II SA/Po 2991/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. /-/ L. Drewniak-Żaba /-/ B. Kamieńska /-/ G. Radzicka Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku L. i P.M. na podstawie art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta P., zatwierdzonego uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej P. z dnia 6 grudnia 1994 r., ogłoszonej w Dz. Urz. Województwa Poznańskiego (nr 22, poz. 246 ze zm.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania trenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. 2, obręb [...], położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż działka objęta planowaną inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona została symbolem II.MA1.mu*2. Jest to teren zabudowy śródmiejskiej mieszkalno-usługowej i usługowej ogólnomiejskiej (centrotwórczej) położony w rejonie o przewadze funkcji osiedli mieszkaniowej i wielorodzinnych w strefie drugiej pośredniej intensywnego zagospodarowania mieszkaniowego i produkcyjno-magazynowego. W oparciu o powyższe uznano, że planowana zabudowa działki budynkiem w granicy z działką sąsiednią jest jedyną możliwą formą zabudowy, ze względu na jej szerokość. Dlatego też, że konieczne jest zaprojektowanie prawidłowej wentylacji, wyciągu spalin oraz dymu w istniejącym budynku sąsiednim. Należy także zwrócić uwagę na wyeliminowanie możliwości powstawania negatywnych zjawisk takich jak np. powstawanie tzw. "worków śnieżnych". Ustalono również, że charakter zabudowy winien nawiązywać formą i skalą do znajdujących się na obszarze "[...]" istniejących wartości zabudowy mieszkaniowej i nie może przekraczać wysokości zabudowy nie większej niż budynek na granicy z przedmiotową działką – ul. [...]. Powyższą decyzję zaskarżył K.P. wnosząc o jej unieważnienie, ewentualnie uchylenie zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami. Ponadto uznał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, bowiem nie wyraził zgody na zabudowę w granicy jego działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 122, poz. 593 ze zm. ) oraz na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że K.P. miał możliwość zapoznania się z aktami, a zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 29 kwietnia 1997 r., (syg. akt I SA/Wr 61/96) zapewnienie stronie udziału w postępowaniu, przy braku jakiejkolwiek aktywności samej strony nie może świadczyć o uchybieniach organu administracji. Ponadto, obywatele, których sytuacja prawna i faktyczna wobec organów administracji jest zbliżona mogą oczekiwać, iż zostaną podjęte wobec nich decyzje o podobnej treści (wyrok SN z dnia 28 listopada 1990 r. syg. akt III ARN 28/90). Dodano też, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do gruntu i nie narusza uprawnień osób trzecich. K.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Domagając się jej uchylenia zarzucił, że narusza ona jego interes prawny, gdyż nie uzgodniono z nim projektu budowy jak i całej planowanej inwestycji. Ponadto, nie wyraził zgody na lokalizację inwestycji w granicy jego działki, a zawiadomienie o wszczęciu postępowania [...]r. trudno uznać za wyczerpanie dyspozycji art. 10 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. Nr 1999, nr 15, poz. 139 ze zm.) w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjąć zatem trzeba, że tylko sprzeczność inwestycji planowanej z ustaleniami planu uzasadnia wydanie decyzji odmownej (por. wyrok NSA z 22.11. 2000 r. syg. IV SA 2071/98, LEX nr 77634). Jak wynika z ustaleń ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzenie inwestycyjne ma być zrealizowane na terenie oznaczonym symbolem II.MA1.mu*2. Jest to teren osiedli mieszkaniowych wielorodzinnych, a także osiedli mieszkaniowych o różnej formie i intensywności. Taki zapis planu pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dopuszcza bowiem możliwość zabudowy działki. Jednakże mając na uwadze powierzchnię działki, a przede wszystkim usytuowanie budynku sąsiedniego w granicach działki, ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy bliźniaczej. Jest to jedyna możliwa forma zabudowy działki. Nie ma też żadnych podstaw prawnych by różnicować w tym względzie sytuację prawną właścicieli sąsiadujących działek. Podkreślić też warto, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji w przypadkach, kiedy Prawo budowlane tak stanowi. Dlatego też, kwestie dotyczące usytuowania projektowanego budynku w stosunku do działki sąsiedniej winny być rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę ( por. wyrok NSA z 03.03.1998 r., syg. akt IVSA801/96, LEX nr 45754). Wobec czego, Prezydent Miasta w decyzji z dnia [...]r. określając warunki dotyczące realizacji inwestycji słusznie wskazał, że projekt budowlany należy uzgodnić z właścicielem działki sąsiedniej, a nadto na konieczność zaprojektowania prawidłowej wentylacji w celu wyeliminowania negatywnych zjawisk. Mając na uwadze powyższe uznać trzeba, że brak jest jakichkolwiek podstaw by kwestionować decyzję organu odwoławczego. Ponadto, Sąd rozpatrując zarzut naruszenia art. 10 kpa również nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, co potwierdził w piśmie z dnia [...]r., a na dalszym etapie postępowania skutecznie kwestionował podjęte decyzje. Dlatego też, z przyczyn podanych powyżej Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. /-/ L. Drewniak-Żaba /-/ B. Kamieńska /-/ G. Radzicka