana była "A" sp. z o.o. Ujawniono też, iż nie są sporządzane i przesyłane wykazy zawierające zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat. Tymczasem Spółka korzysta ze środowiska w zakresie wprowadzania pyłów i gazów do powietrza (kocioł o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW opalany olejem opałowym oraz 2 samochody), a także wprowadza do ziemi ścieki przemysłowe bez pozwolenia wodnoprawnego, w związku z czym oprócz opłat za korzystanie ze środowiska, powinna ponosić opłaty podwyższone. Okazano jedynie wykaz za I półrocze 2012 r., lecz jako podmiot korzystający ze środowiska wskazano Stację Paliw Płynnych P. B., która nie posiadała wtedy prawa do użytkowania instalacji i obecnie nie jest podmiotem korzystającym ze środowiska w Oddziale w K.. W myśl art. 3 pkt 20 lit. a p.o.ś. "A" Sp. z o.o. zalicza się do podmiotów korzystających ze środowiska. Podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest we własnym zakresie ustalać wysokość należnej opłaty i wnosić ją do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego, o czym mowa w art. 284 ust. 1 p.o.ś. Ponadto art. 286 ust. 1 i 1b p.o.ś. określa, iż podmiot korzystający ze środowiska w tym samym terminie przedkłada marszałkowi województwa oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykaz zawierający informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat. W przypadku kontrolowanej Spółki wykazy należy przekazywać do Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem pokontrolnym "A" sp. z o.o. w dniu 9 stycznia 2013 r. zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając nieustalenie przyczyny braku podpisu protokołu z kontroli, prowadzenie kontroli w trybie nadzwyczajnym, a zarazem ograniczenie się do kontroli przepisów co wskazuje na prowadzenie kontroli wbrew pierwotnym przesłankom, błędne adresowanie zarządzenia pokontrolnego, a także błędne określenie instalacji w punkcie: rodzaj działalności, rodzaje i liczba instalacji, kod działalności lub instalacji. Ponadto podniesiono, że wyniki jakości ścieków podane w zarządzeniu niekoniecznie muszą być adekwatne do jakości ścieków odprowadzanych z myjni. Nie udowodniono bowiem braku efektywności systemu podczyszczania ścieków. Zdaniem spółki organ nie uwzględnił w punkcie 2. zarządzenia, że spółka może korzystać z usług podmiotów zewnętrznych i tym samym spółka nie jest wytwórcą odpadów w myśl ustawy o odpadach. Zarzucono też, że w zarządzeniu błędnie podano, iż spółka jest wytwórcą olejów, szlamów oraz opakowań po rozpuszczalnikach. Umowa dzierżawy pomiędzy spółką a Stacją Paliw Płynnych P. B. określa tylko podstawowe ramy współpracy. Organ nie ustalił zaś wszystkich współzależności pomiędzy stronami umowy, a tym samym protokół oraz zarządzenie pokontrolne nie mają poparcia w stanie faktycznym. Spółka zarzuciła również organowi, że przedłożony jej protokół z kontroli nie był kompletny i nie zawierał wszystkich załączników określonych w pkt 5. Odpowiadając pismem z dnia 1 lutego 2013 r. na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie podzielił zarzutów spółki "A", ustosunkowując się do nich. W dniu 25 lutego 2013 r. "A" spółka z o.o. wniosła skargę na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2012 r., podnosząc zarzuty tożsame do przedstawionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 maja 2013 r. strona skarżąca zarzuciła organowi, że przedmiot kontroli nie jest spójny z jej protokołem. Inny był bowiem zakres kontroli, a inny protokołu. Pełnomocnik organu wskazał zaś, że do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą odniesiono się w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena zarządzenia pokontrolnego Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., którym zobowiązano "A" sp. z. o.o. z siedzibą w S. do: 1) zaprzestać wprowadzania do ziemi (rowu przydrożnego) ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z myjni samochodowej w K. w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 2) wystąpić do Starosty K. