II SA/Po 255/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę. Wyrokiem z dnia 09 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 266/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody W. z dnia (...) lutego 2010 roku, znak (...), którą organ ten utrzymał w mocy zaskarżoną przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) znak sprawy (...). Decyzją organu I instancji uwzględniono wniosek inwestorów – J. i J. K. i na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414) zmieniono decyzję pozwolenie na budowę nr (...) z dnia (...) marca 2009 roku, znak (...), dotyczącą działki nr (...), przy ul. (...) w P. Zatwierdzając projekt budowlany z października 2009 roku udzielono pozwolenia na zmianę szerokości i ukształtowania elewacji, lokalizacji budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nr (...) oraz zmiany układu ścian wewnętrznych. Uchylając decyzję Wojewody W., wydaną po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z. o.o., sąd administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, każde istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a na mocy art. 36a ust. 3 do postępowania w tym przedmiocie stosuje się art. 32 – 35 ustawy, odpowiednio do zakresu wprowadzanych modyfikacji. Konsekwentnie zatem do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę należy co do zasady dołączyć w świetle art. 33 ust. 2 powołanej ustawy: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymienione dokumenty miały zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w tym przypadku. Powołując art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133), Sąd wskazał, iż przed wydaniem decyzji organ powinien sprawdzić: zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, kompletność, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy, a także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem decyzji organu I instancji był projekt budowlany zamienny w kształcie, jaki nadano mu w opracowaniu z października 2009 roku, który nie odpowiadał przepisom powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Zmiany dokonane przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego w dniu (...) lutego 2010 r., a mające na celu usunięcie wad projektu (uwidocznione w projekcie kolorem czerwonym i opatrzone parafą jednego z projektantów P. M.) zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy, co powinno skutkować uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) grudnia 2009 r., bowiem zatwierdzony przez ten organ projekt budowlany był wadliwy a modyfikacje, w wyniku których treść projektu spełniła wymogi wynikające z przepisów prawa, zostały wprowadzone dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W wyniku wprowadzenia wymienionych zmian w istocie powstał nowy projekt budowlany. Decyzja Wojewody wydana została więc z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zwrócił także uwagę, iż Wojewoda nie wypowiedział co do wszystkich zarzutów, jakie zostały podniesione w odwołaniu, w szczególności nie odniesiono się do pełnej treści § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu tego wynika, iż usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości niemniejszej niż 1,5 m jest dopuszczalne, o ile szerokość działki budowlanej nie przekracza 16 m, lecz ustawodawca nakazuje uwzględnić również przepisy odrębne oraz § 13, § 60 i § 271 – 273 powołanego rozporządzenia. Z akt sprawy nie wynika by organy administracji obu instancji prowadziły w tej mierze jakąkolwiek analizę, w szczególności nie zbadano, czy zachowane zostały wymogi co do wysokości przesłaniania, o jakiej mowa w § 13 rozporządzenia. Organy architektoniczno-budowlane nie ustaliły ponadto czy odległość pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynku i związana z nimi klasa odporności ogniowej (E) nie narusza przepisów § 271 i § 272 rozporządzenia. Sąd wskazał, iż w postępowaniu odwoławczym do projektu budowlanego wprowadzono ścianę oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy dwoma segmentami budynku bliźniaczego, tej cechy nie ma natomiast ściana zewnętrzna od strony granicy z działką nr (...), co aktualizuje pytanie o spełnienie wymogu z § 271 rozporządzenia. Uznając, ze organy administracji publicznej nie zgromadziły materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Wyrok Sądu uprawomocnił się w dniu 20 sierpnia 2010 r. Wojewoda decyzją z dnia (...) września 2010 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 §2 kpa, uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) znak sprawy (...), przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił z jakich powodów uchylona została zaskarżona do sądu decyzja, wskazując w jakim zakresie i w oparciu o jakie przepisy organ I instancji zobowiązany jest dokonać oceny dokumentacji projektowej inwestycji. