II SA/Po 313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak [...], Burmistrz N. T., działając na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), ustalił na rzecz Z. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z możliwością zlokalizowania garażu w bryle budynku wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji na części działki nr ewid. gruntów [...] - ozn. [...]. obręb S., gmina N. T. W rozdzielniku decyzji wymienione zostały strony postępowania, którym decyzja miała zostać doręczona Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o dopuszczalności wniesienia od niej odwołania oraz o terminie i sposobie jego wniesienia. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że decyzja ta stronom postępowania została wysłana w dniu [...] września 2014 r. Skarżącej R. M. deczyję wysłano na adres, pod którym jest zameldowana – S. [...], [...] N. T., tak jak i wcześniejszą korespondencję - zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego . Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Pani R. M., reprezentowana przez adwokata M. P. (podanie datowane na dzień [...].10.2014 r. uzupełnione podaniem z dnia [...].11.2014 r.). Wnosząc o uchylenie wydanej decyzji pełnomocnik podniósł, iż decyzja organu I instancji R. M. została doręczona w dniu [...] października 2014 r. Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 43 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 dr. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze. zm.), zwanej dalej k.p.a., poprzez doręczanie skarżącej korespondencji w sprawie na adres jej byłego męża – Z. M. pomimo, iż małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., strony te nie zamieszkują razem od kilku lat i są skonfliktowane. W tych okolicznościach obowiązkiem organu było ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy dotyczącego miejsca zamieszkania odwołującej. Burmistrz, którego obowiązki wykonuje Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w N. T., z urzędu winien posiadać wiedzę, że małżeństwo stron zostało rozwiązane, a zatem Z. M. nie może zostać skutecznie doręczona korespondencja kierowana do R. M. Zaniechanie tych ustaleń uzasadnia postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie R. M. czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja Burmistrza N. T. nr [...] z dnia [...].09.2010r., znak: [...], zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru została doręczona Pani R. M. na adres S. [...], [...] N. T. w dniu [...].10.2014r. (czwartek). Dalej Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym strony zostały pouczone w przedmiotowej decyzji Burmistrza N. T. Zatem ostateczny termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu [...].10.2014r. (czwartek). Odwołanie, datowane na dzień [...].10.2014r. i uzupełnione podaniem z dnia [...].11.2014 r., zostało wniesione przez pełnomocnika skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego - Poczty Polskiej S.A. - w dniu [...].10.2014 r. - piątek (o czym świadczy pieczęć z datą na kopercie, w której wniesiono ww. odwołanie). Oznacza to, iż odwołanie wpłynęło po terminie przysługującym do wniesienia odwołania. W tym miejscu Kolegium wyjaśniło, iż zarówno w ewidencji gruntów i budynków, jak i ewidencji ludności prowadzonej przez Burmistrza N. T., R. M. figuruje pod adresem S. [...], [...] N. T., zatem Burmistrz N. T. wszelką korespondencję w sprawie wysyłał na powyższy adres. Ponadto korespondencja w sprawie była podejmowana przez Panią J. Z. - matkę skarżącej oraz Panią I. Z. – jej synową i nigdy nie została zwrócona z adnotacją, że "adresat wyprowadził się". Kolegium wskazało, że "pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi (...)" (wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r., sygn. akt I GSK 208/9, LEX 785752), a "(...) pogląd co do konieczności zobowiązania się przez odbierającego pismo domownika (czy to w postaci złożenia pisemnego oświadczenia, czy podpisania zobowiązania już zamieszczonego na druku poświadczenia odbioru) oddania pisma adresatowi jako warunku uznania doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. za prawidłowe, nie wynika z tego przepisu". Wskazano, iż podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24.10.2012 r. sygn. akt I OSK 2540/12 (BOSA) wskazując, iż "(...) Określony art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz, że pismo to zostało mu doręczone. Odmienna interpretacja cytowanego przepisu prowadziłaby do sytuacji, w której każde pozostawione przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. powodowałoby niepewność co do skuteczności jej doręczenia, niwecząc jednocześnie cel istnienia tej regulacji". Wobec powyższego Kolegium uznało, iż w niniejszej sprawie Pani R. M. nie dochowała terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Kolegium następnie wskazało, iż odwołanie strony, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a