II SA/Po 2574/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent – stażysta Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. A. kwotę 20 (dwadzieścia)zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ G.Radzicka KP/ Prezydent miasta K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. [...] cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. "B" P. A., zamieszkałemu w K. i zobowiązał P. A. do zdania blankietu prawa jazdy nr [...] wydanego dnia 2 sierpnia 2002 r. po uprawomocnieniach się decyzji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Wydział Inżynierii i Komunikacji Urzędu Miasta K. otrzymał wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. l.dz. [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B" P. A., któremu w okresie 1 roku od dnia wydania decyzji po raz pierwszy prawa jazdy naliczono 20 punktów za naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponieważ łączna liczba punktów wyniosła 25, stąd stosując art. 140 ust 1 pkt 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm.) Prezydent Miasta K. wydał decyzję opisaną na wstępie. W odwołaniu od decyzji P. A. zarzucił, że po nałożeniu na niego mandatu i naliczeniu punktów karnych odwoływał się do Komendanta Policji w Ś., który w piśmie z dnia 12 sierpnia 2003 r. przyznał, że wprawdzie czysto formalnym uchybieniem było naliczenie 5 punktów karnych za wyprzedzanie innego użytkownika ruchu na poziomej linii ciągłej będącej częścią składową skrzyżowania, punkty te jednak nie miały formalnego i prawnego wpływu na wystąpienie z wnioskiem o cofnięcie uprawnień., bowiem odwołujący poza przypadkiem kiedy naliczono mu 19 punktów, miał również sytuację kiedy naliczono mu pkt 6. Zdaniem odwołującego proste wyliczenie, po odjęciu pomyłkowego naliczenia punktów daje liczbę 20, a więc nie przekracza granicy, dla której istnieje możliwość cofnięcia uprawnień, stąd żądanie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując argumentację organu I instancji. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że przedmiotem kontroli organu odwoławczego jest decyzja pierwszoinstancyjna, a nie wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu P. A. zarzucił organom wadliwą interpretację art. 10 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 – prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 nr 58 poz. 5151) oraz art. 10 kpa poprzez nie zawiadomienie go o posiedzeniu organu II instancji. W konkluzji skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Art.140 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2003 r. nr 58 poz. 515 ze zm.) stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta ( w miastach na prawach powiatu), prezydent miasta w razie "przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji." Mimo, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Komendant Wojewódzki Policji i on jest wnioskodawcą o cofnięcie uprawnień, nie zwalnia to organów administracji, od kontroli wniosku, pod kątem zasadności jego sporządzenia. Jak wynika z akt sprawy, Zastępca-Komendanta Komisariatu Policji w Ś. w korespondencji kierowanej do skarżącego dnia 12 sierpnia 2003 r. przyznawał, że skarżącemu wadliwie naliczono 5 punktów, jednak twierdził, że nie ma to formalnego znaczenia, bowiem ostateczna liczba punktów wymierzonych skarżącemu wynosi 20. Taka informacja nakładała obowiązek na organ administracyjny dążenia do wyjaśnienia, czy naliczenie punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nastąpiło zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r. nr 236 poz. 1998 ze zm.) przy uwzględnieniu regulacji zawartej w § 2 ust 4-7. Jeżeli bowiem faktycznie błędnie naliczono skarżącemu pięć punktów i ogólna liczba punktów po tej korekcie wynosi 20, to skarżącemu nie można było cofnąć uprawnienia, gdyż przepis art. 140 ust 1 pkt 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r., Prawo o ruchu Drogowym (tj. Dz.U. z 2003 nr 58 poz. 515 ze zm.)mówi o przekroczeniu w okresie 1 roku liczby 20. Przekroczenie oznacza więc liczbę 21. Nie 20 punktów nie można podzielić wywodów organu II instancji iż jego rolą jest jedynie ocena decyzji organu pierwszoinstancyjnego, a nie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zadaniem organów administracji publicznej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie do niego odpowiedniej normy prawnej. Skoro w aktach sprawy znajduje się dokument podważający ustalenia faktyczne będące podstawą decyzji to obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest wyjaśnienie wątpliwości w taki sposób, aby ustalony stan faktyczny nie budził zastrzeżeń i był jednoznaczny. Regulacja z art. 140 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym świadczy o tym, że ustawodawca wychodzi z założenia, że młody kierowca, który w okresie 1 roku od uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nagminnie łamie przepisy ruchu drogowego, nie powinien w ogóle uczestniczyć w ruchu. Z uwagi na restrykcyjny charakter przepisu organy rozstrzygające sprawę na jego podstawie muszą wyjątkowo skrupulatnie ustalać stan faktyczny, a tego w niniejszej sprawie nie uczyniono, czym naruszono art. 7,8,9 77 § 1 kpa i co w konsekwencji może doprowadzić do naruszenia art. 140 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym . W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c, art. 152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ G.Radzicka KP/