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w terminie do lipca 2012 r., 3) zbierać odpady wytwarzane na terenie Oddziału Spółki w K. w sposób selektywny oraz zaprzestać mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi niż niebezpieczne przed ich przekazaniem uprawnionemu podmiotowi w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 4) prowadzić ewidencję wszystkich wytwarzanych na terenie Oddziału Spółki w K. odpadów, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, w terminie od dnia otrzymania zarządzenia, 5) sporządzać i przesyłać do Marszałka Województwa Wielkopolskiego zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów w terminie ustawowym, 6) sporządzać i przesyłać do Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wykazy zawierające zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat w terminie ustawowym. Materialnoprawną podstawą przedmiotowego zarządzenia stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, zgodnie z którym na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje treść art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 02 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Jest to bowiem akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 52 p.p.s.a. przewiduje, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a jeżeli środki zaskarżenia nie są przewidziane - po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszeń prawa. Treść art. 52 § 3 p.p.s.a. nakazuje, aby przed wniesieniem skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie wskazane wymogi zostały zachowane. Skarga, wniesiona w dniu 25 lutego 2013 r., poprzedzona została wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa złożonym 9 stycznia 2013 r., na które organ udzielił odpowiedzi, doręczając ją przedstawicielowi skarżącej spółki 4 lutego 2013 r. Tym samym uznać należy, że zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z zachowaniem 14-dniowego terminu, jak również skargę spółka "A" wniosła w ustawowym 30-dniowym terminie. W tych okolicznościach skarga przyjęta została do merytorycznego rozpoznania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno w wezwaniu do usunięciu naruszenia prawa skarżąca spółka nie zarzuciła naruszenia jakichkolwiek przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Mając jednak na uwadze spoczywający na Sądzie, a wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a., obowiązek polegający na zawarciu w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, należy ustosunkować się kwestii podniesionych w skardze. Odnosząc się do kwestii podpisu pod protokołem kontroli, wskazać należy, iż w ostatnim dniu kontroli, tj. 30 listopada 2012 r., P. B. skorzystał z prawa do niepodpisania protokołu kontroli, przy czym wyraźnie w protokole kontroli zapisano, że w ciągu 7 dni od dnia dostarczenia P. B. jako uprawnionemu przedstawicielowi spółki protokołu kontroli przez uprawnionego inspektora, przysługuje mu prawo do złożenia swojego stanowiska na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. P. B. pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. wniósł o przedłużenie terminu na przedstawienie przez spółkę "A" uwag do niepodpisanego protokołu kontroli. W odpowiedzi z dnia 7 grudnia 2012 r. Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wyjaśnił stronie, że odmawiający podpisu może w nieprzekraczalnym (ustawowym) terminie 7 dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. W konsekwencji, prawidłowo podał, że nie ma możliwości przedłużenia tego terminu. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, że skarżąca spółka w przewidzianym terminie nie skorzystała z prawa do przedstawienia swojego stanowiska. Ustosunkowując się do okoliczności prowadzenia kontroli w trybie nadzwyczajnym, a zatem bez uprzedniego zawiadomienia o takim zamiarze, należy stwierdzić, że było o ono o tyle uprawnione, że istniało podejrzenie bezpośredniego zagrożenia środowiska naturalnego oraz konieczność przeciwdziałania popełnienia wykroczenia określonego w art. 351 ust. 1 p.o.ś., polegającego na wprowadzaniu do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, szczególnie szkodliwych ścieków przemysłowych z myjni samochodowej prowadzonej przez skarżącą spółkę. W ocenie Sądu nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy błędne zaadresowanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego z podaniem ul. A. [...], zamiast ul. A. [...] w S.. Organ trafnie wskazał, że w miejscowości, gdzie mieści się siedziba spółki przy ul. A. nie ma numeru posesji [...], w związku z czym zarządzenie pokontrolne nie mogło trafić do osoby niebędącej jego adresatem. Ponadto, co najistotniejsze, w aktach sprawy (k. 4 akt adm.) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez księgową skarżącej spółki A. A., jako osobę uprawnioną do odbioru przesyłki. Sąd nie znalazł też podstaw, by podzielić zarzut skarżącej spółki co do rzekomo błędnego określenia instalacji w punkcie: rodzaj działalności, rodzaje i liczba instalacji, kod działalności (...). Trzeba zauważyć, że w tabeli na stronie pierwszej protokołu kontroli został wpisany prawidłowo rodzaj instalacji jako (169) par. 3 ust. 1 pkt 76) stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Wyjaśnić należy, że skarżąca spółka na podstawie umowy dzierżawy z P. B. posiada tytuł prawny do trzech rodzajów instalacji: okręgowej stacji kontroli pojazdów, myjni samochodów osobowych i ciężarowych (wraz z układem podczyszczającym ścieki przemysłowe) oraz punktu wymiany opon. Zgodnie z wyjaśnieniami organu w protokołach kontroli pozycje dotyczące rodzaju instalacji umieszcza się wyłącznie instalacje zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zapis w protokole dotyczący rodzaju instalacji odnosi się do § 3 ust. 1 pkt 76 powołanego rozporządzenia, w którym to jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono tylko jedną z trzech instalacji eksploatowanych przez skarżącą spółkę tj. punkt wymiany opon. W ten zatem sposób doszło do podania rodzaju inwestycji. Ponadto nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że zapis ten był błędny, to nie sposób uznać, by samo wadliwe określenie rodzaju instalacji w protokole kontroli, przy jednoczesnym braku wad w samych czynnościach kontrolnych, pozostałych wyjaśnieniach, w tym zamieszczonym w punkcie 1.20 protokołu "Kwalifikacji instalacji" wyjaśniającym jaki jest przedmiot kontroli i zebranym w sprawie materiale dowodowym, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Również bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący "nieuwzględnienia faktu, że obiekt powstał w innych uwarunkowaniach prawnych i funkcjonował legalnie przez wiele lat". Zgodnie z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP) organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w jego granicach. Obowiązkiem ich jest zatem działanie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Zważywszy zatem, że kontrola organu przeprowadzona została w dniach od 16 października do 30 listopada 2012 r. i obejmowała okres funkcjonowania od 1 stycznia do 30 listopada 2012 r. to obowiązkiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska było zastosowanie przepisów obowiązujących w tym czasie. Organ dostrzegł fakt, że poprzedni podmiot posiadający tytuł prawny do instalacji myjni samochodowej tj. P. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Stacja Paliw Płynnych P. B. posiadał do 31 grudnia 2006 r. pozwolenie wodnoprawne związane z korzystaniem z wód. Okoliczność ta jest jednak o tyle bez znaczenia w niniejszej sprawie, że w okresie objętym kontrolą tytuł prawny do instalacji, co wykazano na podstawie umowy dzierżawy, posiada skarżąca spółka i to ona nie legitymuje się ważnym i wymaganym pozwoleniem wodnoprawnym (na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 4 Prawa wodnego). Sąd nie podzielił też zarzutu skargi odnoszącego się do wątpliwości dotyczących wyników jakości ścieków wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym. Skarżąca spółka podniosła, iż wyniki te nie muszą być adekwatne do faktycznej jakości ścieków odprowadzanych z myjni, nie udowodniono bowiem, że system podczyszczania ścieków istniejący na terenie zakładu spółki jest nieefektywny. Sąd dał rację organowi, który w sposób bezsprzeczny ustalił, że wyniki badań jakości wody i ścieków na podstawie prób pobranych przy wylocie ścieków z myjni do rowu przydrożnego oraz z rowu melioracyjnego znajdującego się ok. 100 m poniżej drogi krajowej nr [...] w K., w zakresie obu prób wskazywały na wysokie stężenie detergentów anionowych i niejonowych, które wchodziły w skład środków myjących. Ponadto wyniki pierwszej próby wskazywały na bardzo wysokie wartości wskaźników określających zanieczyszczenie substancjami organicznymi, które negatywnie wpływają na bilans tlenowy wody w cieku, a także podwyższoną zawartość związków fosforu, substancji ekstrahujących się eterem naftowym (olejów i tłuszczy). Dodać należy, że organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując poszczególne wskaźniki odniósł je do obowiązujących norm. Ponadto wyjaśnił, że w protokole kontroli nie zawarto twierdzenia, iż "efektywność systemu podczyszczania ścieków jest praktycznie żadna". Prawidłowo zaś w uzasadnieniu do punktu 1. zarządzenia pokontrolnego, opisując stan faktyczny i odnosząc go do obowiązujących przepisów Prawa wodnego, stwierdził, że