II SA/Po 2741/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie sędzia WSA Bożena Popowska as.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak ( spr ) Protokolant referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp.zo.o w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu zapłaty świadczenia urlopowego I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącej spółki kwotę 185 ( sto osiemdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ B.Popowska JFS Nakazem z dnia [...]r. nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy Oddział w O. z powołaniem art. 9 pkt 2a w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1362 ze zmianami) nakazał "[...]" Sp. z o.o. w K. wypłacenie wskazanym w nakazie pracownikom świadczeń urlopowych za 2002 r. w kwocie po 658,57 zł brutto oraz wypłacenie pracownicy W. J. odprawy z przyczyn ekonomicznych dotyczących zakładu pracy w kwocie 5400 zł brutto, nadając nakazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż nakaz wydano po przeprowadzeniu kontroli, której ustalenia, zawarte w protokole podpisanym przez osoby działające w imieniu Spółki "[...]" bez zastrzeżeń, wskazują na trafność podjętej decyzji. Składając odwołanie od powyższego nakazu w części dotyczącej wypłaty świadczenia urlopowego Prezes Zarządu Spółki "[...]" podniósł, iż Spółka nie rozpoczęła działalności w żaden ze sposobów wskazanych w art. 6a ust. 1a ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. Nr 70 poz. 335), lecz przejęła do nowo utworzonego zakładu pracy pracowników K. T. S. P. w Likwidacji, a obowiązki socjalne są nałożone na tego pracodawcę od dnia [...] stycznia 2003 r., proporcjonalnie do ilości osób zatrudnionych w dniu [...] stycznia 2003 r. Zdaniem wnoszącego odwołanie wypłata świadczenia naruszałaby obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa oraz interes społeczny polegający na ochronie istniejących miejsc pracy oraz realizacji bieżących wynagrodzeń za pracę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Okręgowy Inspektor Pracy zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podzielając przyjęte stanowisko oraz wyjaśniając, iż w dniu 1 lutego 2002 r. Spółka "[...]" przejęła na zasadzie art. 231 ustawy Kodeks Pracy pracowników zatrudnionych w wskazanej Spółdzielni Pracy, stąd zasadnie powołano jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 6a ust 1a ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. W skardze na powyższą decyzję Spółka "[...]" wniosła o jej uchylenie, powtarzając argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji I instancji oraz dodatkowo podnosząc, iż Inspektor Pracy nie dokonał należytego sprawdzenia, w wyniku jakiego działania Spółka rozpoczęła działalność. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dodatkowo wskazując, iż ustalenia oparto na oświadczeniu złożonym przez Z-cę Prezesa ds. T. S., złożone w dniu [...]lutego 2002 r., z treści którego jednoznacznie wynika, iż rozpoczęcie jej działalności Spółki nastąpiło w wyniku przejęcia Spółdzielni z równoczesnym przejęciem pracowników i mienia likwidowanego zakładu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja była wadliwa z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą ogólną, wynikającą z treści art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. Nr 70 poz. 335), w jej brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, pracodawca rozpoczynający działalność w roku kalendarzowym, zobowiązany do utworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, dokonuje odpisu na ten fundusz od następnego roku kalendarzowego. Wyjątek od tej zasady określony został w przepisie art. 6a ust. 1a tej ustawy, który to przepis stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia obu zaskarżonych decyzji. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pracodawca rozpoczyna działalność w roku kalendarzowym w wyniku komercjalizacji, przejęcia, podziału lub połączenia zakładu lub jego części z równoczesnym przejęciem pracowników, tworzy Fundusz lub wypłaca świadczenie urlopowe według zasad określonych w art. 3 ustawy, a więc nie później, niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego (ust. 5a). Wskazanie tego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia wymagało więc ustalenia, ponad wszelką wątpliwość, czy wraz z przejęciem pracowników K. T. S.P. w K., skarżąca Spółka przejęła również jej majątek. Materiałów dowodowych na powyższą okoliczność akta sprawy nie zawierają, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż ustalenie o formie rozpoczęcia działalności skarżącej Spółki organy orzekające w sprawie oparły na treści oświadczenia Z-cy Prezesa Spółki z dnia [...] lutego 2002 r. (L.dz. 122/02). Tymczasem w oświadczeniu tym znalazło się wyłącznie stwierdzenie, że Spółka przejęła dawną K.S. P. w K.. Już w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji skarżąca Spółka podniosła, że rozpoczęcie przez nią działalności nie nastąpiło w żaden z sposobów wskazanych w art. 6a ust. 1a ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, a jedynie przejęła do nowo utworzonego zakładu pracy pracowników wskazanej Spółdzielni Pracy. W tych okolicznościach obowiązkiem organu II instancji było wyjaśnienie wszystkich wątpliwości, mających wpływ na ustalenie obowiązku wypłaty przedmiotowego świadczenia. Zgodnie bowiem z przyjętą w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami) zasadą prawdy obiektywnej, prowadzące postępowanie organy administracji publicznej mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Obowiązku tego organ II instancji nie dopełnił, dodatkowo naruszając w ten sposób przepisy art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 77 i 107 §3 k.p.a. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o zakazie wykonania zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 tej ustawy, mając na uwadze charakter obowiązku wynikającego z treści wydanego nakazu, na mocy którego skarżąca Spółka zobowiązana została do wypłaty świadczenia, przy czym powyższe rozstrzygnięcie traci moc z chwilą uprawomocnienia niniejszego wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji rozważy możliwość uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego w ramach przeprowadzanego ponownie postępowania odwoławczego, lub kasując decyzję organu I instancji zawrze w swoim rozstrzygnięciu wskazania co do konieczności poczynienia ustaleń, czy rozpoczęcie działalności przez Spółkę wiązało się z równoczesnym przejęciem pracowników oraz mienia zlikwidowanej S. T.. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/E. Makosz-Frymus /-/ B. Popowska za nieobecnego sędziego /-/ B.Popowska jfs