II SA/Po 252/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 09 września 2009r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2007r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Burmistrza P. z dnia [...]r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztu wpisu, III. przyznaje adwokat E. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę [...] zł (w tym [...] zł tytułem podatku od towarów i usług), IV. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska Pismem z dnia [...] r. R. P. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych w zabudowie szeregowej, przewidzianych do realizacji na działce nr [...] położonej przy ul. Z. w J.. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz P. ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji, jednak decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...]2007 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W toku postępowania, pismem sporządzonym dnia [...].2007 r. inwestor poinformował o zmianie swojego wniosku, polegającej na rezygnacji z zamiaru realizacji 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i poinformował o zamiarze budowy 2 budynków bliźniaczych z zachowaniem powierzchni zabudowy wynoszącej max. 30% powierzchni działki. Burmistrz P. decyzją z dnia [...].2007 r. nr [...] działając na podstawie art. 1, 4 ust. 2 pkt 2, art. 50 ust. 1, art. 52, 53 ust. 3-5, art. 54-56, art. 59 ust. 1, art. 60, 61, 63, 64 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), art. 104 i 106 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) oraz w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków mieszkalnych 2-mieszkaniowych wraz ze zbiornikami bezodpływowymi w zabudowie bliźniaczej. Uzasadniając wydaną decyzję organ wyjaśnił, że warunki zabudowy dla spornej inwestycji ustalono po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także po przeprowadzeniu oględzin terenu. Zaproponowany typ zabudowy – w ocenie organu I instancji – nie zakłóci istniejącego porządku urbanistycznego, a załączona do wniosku koncepcja architektoniczna wskazuje, że możliwym jest dobre wpisanie się formą domów 2-rodzinnych w zabudowę jednorodzinną. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie wniosła M. H. – właścicielka działki nr [...], położonej w J. przy ul. Z. - domagając się uchylenia decyzji Burmistrza P. z [...].2007 r. Skarżąca podniosła, że planowana inwestycja wpłynie na zmianę charakterystyki miejsca, na którym jest przewidziana jej realizacja. W odwołaniu wskazano też, że właściciele działek sąsiednich nie zgadzają się na planowany sposób zagospodarowania działki [...]. W ocenie M. H. z uwagi na brak kanalizacji i ograniczenia dotyczące wielkości zbiorników bezodpływowych, zabezpieczenie zbiornikiem bezodpływowym 2 bliźniaczych budynków jest niemożliwe. Skarżąca wyraziła też wątpliwości w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy oraz podniosła, że realizacja spornych obiektów służyć ma celom zarobkowym, a nie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych inwestora. Decyzją z dnia [...].2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium stanęło na stanowisku, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania wyjaśniono, że bez znaczenia dla oceny zasadności złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy pozostaje kwestia celu, w jakim realizowana jest planowania inwestycja. Prawem właściciela pozostaje, bowiem swobodne dysponowanie nieruchomością. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że argumenty dotyczące sposobu i możliwości posadowienia zbiornika bezodpływowego będą przedmiotem rozważań i analizy na etapie postępowania w sprawie udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Kolegium do sądu administracyjnego wniosła M. H.. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości i zażądała przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W skardze podniesiono zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), wskazując, że podstawowy załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy nie określa linii zabudowy. Linie zabudowy zawarto jedynie w załączniku graficznym do analizy. W dalszej kolejności skarżąca zauważyła, że sposób zagospodarowania działki w załączniku do decyzji i załączniku do analizy są różne. Załącznik graficzny do analizy przedstawia przy tym niezgodność koncepcji z obszarem możliwej zabudowy mieszkaniowej, bowiem projektowana zabudowa wykracza poza teren możliwy do jej lokalizacji. Podniesiono również zarzut naruszenia § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6m. Tymczasem oba załączniki graficzne przedstawiają zespół 8 miejsc postojowych lokalizowanych w odległości 3m od granicy działki sąsiedniej. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r., wskazując, że projektowane szambo zlokalizowano w odległości 5,5m od granicy działki skarżącej i w odległości 22m od okien projektowanej budowy. Skarżąca zwróciła też uwagę, że konieczność opróżniania tego zbiornika będzie stanowiła uciążliwość dla właścicieli działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ppsa). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz zawartą w niej argumentacją. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Sąd administracyjny dokonuje kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Mając na względzie powyższe Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Już na tym etapie dostrzegł uchybienia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ppsa). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że co do zasady o ładzie przestrzennym na danym obszarze decydować powinien miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez radę gminy. Jedynie w razie braku planu właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego prawnego porządku planistycznego. W tym zakresie cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nie ma planu jest zgoła odmienny. Jej celem, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, tj. w niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami ustaw szczególnych (por. postanowienie NSA z 18.07.2005 r., sygn. II OPS 3/05). W myśl art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego artykułu. Tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp następuje poprzez przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sporządzenie analizy urbanistycznej jest warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy, a jej wyniki załącza się do decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Przede wszystkim wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie sporządzono dwie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 42 i k. 50 akt administracyjnych). Jednocześnie ani z akt sprawy, ani z uzasadnienia decyzji nie wynika w jakim celu sporządzono aż dwie analizy funkcji oraz cech zabudowy, ani z czego - przy takich samych wskaźnikach funkcji oraz cech zabudowy na analizowanym obszarze – wynika rozbieżność ustaleń w zakresie maksymalnego obszaru możliwej zabudowy na działce nr [...]. Co więcej, organy nie wyjaśniły również, dlaczego wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy w rozpoznawanej sprawie przyjęły prawidłowość jednej analizy, a odmówiły wiarygodności drugiej z nich. Organ I instancji nie wskazał, która ze znajdujących się w aktach sprawy analiz funkcji oraz cech zabudowy stanowi załącznik do decyzji. Tymczasem, załączona do akt sprawy analiza - ustalająca obszar możliwej zabudowy w sposób wskazany w decyzji pierwszoinstancyjnej – składa się (wbrew zawartym w decyzji informacjom na temat załączników) wyłącznie z części tekstowej (k. 42 akt adm.), natomiast składająca się z części graficznej oraz tekstowej analiza, zawiera ustalenia niezgodne z ustaleniami zawartymi w decyzji (k. 50 i 51 akt adm.). Obie załączone do akt sprawy analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu dotknięte są wadami. Prawidłowo, analizę prowadzi się w granicach obszaru analizowanego. W tym celu na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, wyznacza się ów obszar, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Tymczasem, do żadnej ze znajdujących się w aktach analiz nie załączono wymaganego załącznika graficznego. Analiza - ustalająca obszar możliwej zabudowy na max. 25% - w ogóle nie zawiera załącznika graficznego. Natomiast część graficzna analizy - ustalającej obszar możliwej zabudowy na max. 30% - wyznaczająca granice obszaru analizowanego sporządzona została wprawdzie na mapie jednak brak na niej oznaczeń, które pozwoliłyby na przyjęcie, iż odpowiada ona wymogom z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Jedynie kopia mapy zasadniczej bądź kopia mapy katastralnej spełnia wymagania określone w tej normie. Zdaniem Sądu za nie odpowiadające wymogom uznać należy także wyznaczenie na tej mapie granic obszaru analizowanego. W istocie bowiem nie został dopełniony wymóg zachowania odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki. Z treści przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, wynika, że granice obszaru analizowanego winny rozciągać się wokół działki budowlanej, objętej wnioskiem inwestora, tak że każdą granicę tej działki z granicą obszaru analizowanego powinna dzielić przynajmniej minimalna odległość wymieniona w tym przepisie. W niniejszej sprawie, wymóg ten nie został spełniony w odniesieniu do frontowej, tj. zlokalizowanej przy ul. Z., granicy działki. Tymczasem, wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 upzp Wszystkie bowiem działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp (por. wyrok WSA z 25.01.2005 r., sygn. II SA/Bk 677/04). Wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego uniemożliwia ocenę, czy ustalenia analizy są zgodne z treścią rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, w myśl którego obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1), a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jako przedłużenie odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1), natomiast wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustala się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 ), szerokość elewacji frontowej na podstawie szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (§ 6 ust. 1), a geometrię dachu odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8). Dodatkowo, wskazać należy, że obydwie analizy pominęły w ogóle wymóg określenia wytycznych dotyczących ustalenia szerokości elewacji frontowej (§ 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Część tekstowa obu analiz nie zawiera jednoznacznych ustaleń, co do spełnienia wymogów o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. W istocie bowiem aby określić wymagania nowej zabudowy należy najpierw zgodnie z wymogami cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poczynić ustalenia co do cech zabudowy i zagospodarowania istniejącego w granicach obszaru analizowanego. Tymczasem obydwie znajdujące się w aktach analizy zawierają bardzo lakoniczne dane w tym przedmiocie. Nie sposób na ich podstawie zbadać w jaki sposób organ poczynił ustalenia co do parametrów nowej zabudowy zgodnie z § 4,5,7,8 rozporządzenia. W obu analizach brak np. danych co do wielkości szerokości elewacji frontowej istniejących w obszarze analizowanym, wskaźników wielkości powierzchni istniejącej zabudowy w obszarze zabudowanym, ustaleń co do linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Powyżej