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji pismem z dnia (...) października 2010 r. zawiadomił strony postępowania o podjęciu czynności w sprawie. Postanowieniem z tego samego dnia znak sprawy (...) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 123 kpa nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego zgodnego z obowiązującymi normami budowlanymi m.in. z §13, §60, §271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestorzy J. i J. K., działający w ich imieniu jako pełnomocnik jeden z autorów projektu budowlanego, pismem z dnia (...) października 2010 r. wyjaśnili, iż przedkładają cztery egzemplarze projektu budowlanego uwzględniające określone przez organ przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i zgodne z normami budowlanymi m.in. §13, §60, §271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnośnie uwag dotyczących §13 rozporządzenia wyjaśnili, iż odległość między budynkiem przesłaniającym i przesłanianym wynosi 12 m, a wysokość budynku wynosi 9,90 z, zatem warunek "naturalnym oświetleniu pomieszczeń jest spełniony ponieważ wysokość budynku jest mniejsza od odległości między budynkami. Odnośnie uwag dotyczących §60 wskazano, iż z analizy nasłonecznienia wynika, ze budynek przy ulicy (...) posiada doświetlenie naturalne godzinach od 7.00 do 13.00 w okresie równonocy. Odnośnie uwag dotyczących §271-273 wyjaśniono, że wymagania dotyczące odległości między budynkami są spełnione przez zastosowanie ściany oddzielenia pożarowego REI120 wysuniętej poza połać dachową na wysokość 30 cm. Rozwiązanie to zostało uzgodnione z rzeczoznawcą ppoż., co zostało udokumentowane w projekcie budowlanym. Do pisma załączono mapkę terenu inwestycji w skali 1:500 "Plan zagospodarowania terenu - Przesłanianie. Pismem z dnia (...) listopada 2010 r. zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Pismem z dnia (...) listopada 2010 r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. wniósł o nie uwzględnienie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Podniesiono, że nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawców bowiem organ jest związany decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) kwietnia 2004 r. Nr (...) znak (...), która precyzuje w jakiej odległości od granicy działki nr (...) możliwe było posadowienie budynku na działce inwestorów, aby spełnione zostały wymogi określone w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu wówczas obowiązującym. Podkreślono, że w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał zapis §12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2009 r. Nr 56 poz.461). Uznanie, że możliwa jest zmiana odległości określonych decyzją o warunkach zabudowy bez zmiany tej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności jest błędne. Zdaniem strony organ powinien w tej sytuacji zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 §1 pkt 4 kpa i wystąpić na podstawie art. 100 kpa do właściwego organu o podjęcie postępowania w sprawie weryfikacji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W razie nieuwzględnienia tego wniosku powinna zostać wydana decyzja o odmowie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem na uwzględnienie wniosku nie pozwala przepis przejściowy §2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego z dnia 12 marca 2009 r. Odnosząc się do spełnienia przez wnioskodawcę wymogów określonych §13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. podniesiono, że odległości między budynkami przesłaniającym i przesłanianym nie uwzględniają ewentualnej przyszłej rozbudowy na terenie nieruchomości stanowiącej własność Spółki "A". Podsumowując pełnomocnik podniósł, że postępowanie powinno zostać zawieszone, a w przypadku gdyby organ nie zawiesił postępowania, powinna zostać wydana decyzja o odmowie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia (...) listopada 2010 r. inwestorzy osobiście ustosunkowali się do stanowiska Spółki "A", wnosząc o nieuwzględnienie podniesionych zarzutów. Do pisma załączyli pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia (...).08.2005 r. znak (...) oraz pismo przewodnie Starosty P. z dnia (...) sierpnia 2005 r. Nr (...), dotyczące interpretacji przepisu §12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr (...) znak sprawy (...) Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 163 oraz na podstawie art. 104 kpa zmienił ostateczną decyzję własną nr (...) z dnia (...) marca 2009 r. znak (...) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi w zabudowie bliźniaczej przy ul. (...) w P. (dz. nr (...) ark. (...) obr. (...)) w zakresie szerokości ukształtowania elewacji i lokalizacje budynku w odległości 1,5 m od granicy dz. nr (...) ark. (...) obr. (...) oraz zmianę układu ścian wewnętrznych i zatwierdził projekt budowlany obejmujący ww. zmiany autorstwa osób uprawnionych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż po rozpatrzeniu wniosku inwestora stwierdzono, że projekt budowlany obejmujący zmiany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r. przeniesioną na inwestorów dnia (...) kwietnia 2008 r. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i tym samym wiąże organ architektoniczno-budowlany, przy czym organ wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest zastosować przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2020 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji, a więc uwzględniający zmiany wprowadzone rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009 r. Zgodnie z obowiązującym od dnia 08 lipca 2009 r. przepisem §12 ust. 3 pkt 1 w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Inwestor wykazał, że projekt budowlany spełnia wskazane wymogi. Wyjaśniono ponadto, że inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt został w dniu (...) października 2010 r. uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wnosząc w terminie odwołanie od powyższej decyzji "A" Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty o odmowie zmiany ostatecznej decyzji z dnia (...) marca 2009 r. nr (...), ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 kpa poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 101 §1 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, naruszenie przepisów prawa materialnego: przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, naruszenie §2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania powtórzono argumentację przytoczoną w piśmie pełnomocnika Spółki z dnia (...) listopada 2010 r., dodatkowo zarzucając brak odniesienia się przez organ I instancji do wniosków i zarzutów w nim podniesionych, w szczególności co do konieczności zastosowania §2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. oraz braku rozpatrzenia wniosku strony o zawieszenie postępowania. Wojewoda W. decyzją z dnia (...) lutego 2011 r. Nr (...), na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż ustalenie organu I instancji odnośnie wypełnienia przez inwestora obowiązków wynikających z przepisów Prawa budowlanego jest ustaleniem zgodnym ze stanem faktycznym, potwierdzonym w aktach sprawy. Inwestor w związku z zakresem zmian i przepisem art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego złożył wniosek o zmianę decyzji pozwolenia na budowę zgodnie z ustaleniami zapisanymi w decyzji z dnia (...) kwietnia 2005 r. Nr (...) o warunkach zabudowy, przepisanych na jego rzecz decyzją z dnia 9 kwietnia 2008 r. Warunki te ustalały obowiązującą linię zabudowy od strony granicy z działką inwestora zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., z uwzględnieniem późniejszych zmian tego aktu, zgodnie z powołanym w tej decyzji aktem. Zgodnie z treścią przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych obowiązujących na datę wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę, datę wydania decyzji w obu instancjach, możliwe jest w analizowanym przypadku sytuowanie budynku w sposób, o jakim przepis ten stanowi. Wskazano, że z akt sprawy wynika, iż szerokość działki inwestora nie przekracza 16 m (14,66m). Z tej przyczyny zmiana pozwolenia na budowę z 18 marca 2009 r. jest w ramach ustalonych decyzją o warunkach zabudowy (jak w decyzji z 21 kwietnia 2005 r. ) zgodna z obecnie obowiązującym przepisem §12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia i wypełnia dyspozycję art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tej przyczyny nie jest wymagane wydawanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, który precyzuje granice stosowania przepisu art. 32-35 ustawy. W ocenie organu odwoławczego dostarczone na wezwanie organu I instancji cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz analiza przesłaniania i nasłonecznienia działki odwołującej się Spółki wskazują, ze obowiązki określone w tym wezwaniu zostały wykonane. Na zakończenie Wojewoda W. wskazał, iż brak załatwienia wniosku o zawieszenia postępowania jest brakiem formalnym, który nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody W., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przytaczając zarzuty podniesione na etapie postępowania odwoławczego co do naruszenia art. 6, 7, 8, 97 §1 pkt 4 kpa, art. 101 §1 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. poprzez ich niezastosowanie lub wadliwe zastosowanie. Skarżąca Spółka dodatkowo podniosła zarzut niezastosowania art. 100 §1 kpa poprzez nie wystąpienie do właściwego organu o podjęcie postępowania w sprawie weryfikacji, w drodze stwierdzenia nieważności, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany nie odpowiada dotychczas wydanym decyzjom o warunkach zabudowy, które nie dopuszczały zabudowy na odległość 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Wobec zatwierdzenia projektu organ architektoniczno-budowlany samodzielnie ukształtował ład przestrzenny dla omawianej inwestycji, do czego nie był uprawniony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz podkreślając, że w dacie złożenia wniosku przez inwestora organ był związany obowiązującymi wówczas przepisami, które dopuszczają kwestionowaną lokalizację budynku. Dodatkowo organ wskazał, że nie jest uprawniony do weryfikowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a strona skarżąca nie wykazała, że takie postępowanie w tym przypadku toczy się. Wskazano, że zgromadzone dowody, przywołane w uzasadnieniu decyzji, pozwalały na zatwierdzenie zgłoszonego przez inwestora projektu zamiennego. W pismach procesowych z dnia 26 maja 2011 r., 12 czerwca 2011 r. oraz 4 lipca 2011 r. uczestnicy postępowania – J. K. i J. K. wnieśli o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), w zakresie swej właściwości przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej podjęcia. Jednocześnie, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji w pełni zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyżej powołanego wyroku tut. Sądu z dnia 09 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 266/10. Uchylając decyzję Wojewody W. z dnia (...) lutego 2010 roku, znak I(...), Sąd w pierwszej kolejności zarzucił temu organowi naruszenie przepisu art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy uzupełnienie wadliwego projektu budowlanego nastąpiło na etapie postępowania odwoławczego. Oceniając istotny charakter dokonanych zmian Sąd wskazał na konieczność uchylenia decyzji organu I instancji oraz przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie oceny projektu budowlanego w oparciu o przepisy § 12 ust. 3, § 13, § 60 i § 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosując się do wytycznych Sądu, Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia (...) września 2010 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 §2 kpa, uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) znak sprawy (...), przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W świetle treści powołanego wyroku Sądu rozstrzygnięcie to uznać należy za prawidłowe. Prezydent Miasta P. rozpoznając ponownie sprawę przeprowadził postępowanie dowodowe, w ramach którego uzyskano od inwestorów - działającego w ich imieniu uprawnionego projektanta planowanej rozbudowy, informacje pozwalające na przeprowadzenie kompleksowej oceny projektu budowlanego, w tym także w zakresie wskazanym przez Sąd. Ocenie podlegał uzupełniony i poprawiony projekt budowlany (przedłożony w czterech egzemplarzach), uwzględniający §13, §60, §271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskiem z dnia 21 października 2009 roku J. i J. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta P. o zmianę decyzji pozwolenia na budowę nr (...) z dnia (...) marca 2009 r. znak (...), dotyczącej działki nr (...), przy ul. (...) w P. Inwestorzy wskazali, iż planują poszerzenie budynku w kierunku północno-wschodnim o 1,25 m, zmianę usytuowania ścian zewnętrznych równolegle do granic działki w kierunkach północno-wschodnim oraz północno-zachodnim, zmianę układu ścian wewnętrznych, związanych ze zmianą kątów i szerokości budynku. Zmieniając wskazaną decyzję o pozwoleniu na budowę, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na zmianę szerokości, ukształtowania elewacji i lokalizacji budynku budowanego w odległości 1,5 m od granicy działki nr (...) (co uwzględnia wnioskowana zmianę szerokości elewacji budynku) oraz zmiany układu ścian wewnętrznych, budynku budowanego w oparciu o ostateczną decyzję tego organu - pozwolenie na budowę nr (...) z dnia (...) marca 2009 roku, znak (...). Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 163 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w art. 155-156 kpa, o ile przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym, istotnym dla rozpatrzenia wniosku inwestorów, jest powołany w sentencji decyzji organu I instancji przepis art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). W myśl tego przepisu istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Na mocy art. 36a Prawa budowlanego ustawodawca dopuszcza odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w przypadku, gdy planowane zmiany mają charakter istotny i nieistotny. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu z istotnym charakterem zmian mamy do czynienia w sytuacji, gdy zmiana dotyczy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanym przypadku dokonane odstępstwa od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego wymagały odniesienia się do ustaleń decyzji z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która zezwala na posadowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z garażem. Konieczność rozważań w tym względzie wynikał z art. 36 a ust. 5 pkt 7 Prawo budowlanego. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wniosek o zmianę pozwolenia na budowę w tym trybie musi być zgodny z ustaleniami wiążącej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile na danym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (por. "Prawo budowlane. Komentarz" pod redakcją Z. Niewiadomskiego Wyd. C.H.BECK wydanie 2 Warszawa 2007 str. 446). W analizowanym przypadku, jak wynika z akt sprawy, inwestor w związku z zakresem zmian i przepisem art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego złożył wniosek o zmianę decyzji pozwolenia na budowę powołując się na zgodność planowanej zmiany z ustaleniami zapisanymi w decyzji z dnia (...) kwietnia 2005 r. Nr (...) o warunkach zabudowy, przepisanych na jego rzecz decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. Warunki te ustalały obowiązującą linię zabudowy od strony granicy z działką inwestora zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązujących w dacie wydania tej decyzji, tj. (...) kwietnia 2005 r., lecz uwzględniający także przyszłe (późniejsze) zmiany tego aktu. Tylko takie rozumienie zapisu pkt II decyzji o warunkach zabudowy jest właściwe, bowiem po uzyskaniu tej decyzji przyszły inwestor nie jest związany terminem do wystąpienia do wydanie pozwolenia na budowę, do którego musi załączyć projekt budowlany sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Wskazać w tym miejscu należy, że wniosek o zmianę decyzji złożony został w dacie obowiązywania rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 12 marca 2009 r. Zgodnie z treścią przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, obowiązującego od dnia 8 lipca 2009 r., a więc obowiązującego na datę wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę oraz na datę wydania decyzji w obu instancjach, możliwe jest w analizowanym przypadku sytuowanie budynku w sposób, o jakim przepis ten stanowi. Z akt sprawy wynika bowiem, że szerokość działki inwestora nie przekracza 16 m, stąd z tej przyczyny zmiana pozwolenia na budowę z (...) marca 2009 r. jest w ramach ustalonych decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) kwietnia 2005 r. zgodna z obecnie obowiązującym przepisem §12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia i wypełnia dyspozycję art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego nie było w tym przypadku wymagane wydawanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, który precyzuje granice stosowania przepisu art. 32-35 ustawy, co nakazuje uznać, iż podniesione w tym zakresie zarzuty skargi są chybione. W ocenie Sądu nie ma racji strona skarżąca argumentując, iż przepis § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 12 marca 2009 r. nakazuje uznać, iż nowe przepisy nie mają w tym przypadku zastosowania. Zgodnie z tą regulacją przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów (pkt 1), lub zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę (pkt 2). Żadna z sytuacji wymienionych w tym przepisie nie wystąpiła w omawianym przypadku, bowiem sprawa pozwolenia na budowę załatwiona została ostateczną decyzją z dnia (...) marca 2009 r., a wniosek o zmianę tej decyzji złożony został w dniu (...) października 2009 r., a więc po wejściu w życie powołanej nowelizacji, co miało miejsce w dniu 8 lipca 2009 r. Również zarzut dotyczący konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 §1 pkt 4 kpa przez organ I instancji do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie zasługuje na uwzględnienie. Zawieszenie postępowania, lecz w oparciu o inną podstawę, może wchodzić w rachubę wówczas, gdy inwestor w toku postępowania o zmianę pozwolenia na budowę wystąpi o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmienionego zamierzenia inwestycyjnego (tak. Wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. OSK 1928 /04 Lex nr 220575). To organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia, jaki charakter ma planowana zmiana oraz czy jest ona do pogodzenia z pozostającą w obrocie prawnym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdzenie, że wnioskowana zmiana pozwolenia na budowę jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi do wydania decyzji odmawiającej zmiany pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), a nie do zawieszenia postępowania w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę. W konsekwencji, za nietrafne uznać także należy twierdzenie, że obowiązkiem organu było wystąpienie na podstawie art. 100 kpa