zastosowany układ podczyszczający ścieki nie zapewnia ich oczyszczenia w stopniu wystarczającym do zapewnienia ochrony wód przed zanieczyszczeniem, o czym świadczą właśnie wysokie wartości zanieczyszczeń. W tym miejscu należy wskazać, że nakazanie zaprzestania wprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi (rowu przydrożnego) z myjni samochodowej w K. wynika z treści art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa wodnego. Przepis ten określa bowiem, że zabrania się wprowadzania ścieków do ziemi zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego stanowi, że minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, określi, w drodze rozporządzenia: 1) substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II, 3) warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsce i minimalną częstotliwość pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom. Stosownie do powyższych regulacji organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, że w § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 ze zm.) wymieniono ścieki, które mogą być wprowadzane do ziemi i pod jakimi warunkami. Zgodnie z tym przepisem do ziemi można wprowadzać jedynie ścieki przemysłowe, które są biologicznie rozkładalne, tj. pochodzące z sektorów przemysłowych wymienionych w załączniku nr 4 rozporządzenia. W załączniku tym nie wymienia się zaś myjni samochodowej, czy podobnego rodzaju działalności. Zważywszy zaś na przepis art. 9 pkt 17 Prawa wodnego organ trafnie uznał, że ścieki powstałe w związku z prowadzoną przez skarżącą spółkę działalnością usługową polegającą na prowadzeniu myjni samochodowej są ściekami przemysłowymi. W rezultacie, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa wodnego ścieki przemysłowe z zakładu skarżącej spółki, jako ścieki biologicznie nierozkładalne, uznano trafnie za te, które nie mogą być wprowadzane bezpośrednio do ziemi. Nie ma też racji skarżąca spółka podnosząc, że organ nie uwzględnił okoliczności, że korzysta ona z usług podmiotów zewnętrznych. Organ wziął pod uwagę wyjaśnienia P. B., zgodnie z którymi separator jest czyszczony przez pracowników spółki, a powstałe w ten sposób odpady są wstępnie magazynowane na terenie należącym do spółki, następnie zaś – pod zebraniu odpowiedniej ilości – odbierane przez podmiot zewnętrzny (punkt 1.17 protokołu kontroli – 9 akt adm.). Jednocześnie należy wskazać, że organ w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym wszechstronnie wykazał, że spółka "A" prowadząca myjnię samochodową, wraz z układem podczyszczającym ścieki przemysłowe, powstające podczas mycia pojazdów wytwarza odpady w rozumieniu art. 180 ust. 3 p.o.ś., co wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia (art. 17 ust. 2 u.o.). Prawidłowo też stwierdzono, że skarżąca spółka jest wytwórcą odpadów w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 3 pkt 22 u.o. Przepis ten określa, że przez wytwórcę odpadów rozumie się każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów, oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Skoro zatem na terenie myjni samochodowej gromadzone są odpady części samochodowych, z uwagi na ich oderwanie w procesie mycia pojazdów, a także tkaniny do wycierania i zużyta odzież ochronna, w tym zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi to należało uznać, ze spółka jest wytwórcą odpadów. W konsekwencji, zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1 i art. 36 ust. 1 u.o. odpady powinny być zbierane przez spółkę w sposób selektywny, z prowadzeniem ilościowej i jakościowej ich ewidencji i klasyfikowaniem zgodnie z katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych. Przepis art. 11 ust. 1 u.o. zakazuje bowiem mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z zastrzeżeniem ust. 2. W ocenie Sądu organ nie dopuścił się również uchybień w zakresie rzekomego braku ustalenia zakresu współpracy pomiędzy skarżącą spółką a Stacją Paliw Płynnych P. B.. Przede wszystkim organ wziął pod uwagę, że skarżącą spółkę i P. B. prowadzącego działalność pod firmą Stacja Paliw Płynnych P. B. łączy umowa dzierżawy zawarta w dniu 7 września 2010 r. na czas nieokreślony., a zatem stosunek zobowiązaniowy. Zważywszy na treść przepisu art. 3 pkt 41 p.o.