II SA/Po 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) , Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji D. Rzyminiak - Owczarczak Pismem z dnia 01 lutego 2016 r. skarżący – P. A. – zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2015 r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2015 r., Nr (...) stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Ś. z dnia (...) grudnia 2013 r., Nr (...), w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy norek na działce nr (...) położonej w Ż., gm. Ś. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu wniosku, na podstawie decyzji Burmistrza Ś. z dnia (...) grudnia 2013 r., której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skarżący uzyskał decyzję o warunkach zabudowy (decyzją Burmistrza Ś. z dnia (...) marca 2014 r.) oraz decyzję o pozwoleniu na budowę (decyzją Starosty K. z dnia (...) października 2014 r.) i decyzję o pozwoleniu na użytkowanie (decyzją powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r.). Tym samym, w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, po stronie właściwych organów administracji powstanie obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego powołanych powyżej decyzji, co w konsekwencji może doprowadzić do wydania decyzji o nakazie rozbiórki wybudowanego już obiektu budowlanego. Tego typu sytuacja wyczerpuje przesłankę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, Baza NSA). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji stwierdzająca nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy norek. Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podobnie jak decyzja ustalająca warunki zabudowy, nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, Baza NSA; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 634/09, Baza NSA). Przedmiot tej decyzji wyklucza możliwość jej wykonania. Decyzja taka nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Twierdzenie powyższe nie odnosi się jednak do sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, a więc przypadku, w którym na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskano kolejne decyzje wymagane w procesie inwestycyjnym (decyzję o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę) oraz ostatecznie zrealizowano przedsięwzięcie uzyskując decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Mieć bowiem należy na względzie, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, ONSAiWSA 2013, Nr 1, poz. 1). Innymi słowy, stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obliguje właściwe organy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na jej podstawie, a więc decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowania. Mogłoby to w dalszej perspektywie doprowadzić do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Tym samym przyjąć należy, że jak zasadnie wywodzi skarżący, konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana możliwością wystąpienia niekorzystnych następstw, jakimi są ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. D. Rzyminiak - Owczarczak