opisane braki uniemożliwiają sądowoadministracyjną kontrolę ostatecznie przyjętych parametrów nowej zabudowy. Niemożliwe jest zbadanie, czy dopuszczone w decyzji parametry odpowiadają wymogom § 3 ust. 1 i 2 oraz § 5 - 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań. Przytoczone przepisy nakazują bowiem ustalenia dotyczące wskaźników nowej zabudowy odnosić do parametrów zabudowy istniejącej, których brak w aktach sprawy. Niezależnie od wskazanych naruszeń prawa materialnego doszło do uchybienia przepisom postępowania art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa). W toku postępowania organy administracji publicznej winny stać, bowiem na straży praworządności, podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, i zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie, wskutek powyżej opisanych zaniechań, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy. Zaniechanie ustaleń istotnych dla wyniku sprawy narusza wykazane wyżej normy procedury. Waga zaniechań nie budzi wątpliwości, co do ich istotnego znaczenia dla przedmiotu sprawy. Metoda wyznaczenia "obszaru analizowanego" jest jednoznacznie określona w przepisach. Nie sposób ustalić warunków zabudowy bez wytyczenia tego obszaru w sposób określony w cytowanym rozporządzeniu z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, bez odniesienia do niego analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie sposób za dostateczne uznać ustalenia, które pomijają konieczne w świetle tego rozporządzenia parametry. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym, Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa.), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa) Przechodząc z kolei do oceny zgodność samej decyzji z wymogami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589 – dalej rozporządzenie z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń).W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać część graficzną, sporządzoną na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Tymczasem z oznaczeń zawartych na załączniku graficznym do decyzji nie wynika, by sporządzony został na kopii mapy, o której stanowi wspomniana norma (k. 37 akt adm.). Jak trafnie podniosła skarżąca w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń, decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, zapisane poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, a w szczególności określenie linii zabudowy. Tymczasem zaskarżona decyzja nie określa linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej. W ocenie Sądu wykreślenie na załączniku graficznym decyzji obszaru możliwej lokalizacji zabudowy nie jest tożsame z koniecznym w świetle norm określeniem linii zabudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza się o wyznaczeniu ( wytyczeniu ) na działce inwestora planowanego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania odnosi się jedynie do zachowania ładu przestrzennego, nie zaś do zagadnień projektu budowlanego, który jest elementem postępowania w ramach pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym są to wymagania dotyczące m.in. ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalenia warunków zabudowy nie obejmuje tych kwestii, które podlegają ocenie i ustaleniu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę – w oparciu o przepisy prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 21.09.2005 r., sygn. OSK 1758/04). Precyzyjne wytyczenie obiektu w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie następuje w trakcie postępowania o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności wskazać należy, ze orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę. Reasumując zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów § 3 ust.1 i 2 oraz § 5 - 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , § 1 ust. 3 oraz § 2 pkt. 3 rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. , a także 52 ust. 2 pkt 1 upzp oraz przepisów art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa i dlatego orzeczono jak w pkt. I sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie miał na względzie poczynione w uzasadnieniu rozważania, w szczególności zaś co do konieczności dochowania wymogom wynikającym z cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań... ( Dz.U. 03.164.1588). Wyznaczy zgodnie z jego wymogami obszar analizowany, w ramach którego przeprowadzi analizę i ustali wymagania w zakresie: - linii zabudowy, - wielkości powierzchni zabudowy, - szerokości elewacji frontowej, - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, - geometrii dachu planowanej zabudowy. W sporządzanej analizie należy zawrzeć zarówno parametry zabudowy istniejącej, jak i projektowanej. Przedmiotowa analiza musi być możliwa do skontrolowania, co do zgodności z wymogami prawa przyjętych rozwiązań. Zamieszczenie w analizie jedynie wymagań, co do nowej zabudowy, z pominięciem dotychczasowej, która winna być podstawą ustaleń, narazi organ na zarzut nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Organ winien też pamiętać o konieczności sporządzenia tak części graficznej, jak i pisemnej analizy. Ponownie wydając decyzję o warunkach zabudowy winien mieć także na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa ( Dz.U. 03.164.1589), decyzja winna określać m.in. konieczne w świetle zawartych tam norm parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy. O zwrocie kosztów na rzecz skarżącej orzeczono w pkt. II sentencji wyroku na podstawie art. 200 ppsa. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art.205 ppsa i §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. IV sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska BR