do właściwego organu o podjęcie postępowania w sprawie weryfikacji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Obowiązek ten wynika bowiem z uprzedniego zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 §1 pkt 4 kpa. W ocenie Sądu wobec treści pism skierowanych przez stronę skarżącą do organu I instancji, organ ten nie miał podstaw, aby uznać, iż w pismach tych sformułowany został wniosek o zawieszenie postępowania, co nakazywałoby taki wniosek rozpatrzeć formalnie, wydając stosowne postanowienie. Wskazać należy, iż w treści pisma z dnia (...) listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej (będący radcą prawnym) pod rozwagę organu poddał konieczność zawieszenia postępowania. Również w złożonym odwołaniu od decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. taki wniosek nie został sformułowany. Rozpatrujące sprawę organy uznały, iż zatwierdzony przez organ I instancji projekt zamienny odpowiada wymogom określonym w decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r., przeniesionej na inwestorów decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. Powyższą ocenę Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela. Z treści wyżej wskazanej decyzji o warunkach zabudowy wynika, że ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z garażem w bryle budynku. W zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określono, iż możliwa jest zabudowa do 50% powierzchni działki, o dowolnej szerokości elewacji frontowej, nawiązującej do budynku znajdującego się w granicy z nieruchomością przy ul. (...). W punkcie II tej decyzji określono, iż składając wniosek o pozwolenie na budowę obiekt należy zlokalizować i zaprojektować zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakich powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 750 po. 690 z pón. zm.). Z analizy akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, z garażem w bryle budynku, wskaźnik powierzchni zabudowy po zmianach nie przekracza 50%, a parametry techniczne budynku nawiązują do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, na co pozwala decyzja o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu poszerzenie szerokości elewacji frontowej o 1,25 m jest na tyle nieznaczne, że możliwe jest uznanie o nawiązaniu do sąsiedniej zabudowy. Zbliżenie przedmiotowego budynku do działki sąsiedniej na odległość 1,5 m, nieumniejszonej o takie elementy wystające jak np. gzymsy, balkony, daszki czy tarasy, jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż zaproponowana zmiana nie narusza ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) kwietnia 2004 r. nr (...). Oceniając projekt zamienny wskazać należy, iż przewiduje usytuowanie miejsc postojowych na działce inwestora w odległości 4 m od działki skarżącego, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opracowany projekt zamienny spełnia również wymagania ochrony przeciwpożarowej, gdyż przewiduje wykonanie ściany oddzielenia pożarowego REI120 wysuniętej poza połać dachową na wysokość 30 cm. Rozwiązanie to zostało uzgodnione z rzeczoznawcą ppoż., co zostało udokumentowane w projekcie budowlanym. Spełnione zostały także wymagania izolacyjności akustycznej (Rawyp mieści się w graniach 84 – 88 dB podczas, gdy wymagana jest izolacyjność na poziomie 51-55 dB). Analizując zgodność zamierzenia z przepisem §13 rozporządzenia wskazać należy, iż odległość między budynkiem przesłaniającym i przesłanianym wynosi 12 m, a wysokość budynku wynosi 9,90 m, zatem warunek "naturalnym oświetleniu pomieszczeń jest spełniony ponieważ wysokość budynku jest mniejsza od odległości między budynkami. Z analizy nasłonecznienia wynika ponadto, ze budynek przy ulicy (...) posiada doświetlenie naturalne godzinach od 7.00 do 13.00 w okresie równonocy, co zapewnia zgodność zamierzenia z § 60 rozporządzenia. Wskazać także należy, iż projekt zamienny sporządzony został przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami, który stwierdził, iż projektowany w odmienny sposób budynek nie narusza zasad sztuki budowlanej oraz przepisów prawa – a więc także przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego rozpatrujące sprawę organy administracji architektoniczno-budowlanej zobligowane były uwzględnić wniosek inwestorów o zmianę decyzji – pozwolenia na budowę i zatwierdzić przedłożony przez nich zamienny projekt budowlany. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto zważył, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym wskazanych w skardze przepisów kpa, a stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Wojewody W. jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym na podstawie obowiązujących przepisów materialnego i procesowego. Wobec powyższego, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.