II SA/Po 275/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2011 r. w sprawie ze skargi K.J. na akt Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę . /-/ T. Świstak Wnioskiem z dnia 26 października 2010 r. K. J. zwrócił się do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o skierowanie na badania przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA w Poznaniu z uwagi na pogarszający się stan zdrowia. W odpowiedzi, pismem z dnia 15 listopada 2010 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu poinformował wnioskodawcę, iż posiada on aktualne badania lekarskie o zdolności do służby na zajmowanym stanowisku a zatem brak jest podstaw do kierowania go na badania przed Wojewódzką Komisja Lekarska MSWiA w Poznaniu. W pismem z dnia 24 listopada 2010 r. adresowanym do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu , określonym jako zażalenie, K. J. podniósł, iż zgodnie z § 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych do komisji lekarskich kieruje się z urzędu lub na prośbę osoby ubiegającej się o wydanie orzeczenia lekarskiego i ponownie zwrócił się o skierowanie na badania przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA w Poznaniu W odpowiedzi pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu poinformował K. J., iż jego wniosek o skierowanie na badania lekarskie rozpatrzono odmownie wskazując na treść art. 40 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., zgodnie z którym policjant może (lecz nie musi) być skierowany z urzędu lub na prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. W dniu 15 marca 2011 r. K. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na cyt. "decyzję" Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu w sprawie dwukrotnej odmowy skierowania na Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w Poznaniu w celu wydania orzeczenia lekarskiego. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż lekarz specjalista z Poradni Specjalistycznej Chorób Płuc i Gruźlicy w Kaliszu stwierdził u niego astmę oskrzelową, której wystąpienie może mieć związek z czynnościami służbowymi wykonywanymi przez skarżącego w laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu. Odmowa skierowania na badania przed Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w Poznaniu uniemożliwia mu pełne zdiagnozowanie choroby i ewentualne ustalenie związku przyczynowego z wykonywaną pracą. Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, iż wyrażona w art. 40 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych możliwość skierowania policjanta na jego prośbę na badania do właściwej komisji lekarskiej ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2011 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze, podnosząc dodatkowo, iż jego stanowisko pracy zostało zlikwidowane z dniem 1 stycznia 2011 r., o czym nie został poinformowany przez przełożonego. Fakt likwidacji stanowiska pracy przemawia za tym by określić jego stan zdrowia i związek stanu zdrowia z dotychczas wykonywanymi czynnościami służbowym na stanowisku, które już nie istnieje. Skarżący zaznaczył także, iż odpowiedź udzieloną przez Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji na jego wniosek o skierowanie na badania lekarskie należy uznać za decyzję administracyjną, które podlegają weryfikacji przez niezawisły sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, iż po wniesieniu skargi, Sąd z urzędu bada jej dopuszczalność. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a) Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd orzekający w przedmiotowe sprawie podziela wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. o sygn. II SAB/Wa 66/10 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd, iż skierowanie do komisji lekarskiej o której mowa w art. 40 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., (t.j. Dz. U. z 2007 nr 43 , poz. 277 ze zm.) i § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest czynnością materialno-techniczną, która inicjuje podjęcie postępowania przed właściwą komisją lekarską MSWiA. Czynność ta stwarza podstawy do kształtowania uprawnień lub obowiązków dla funkcjonariuszy Policji. Niewątpliwie wskazana regulacja daje funkcjonariuszowi prawo do wystąpienia z prośbą o skierowanie do komisji lekarskiej. Powyższe pozwala zakwalifikować działania organu związane ze skierowaniem do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą jako inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a zatem czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a). Stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu należy zauważyć, iż przepisy szczególne, a zwłaszcza ustawa o Policji oraz przepisy aktu wykonawczego - Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych nie przewidują środków zaskarżenia na odmowę skierowaniu policjanta a jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. W tej sytuacji skuteczne wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu o odmowie skierowania do komisji lekarskiej uzależnione jest od wyczerpania tryb zaskarżenia, o którym jest mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz od zachowanie terminu do wniesienia skargi wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, pierwszy z warunków został dopełniony. Pismo K. J. z dnia 24 listopada 2010 r. należy potraktować jak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione w odpowiedzi na odmowę skierowania go na badania wyrażoną w piśmie organu z dnia 15 listopada 2010 r. Z kolei pismo Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2010 r. stanowi odpowiedź organu na powyższe wezwanie. Wobec powyższego bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi na akt organu polegający na odmowie skierowania na komisje lekarską rozpoczął się z chwilą doręczenia K. J. odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z nadesłanych z akt sprawy, oraz wyjaśnień pełnomocnika organu z dnia 20 maja 2011 r. wynika, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (tj. pismo organu z dnia 14 grudnia 2010 r.) została doręczone skarżącemu za pośrednictwem poczty resortowej policji lecz w aktach nie zachowała się informacja dotycząca daty doręczenia skarżącemu powyższej odpowiedzi. Z treści skargi K. J. wniesionej w trybie skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego do Komendanta Głównego Policji, wynika jednakże, iż pismo z dnia 13 grudnia 2010 r. Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu zostało mu doręczone najpóźniej w dniu 3 stycznia 2011 r. tj. w dacie sporządzenia wyżej wskazanej skargi. Wniosek powyższy można wyprowadzić z faktu, iż w skardze do Komendanta Głównego Policji K. J. powołuje się na pismo Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2010 r. Z kolei z akt sądowych sprawy wynika ( k. 17), iż skarga na akt Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 15 listopada 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy skierowania na badania lekarskie została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 15 marca 2011 r. a więc z znacznym przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, o którym mowa w powoływanym przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji wobec przekroczenia terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i oraz art. 58 § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, iż podziela wyrażone w powoływanym wcześniej postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 66/10 stanowisko, iż trudno jest zarówno w przepisach ustawy o Policji, jak i wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia organu, iż policjanta, który wystąpił z wnioskiem o skierowanie do komisji, kieruje się w przypadku zaistnienia przesłanek zawartych w § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia (uzasadniających skierowanie z urzędu). Zdaniem Sądu złożenie przez policjanta wniosku o skierowanie na komisję lekarską powoduje, iż organ jest obowiązany do nadania wnioskowi dalszego biegu poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wydaniu skierowania. Nie jest uprawniony do oceny czy prośba taka jest zasadna. /-/ T. Świstak