II SA/Po 2926/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Marzenna Kosewska Walentyna Długaszewska ( spr.) Protokolant : st.sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004r. przy udziale sprawy ze skargi G. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą być wykonane. /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ M. Kosewska T.M. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia l0.O4.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. nr 87 poz.960 z poźn.zmianami) i art.l04 § l KPA, po przeprowadzeniu na wniosek M. P. postępowania wyjaśniającego, orzekł o wymeldowaniu G. P. z pobytu stałego w L., ulica [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż bezpośrednio przed aresztowaniem, które nastąpiło [...] 07.2001 roku G. P. nie zamieszkiwał stale w miejscu zameldowania. Jako dowód przyjęto informację Komendy Miejskiej Policji z dnia 3.10.2002 roku, z której wynika, że G. P. bezpośrednio przed aresztowaniem zamieszkiwał u swojej rodziny w okolicach L. Podobnej treści wyjaśnienia złożyła wnioskodawczyni M. P., która stwierdziła, że bezpośrednio przed aresztowaniem G. P. nie zamieszkiwał w lokalu przy ulicy [...]. Po raz ostatni był w mieszkaniu trzy dni przed aresztowaniem, zrobił awanturę i poszedł sobie. Po raz ostatni spał w mieszkaniu około tygodnia przed aresztowaniem. Wcześniej bywał w mieszkaniu sporadycznie, często wyjeżdżał do rodziny na Mazury. W tym stanie faktycznym , należało przyjąć, że G. P. dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania przed pozbawieniem wolności, co daje podstawę do wymeldowania, zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. G. P. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji, podnosząc, iż nie jest prawdą , że opuścił mieszkanie przy ulicy [...], ponadto nie posiada rodziny na Mazurach Wojewoda decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. l Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust.2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 /, po rozpatrzeniu odwołania G. P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia z dnia [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ I instancji przy wydawaniu decyzji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. G. P. wniósł skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody, wskazując, iż opuścił mieszkanie przy ulicy Słowiańskiej z powodu aresztowania go w dniu 4 lipca 2002 roku, do tego zaś dnia przebywał w tym mieszkaniu , co mogą potwierdzić sąsiedzi i nie jest prawdą, że zamieszkiwał u rodziny w L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podstawą do wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...], następnie utrzymanej w mocy przez organ II instancji, były jedynie zeznania wnioskodawczyni M. P. oraz informacja Komendy Miejskiej Policji z dnia 3.10.2002 roku, z której wynika, że G. P. odbywa kartę pozbawienia wolności, zaś bezpośrednio przed aresztowaniem zamieszkiwał u swojej rodziny w okolicach L., na podstawie których organy obu instancji przyjęły za udowodnione, że G. P. z własnej woli opuścił i to przed aresztowaniem w dniu 4.07.2001 roku mieszkanie przy ulicy [...] w L. Pomijając fakt, iż jedynym dowodem w sprawie, jak wynika z powyższego, były wyłącznie zeznania M. P., która wnosiła o wymeldowanie skarżącego, gdyż z wywiadu Policji nie wynika, aby co do wyjaśnienia okoliczności związanych z miejscem pobytu skarżącego przed aresztowaniem, korzystano z innych źródeł informacji, niż oświadczenie M. P., należało wyjaśnić, czy w istocie, biorąc pod uwagę to, że na tydzień przed aresztowaniem, a następnie na trzy dni przed aresztowaniem skarżący przebywał w mieszkaniu przy ulicy [...], opuścił on miejsce stałego pobytu. Skarżący, kwestionując ustalenia organów administracji, co do opuszczenia przez niego miejsca zamieszkania, wskazywał na możliwość przesłuchania w tym zakresie sąsiadów, podnosił również, że nie posiada rodziny w L., gdzie, jak ustaliły organy administracji, przebywał opuszczając wspólne mieszkanie. Okoliczności powyższe, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zostały należycie wyjaśnione, co budzi poważne wątpliwości, czy opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącego miało charakter trwały i czy było ono dobrowolne, a zatem, czy rzeczywiście spełniona została ustawowa przesłanka wymeldowania go z miejsca stałego pobytu, jaką jest opuszczenie lokalu bez wymeldowania się. Zgodnie z przyjętą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995/7, poz. 83). Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, niepublikowany). W ocenie Sądu, organy administracji rozpoznając niniejszą sprawę, nie poczyniły wystarczających ustaleń w celu jednoznacznego wyjaśnienia, czy skarżący rzeczywiście przed aresztowaniem opuścił mieszkanie przy ulicy [...] w L., co jest niezbędne dla możliwości zastosowania art. 15 ust. 2 pow. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jako podstawy prawnej wymeldowania W związku z powyższym, uznając, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art. 145§1 pkt 1 lit.a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz./U.Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz./U.Nr 153, poz. 1270) i §14ust2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.Nr 163, poz.1349). /-/ W.Długaszewska /-/ B.Koś /-/M.Kosewska