ś. definiującego pojęcie "tytułu prawnego" należy przyjąć, że podmiotem zobowiązanym do przestrzegania wymogów tej ustawy podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości. Za tytuł prawny należy zaś rozumieć – zgodnie z powołanym przepisem - m.in. stosunek zobowiązaniowy. Skoro zatem w umowie z dnia 7 września 2010 r. wydzierżawiający oddał dzierżawcy do używania i pobierania pożytków m.in. nieruchomość gruntową w postaci działki nr [...] wraz z budynkiem okręgowej stacji kontroli pojazdów. Z uwagi zaś na fakt, że umowa ta nie reguluje szczegółowych współzależności między stronami, organ trafnie przyjął, że tytuł prawny został bez zastrzeżeń przeniesiony na dzierżawcę, a więc spółkę "A". W ocenie Sądu pozbawiony podstaw okazał się też zarzut strony skarżącej dotyczący sprzeczności pomiędzy punktem 1. pouczenia do zarządzenia pokontrolnego, a pkt 3. pouczenia zawartego w protokole kontrolnym. Wskazać należy, że w punkcie 1. pouczenia do zarządzenia pokontrolnego organ podał, że: "zarządzenie niniejsze stanowi przypomnienie o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów o ochronie środowiska. Zarządzeniem nie nałożono na kontrolowaną jednostkę żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa lub posiadanych decyzji administracyjnych. Wydanie zarządzenia pokontrolnego przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie ogranicza uprawnień innych organów ochrony środowiska do wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub innego przewidzianego prawem. Skierowanie do przedsiębiorcy zarządzenia pokontrolnego nie wyklucza zastosowania przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu innych działań administracyjno-prawnych". Z kolei w punkcie 3. pouczenia dotyczącym zastosowanych sankcji za eksploatację instalacji (myjni samochodowej) bez wymaganego pozwolenia na wytwarzanie odpadów, podano podstawę prawną art. 351 p.o.ś. , jako podstawę prawną zastosowania mandatu karnego w kwocie 500 zł. Zdaniem Sądu pouczenia te nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Stwierdzić należy, że w toku postępowania prowadzonego przez kontrolny organ ochrony środowiska, poza postępowaniem zmierzającym do wydania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska zarządzenia pokontrolnego, dopuszczalne jest również – wedle chociażby powołanego art. 351 p.o.ś. stosowanie sankcji karnych, w postaci mandatów. Sąd nie może również zgodzić się z postawionym w skardze zarzutem, jakoby przedłożony kontrolowanej spółce protokół kontroli był niekompletny i nie zawierał wszystkich załączników określonych w punkcie 5. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ ochrony środowiska wykazał, że stronie przedłożono większość załączników do protokołu kontroli. Co istotne spośród tych niedoręczonych, co do ich części przedstawiciel spółki P. B. odmówił przyjęcia w dniu 30 listopada 2012 r., część zawierała informacje znane skarżącej spółce (jak. np. umowa dzierżawy z 7 września 2010 r., wypisy z KRS, czy z rejestru REGON), część z kolei została pozyskana przez organ od spółki. Ponadto w ostatnim dniu kontroli tj. 30 listopada 2012 r. przedstawiciel spółki P. B. przeglądał w siedzibie organu akta sprawy i odmówił odbioru niepodpisanego przez siebie protokołu kontroli oraz załączników nr 15 i 17 do protokołu kontroli. Trzeba zaznaczyć, że załączniki nr 1 i 12 zostały przekazane prokurentowi samoistnemu spółki P. B. – w dniu 30 listopada 2012 r., co ten potwierdził podpisem (k. 8 akt adm.). Załączniki nr 2 i 3 zostały wręczone P. B. po podpisaniu upoważnień (na ich odwrocie). Załącznik nr 4 P. B. odebrał w dniu 27 listopada 2012 r., czyniąc na nim stosowną adnotację i składając podpis. Załącznik nr 5 jako pismo sporządzone przez P. B. zostało przez niego skopiowane i jeden egzemplarz zachował on w dniu jego sporządzenia tj. 8 listopada 2012 r. Kolejny załączniki nr 6 i 7 nie zostały stronie doręczone, albowiem zawierały one informacje ogólnodostępne ze stron internetowych Głównego Urzędu Statystycznego i Ministerstwa Sprawiedliwości, a ponadto dotyczą one danych skarżącej spółki z wypisu REGON i z Krajowego Rejestru Sądowego, które spółce były znane. Załącznik nr 8 stanowiący umowę dzierżawy, której stroną była spółka "A", została skopiowana przez P. B.. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane zgodnie prawem. Zostało ono wydane po przeprowadzeniu kontroli, o jakiej mowa w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) i z zachowaniem procedury tam określonej. Na podstawie tej kontroli organ wydał kwestionowane przez stronę zarządzenie pokontrolne, do czego był uprawniony na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.