II SA/Po 2761/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki /spr./ Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. G., S. G., B. K. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 27 października 2003 r. Nr VIII/50/2003 w przedmiocie zarzutu do planu miejscowego; o d d a l a s k a r g ę /-/ K.Pawlicki /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka MK Uchwałą nr VIII/50/2003 z dnia 27 października 2003 r. Rada Gminy K. odrzuciła zarzut J. G., S. G. i B. K. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrzeży zbiornika wodnego "A". Istota zarzutu sprowadzała się do niewyrażenia przez w/w osoby zgody na poszerzenie drogi oznaczonej w projekcie planu jako jednostka bilansowa 6.3.12.KSD. Z uzasadnienia uchwały wynika, że działki o nr [...] i [...], których właścicielami są wnoszący zarzut, przeznaczone są w projekcie planu na cele zieleni krajobrazowej z dopuszczeniem zabudowy oraz pod poszerzenie układu komunikacyjnego. Zagospodarowanie dużego kompleksu działek letniskowych na powierzchni 14 ha wymaga rozbudowy układu komunikacyjnego oraz budowy nowych dróg wewnętrznych, poprowadzonych w sposób umożliwiający racjonalne zagospodarowanie działek. Wjazdy na teren kompleksu działek przewiduje się od strony istniejącej drogi gminnej (6.3.12.KSD) po dostosowaniu jej do parametrów drogi dojazdowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie spraw związanych z komunikacją należy do zadań własnych gminy. Z kolei w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999 r. Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalenia w projekcie planu dla terenów komunikacji oznaczonych symbolami KSD, KSL są celami publicznymi. W zakończeniu uzasadnienia uchwały wyjaśniono, że według art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę, wykupienia nieruchomości lub jej części, zamiany nieruchomości na inną. Na powyższą uchwałę skargę do Sądu w trybie art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wnieśli J. G., S. G. i B. K. Skarżący zwrócili uwagę na fakt, że droga biegnąca między ich działkami a lasem państwowym ma obecnie 6 m szerokości, a w projekcie planu przewidziano drogę o szerokości 15 m. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. S. gminy w realizacji tak sformułowanego zadania ograniczona jest przepisami obowiązującego prawa, w szczególności powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest bowiem w wyniku sformalizowanej procedury przewidzianej przepisami art. 6 i 18 w/w ustawy, a ponadto treść planu powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego. Sąd, kontrolując zaskarżoną uchwałę, dokonuje oceny jej zgodności z obowiązującym prawem w świetle stanu faktycznego ustalonego podczas rozpoznania zarzutu. W ramach kontroli Sąd ocenia, czy organ w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zgłoszonych zastrzeżeń, a w przypadku zgłaszania przez zainteresowanych rozwiązań wariantowych, czy przeprowadził analizę tych rozwiązań i podał powody, dla których propozycje wnoszone przez osobę składającą zarzut nie zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarga nie jest uzasadniona. W ramach kontroli zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że przy opracowywaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrzeży zbiornika wodnego "A" nie naruszono trybu postępowania oraz właściwości organów, określonych w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko te zaś uchybienia są - według art. 27 ust. 1 powołanej ustawy - podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Ponadto Rada Gminy K. , odrzucając zarzut w części dotyczącej układu komunikacyjnego, podała powody, dla których zdecydowała o takim, a nie innym przeznaczeniu działek skarżących. Wyjaśniła też, jakie uprawnienia przysługują skarżącym w przypadku, gdyby korzystanie z ich nieruchomości stało się niemożliwe. Granice interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określają przepisy m.in. dotyczące ochrony własności. Poza tymi granicami pozostają życzenia skarżących, powtórzone na rozprawie, a dotyczące wykupu lub zamiany na inne gruntów projektowanych pod drogę. W tych okolicznościach Sąd uznając, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ K.Pawlicki /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka MK