II SA/Po 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. B. od postanowienia Sądu z dnia 21 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; postanawia odrzucić zażalenie. /-/ E. Brychcy Postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. Sąd odrzucił skargę J. B. wniesioną w niniejszej sprawie z uwagi na nieprawidłowe uiszczenie przez pełnomocnika skarżącej radcę prawnego M. K. K. wpisu od skargi. W wymaganym trzydziestodniowym terminie J. B. (pismo z 2.06.2010 r.) reprezentowana przez radcę prawnego M. K. K. wniosła do Sądu zażalenie od – jak wskazano – postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2010 r. w przedmiocie kosztów oraz umorzenia postępowania administracyjnego" podając sygnaturę akt II SA/Po 516/06. Sąd pismem z 9 lipca 2010 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie, ewentualnie poprawienie braków formalnych pisma z dnia 2 czerwca 2010 r. nazwanego zażaleniem na postanowienie z dnia 21 maja 2010 r. w przedmiocie kosztów poprzez sprecyzowanie do jakiej sprawy "(o jakiej sygnaturze) składa pismo, w sytuacji gdy postanowienie z dnia 21 maja 2010 r. zostało wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Po 262/10, a sprawa o sygn. II SA/Po 516/06 jest prawomocnie zakończona wyrokiem. Sąd zastrzegł, że powyższe należy uzupełnić w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej podał, że wnosi zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2010 r. w przedmiocie kosztów w sprawie o sygn. akt II SA/Po 262/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy problem w rozpatrywanej sprawie, niezależnie od zarzutów podniesionych w zażaleniu, wymagający rozważenia w pierwszej kolejności, dotyczy dopuszczalności zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi. Znaczenie tego problemu wynika przede wszystkim z tego, że w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób zasadniczo odmienny zostały ukształtowane środki zaskarżania orzeczeń wydanych przez sąd pierwszej instancji, którymi są skarga kasacyjna i zażalenie. Przepis art. 173 § 1 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Prowadzi to do wniosku, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 120/04, publ. ONSAiWSA 2004 nr 2, poz. 34). Wymagania ustawowe skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia bardziej sformalizowanym, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach podatkowych również przez doradcę podatkowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozważanego problemu (art. 175 p.p.s.a.) oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Dlatego też sporządzenie i wniesienie przez skarżącą reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego zażalenia na orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13.12.2004 r., FZ 383/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z 21.08.2008 r., II GZ 195/08, Lex nr 527794). Stąd orzeczono jak w sentencji. /-/ E. Brychcy