II SA/Po 2458/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski as.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak ( spr ) Protokolant referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów w zakresie bezrobocia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. L. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ P.Miładowski JFS Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] działający z upoważnienia Starosty G. Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. orzekł o odmowie przyznania skarżącej H. L. refundacji z tytułu wynagrodzenia i składki ZUS od wynagrodzenia w łącznej wysokości 846,30 zł, poniesionych w związku z zatrudnieniem w prowadzonej przez skarżącą placówce handlowej pracownika na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, za okres od 01 października 2001 r. do 31 marca 2002 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał przepisy art. 57 ust. 1 pkt 10 oraz ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60 poz. 278). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż zatrudniona przez skarżącą B. W. w dacie zawarcia ze skarżącą umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego miała ukończone 18 lat, a zgodnie z wyjaśnieniem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z 12 marca 2001 r. oraz §14 wskazanego rozporządzenia, w razie przerwania nauki zawodu i podjęcia jej u innego pracodawcy czas odbytej uprzednio nauki zawodu zalicza się młodocianemu, jeśli nie przekroczył 18 roku życia. Organ podniósł ponadto, iż rozwiązanie umowy o pracę z poprzednim pracodawcą nastąpiło na prośbę ucznia. Składając odwołanie od powyższej decyzji skarżąca wyjaśniła, iż zawierając umowę o pracę z B. W. miała na uwadze art. 199 ustawy Kodeks pracy oraz trudną sytuację rodzinną uczennicy. Skarżąca wyjaśniła, iż czuje się pokrzywdzona, bowiem organ I instancji podniósł, iż wniosku o refundację nie uwzględniono z uwagi na rozwiązanie poprzedniej umowy o pracę na prośbę ucznia, podczas gdy z wyjaśnień uczennicy wynikało, że do rozwiązania umowy doszło w związku z zaistniałymi problemami wewnątrz zakładu. Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] Wojewoda – działający z jego upoważnienia Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej w Urzędzie Wojewódzkim w G. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśniając, iż przyznanie refundacji wynagrodzeń za zatrudnienie osób młodocianych nie ma charakteru uznaniowego i następuje po spełnieniu warunków przewidzianych prawem. Podzielając argumentację przyjętą przez organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z §14 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., czas odbycia nauki u poprzedniego pracodawcy nie podlega zaliczeniu do praktycznej nauki zawodu, która w przypadku wskazanej uczennicy nastąpiła od [...] października 2001 r. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wskazała na jej krzywdzący charakter wyjaśniając, iż nie znała przepisów uniemożliwiających zatrudnienie uczennicy, która posiadała skierowanie ze szkoły do odbycia praktyki zawodowej, a poniesione w związku z tym zatrudnieniem koszty stanowią istotną pozycję w stosunku do obrotów firmy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadną, choć z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. W przedmiotowej sprawie decyzje wydane w obu instancjach były wadliwe z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy art. 57 ust. 1 pkt 10 wyżej wskazanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz §14 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60 poz. 278), w ich brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 10 wyżej wskazanej ustawy środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń. Natomiast zgodnie z §14 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w razie przerwania nauki zawodu i podjęcia jej w tym samym lub pokrewnym zawodzie u innego pracodawcy, czas odbytej poprzednio nauki zawodu zalicza się młodocianemu po sprawdzeniu stopnia opanowania zawodu, jeśli nie przekroczył 18 roku życia (...).Odnosząc wskazane przepisy prawa do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy przede wszystkim wskazać, że organy orzekające w sprawie wadliwie uznały, iż skarżąca zatrudniła uczennicę, która przerwała naukę zawodu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż B. W. skarżąca zatrudniła od dnia [...] października 2001 r., a jej zatrudnienie u poprzedniego pracodawcy ustało z dniem [...] września 2001 r., na jej prośbę (dowody: świadectwo pracy oraz umowa o pracę, załączone do akt sprawy). Jednocześnie do zmiany pracodawcy zatrudniającego B. W. doszło w czasie trwania roku szkolnego 2001/2002, w okresie, gdy jak wynika z oświadczenia skarżącej, B. W. posiadała ważne skierowanie do odbycia praktyki zawodowej. Okoliczności tych organy obu instancji nie uwzględniły oraz nie zbadały, pomimo iż mają one podstawowe znaczenie dla ustalenia statusu zatrudnionej przez skarżącą uczennicy, naruszając tym samym przepisy art. 7 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach za wadliwe należy uznać wskazanie jako podstawy prawnej zaskarżonych decyzji przepisu §14 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. Skoro B. W. nie przerwała nauki zawodu, w sprawie zastosowanie miał przepis §13 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym osoby, które przed ukończeniem nauki zawodu osiągnęły pełnoletność, kończą tę naukę na warunkach określonych dla młodocianych. W niniejszej sprawie zawarcie przez B. W. umowy o pracę ze skarżącą miało na celu ukończenie nauki zawodu (co wynika z oświadczeń skarżącej), stąd zmiany pracodawcy nie można uznać za przerwanie tej nauki, tym bardziej, że nastąpiło to z dnia na dzień, bez jakiejkolwiek przerwy w nauce i zatrudnieniu. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie jest również możliwe ustalenie, w jakich okolicznościach i z jakich przyczyn doszło w tym przypadku do zmiany pracodawcy. Zgodnie z art. 194 ustawy Kodeks pracy do zawierania i rozwiązywania umów o pracę zawartych z młodocianymi w celu przygotowania zawodowego mają zastosowanie przepisy kodeksu dotyczące umów o pracę na czas nie określony ze zmianami przewidzianymi w art. 195 i 196, a z świadectwa pracy wystawionego B. W. przez poprzedniego pracodawcę nie wynika, aby rozwiązanie umowy nastąpiło w warunkach określonych w art. 196 tej ustawy (rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem pracodawcy). W tych okolicznościach niezrozumiałe jest powoływanie się przez organy obu instancji na tryb rozwiązania z B. W. umowy o pracę z poprzednim pracodawcą i nie wyjaśnienie przy tym, z naruszeniem art. 107 §3 k.p.a., jaki wpływ ta okoliczność miała na rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o przyznanie refundacji kosztów poniesionych w związku z zatrudnieniem tej osoby w celu przygotowania zawodowego. Przepisy regulujące zasady i tryb zatrudniania młodocianych, zawarte w ustawie Kodeks pracy oraz wyżej powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania nie zawierają zakazu rozwiązania takiej umowy w trybie porozumienia stron, jak również na prośbę młodocianego, określają natomiast, jakie konsekwencje dla młodocianego wynikają z przerwania nauki zawodu. W przypadku zatrudnionej przez skarżącą B. W., jak wyżej wyjaśniono, Sąd nie znalazł podstaw, aby rozwiązanie umowy z poprzednim pracodawcą uznać za przerwanie przez nią nauki zawodu, stąd wniosek o zrefundowanie skarżącej kosztów poniesionych w związku z jej zatrudnieniem w celu przygotowania zawodowego należy uznać za zasadny. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Starosty G. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisu art. 152 wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy tym nie zastosowano, mając na uwadze charakter rozstrzygnięcia, na mocy którego strona nie nabyła żadnych praw oraz nie nałożono na nią żadnych obowiązków. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/E. Makosz-Frymus /-/ P.Miładowski JFS