II SA/Po 275/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2017 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Tomasz Świstak Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. S. D. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do chronionego środowiska zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z terenu zakładu Produkcji F. i O. F. "F." położonego przy ul. W. [...] w B. . W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz nie wskazano jakichkolwiek motywów wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść przywołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na złożenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r. (sygn. akt II OZ 155/05, dostępne j.w.), stwierdził, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Sąd musi zatem dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Zważyć należy, iż skarżący formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał jakichkolwiek powodów, dla których należałoby uznać, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji może dojść do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu już sam brak jakiejkolwiek argumentacji na poparcie wniosku jest wystarczającym powodem, dla którego należało go oddalić. Nadto należy wskazać, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie stanowi podstawy uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Niewątpliwie bowiem każda decyzja administracyjna wprowadzająca określone zakazy bądź nakazy, w tym jak w niniejszej sprawie zakaz emisji do środowiska hałasu o natężeniu wyższym niż poziomy w niej wskazane dla określonych pór doby, (czy też inaczej rzecz ujmując nakaz takiego zorganizowania prowadzonej działalności gospodarczej by emisja hałasu do chronionego środowiska nie przekraczała tych poziomów), pociąga za sobą pewne dolegliwości organizacyjne bądź finansowe, co wpływa w określony sposób na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego, na przykład poprzez zmuszenie go do ograniczenia aktywności produkcyjnej w godzinach nocnych, to jednak nie można jednak z góry i bez jakichkolwiek argumentów przedstawionych przez zobowiązanego oceniać, że wyrządzona w ten sposób została jakakolwiek szkoda, a tym bardziej, że ma ona charakter znacznej szkody względnie powoduje spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniono bowiem w jakikolwiek sposób, by wprowadzone w zaskarżonej decyzji ograniczenia w emisji hałasu do chronionego środowiska zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, skutkowało niemożnością, względnie gospodarczą nieopłacalnością prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w miejscu, w którym dotąd była one realizowana oraz jakie są faktyczne skutki wprowadzenia tych ograniczeń dla przedsiębiorstwa skarżącego.. Reasumując w niniejszej sprawie w jej aktualnym stanie brak jest przesłanek dla uznania, iż może dojść do wyrządzenia skarżącemu jako zobowiązanemu objętym zaskarżoną decyzją nakazem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie należy podkreślić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. /-/ Tomasz Świstak