zatem skoro termin nie został przywrócony, to jak stwierdził NSA w wyroku z 15 listopada 1995r. (sygn. SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060), gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. W wyroku z dnia 29 stycznia 1997r. (sygn. SA/Gd 1482/96 (Lex nr 29004) NSA podkreślił, że w sytuacji przekroczenia przez stronę terminu do wniesienia środka odwoławczego, organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W skardze wniesionej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. M. - działająca osobiście, podniosła, że nieprawdą jest, iż decyzja Burmistrza N. T. została jej prawidłowo doręczona w dniu [...] października 2014 r. Jak podała w odwołaniu od tej decyzji, rozstała się z byłem mężem Z. M. 6 lat temu i wyprowadziła się z nieruchomości w S. do aktualnego miejsca zamieszkania w G. Od prawie 6 lat nie mieszka w S., o czym doskonale wie zarówno cała jej rodzina, jak i pracownicy Urzędu Miejskiego w N. T. Pomimo tego, korespondencja Burmistrza N. T. była kierowana na adres w S. i odbierana przez rodzinę. Jednakże korespondencja ta nie była skarżącej na bieżąco przekazywana i często dowiadywała się o niej z dużym opóźnieniem. Także i decyzję, od której wniosła odwołanie, przekazano jej znacznie później, przez co nawet nie wiedziała dokładnie, kiedy została odebrana. Doręczenia kierowanej do niej korespondencji w toku postępowania były zatem nieskutecznie, gdyż pod adresem w S. nie było żadnej osoby, która zobowiązałaby się do bieżącego przekazywania korespondencji jej adresatowi. Ponadto, Z. M. celowo zataił przed Burmistrzem N. T. fakt wyprowadzenia się skarżącej z nieruchomości w S., żeby doprowadzić do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy bez jej wiedzy i zgody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze wyjaśniło, iż zarówno w ewidencji gruntów i budynków, jak i ewidencji ludności prowadzonej przez Burmistrza N. T., R. M. figuruje pod adresem S. [...], [...] N. T., zatem Burmistrz N. T. wszelką korespondencję w sprawie wysyłał na powyższy adres. Ponadto korespondencja w sprawie była podejmowana przez Panią J. Z. - matkę skarżącej oraz Panią I. Z. - synową i nigdy nie została zwrócona z adnotacją, że "adresat wyprowadził się". Określony art. 43 kpa sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz, że pismo to zostało mu doręczone. Ponadto, jak wynika z treści skargi, R. M. otrzymywała korespondencję kierowaną do niej przez organ I instancji, zatem skoro skarżąca posiadała wiedzę o toczącym się w przedmiotowej sprawie postępowaniu administracyjnym, winna była poinformować Burmistrza N. T. o zmianie adresu zamieszkania. Burmistrz N. T. podjął wszelkie niezbędne korki w celu ustalenia prawidłowego adresu do korespondencji kierowanej do R. M. Wobec powyższego Kolegium wskazało, iż zarzut zawarty w skardze nie znajduje żadnego uzasadnienia, a stan faktyczny sprawy został szczegółowo opisany w zaskarżonym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zawierającym uzasadnienie prawne i faktyczne rozstrzygnięcia podjętego na podstawie zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i jej argumentację. Wyjaśnił, iż jego zdaniem decyzja organu I instancji nie została w ogóle skutecznie doręczona skarżącej i dlatego nie składała ona wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, a tylko w tym zakresie podlega ono kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza N. T. z dnia [...] września 2014 r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielem. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., nakazujący organowi odwoławczemu stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi. Norma wynikająca z przywołanego przepisu ma charakter bezwzględnie obowiązujący, z jej dyspozycji wynika bowiem, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, już stanowi jego uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32). Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno zostać jednak poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do przekroczenia terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym wypadku należałoby stwierdzić, że postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., SA/Gd 2813/93, Wspólnota 1994, Nr 39, poz. 14). W kontrolowanym postępowaniu zarówno organ I instancji, jak i Kolegium uznały, że korespondencja kierowana w toku postępowania do skarżącej, w tym decyzja z dnia [...] września 2014 r., została skutecznie doręczona skarżącej w trybie doręczenia zastępczego – zgodnie z art. 43 k.p.a. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem odnieść się co do prawidłowości dokonania doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Przepis art. 41 § 1 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W myśl zaś art. 41 § 1 k.p.a., w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Jednakże na organie ciąży, wynikający z art. 9 k.p.a., obowiązek pouczenia strony o powinności wynikającej z art. 41 § 1 k.p.a. Dla przyjęcia fikcji doręczenia na nieaktualny adres w przypadku niepoinformowania przez stronę organu o zmianie adresu w toku postępowania konieczne jest faktyczne doręczenie stronie pouczenia o skutkach zaniechania powiadomienia o zmianie adresu. Z kolei przepis art. 43 k.p.a. reguluje tzw. doręczenie zastępcze i stosowany jest w wypadku nieobecności adresata w domu uniemożliwiającej bezpośrednie doręczenie mu pisma. Warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest spełnienie przewidzianych w przepisie przesłanek występujących łącznie. Po pierwsze musi wystąpić warunek, aby adresat był nieobecny w domu, i po drugie pismo można doręczyć tylko dorosłemu domownikowi (sąsiadowi lub dozorcy domu) a osoba ta musi przyjąć pismo osobiście oraz za pokwitowaniem, o ile podjęła się oddania pisma adresatowi. Oceniając prawidłowość doręczenia, w pierwszej kolejności należy jednakże rozstrzygnąć, czy doszło do skutecznego doręczenia pierwszego pisma organu w postępowaniu - tj. zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżącej doręczano zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego na adres jej zameldowania. Organy uznały, iż korespondencja ta została skutecznie doręczona - w trybie doręczenia zastępczego. Stanowiska tego Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę nie podziela, w konsekwencji Sąd nie podziela argumentacji Kolegium, iż dla skarżącej termin do wniesienia odwołania należy liczyć z upływem 14 dnia od pierwszego awizowania przesyłki listowej zawierającej decyzję organu I instancji. Zasadniczą kwestią, wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, było bowiem ustalenie, czy w ogóle można uznać, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji Burmistrza N. T. z dnia [...] września 2014 r. Należy bowiem mieć na uwadze, że fakt prawidłowego doręczenia decyzji ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż związane z nim są istotne skutki materialne i procesowe. Termin do złożenia odwołania biegnie bowiem od daty prawidłowego doręczenia decyzji, kiedy strona mogła zapoznać się z treścią rozstrzygnięcia. Skuteczność czynności doręczenia ma więc istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie od tejże decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W przeciwnym razie nie można mówić o uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy został przez stronę zachowany. Trzeba mieć na względzie, że stwierdzenie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu zamyka stronie drogę do ponownego rozpatrzenia jej sprawy, co ingeruje w konstytucyjne prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Z tego powodu środki procesowe skutkujące niemożnością realizacji tego prawa muszą być przez organy administracji publicznej stosowane z ostrożnością, a wątpliwości w tym zakresie rozstrzygać należy na korzyść strony kwestionującej prawidłowość ustalenia rzeczywistej daty skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/11). Z tej perspektywy podstawowe znaczenie ma ocena, czy w świetle przepisów procedury administracyjnej, w szczególności przepisów art. 39 - 49 k.p.a. o doręczeniach, doręczenie decyzji organu pierwszej instancji na adres wynikający z prowadzonych przez organ ewidencji można uznać za prawidłowe i skuteczne względem skarżącej - jako strony przedmiotowego postępowania. Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przyjęło, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] października 2014 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego określonego w art. 43 k.p.a. Przesyłkę odebrała matka strony. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że wbrew dyspozycji art. 41 k.p.a. organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie pouczył strony o treści tego przepisu, zgodnie z którym w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu oraz, ze w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Brak pouczenia w tym zakresie, wymaganego wobec zasady informowania określonej w art. 9 k.p.a., uniemożliwia przyjęcie skutku doręczenia, o którym mowa w art. 41 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że obowiązek powiadomienia organu administracji o zmianie adresu zamieszkania, powstaje jedynie w sytuacji gdy strona zostanie zawiadomiona o wszczęciu jakiegokolwiek postępowania i dodatkowo pouczona o treści art. 41 § 1 i 2 k.p.a. Naruszenie przez organ pierwszej instancji powyższych przepisów, doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisów o doręczeniach, co znalazło wyraz w argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skoro bowiem nie można uznać, że organ I instancji w sposób prawidłowy stosował przepisy o doręczeniach, to nie można skutecznie wywodzić, iż doszło do skutecznego doręczenia skarżącej korespondencji kierowanej do niej w toku postępowania, w tym decyzji z dnia [...] września 2014 r. W doktrynie oraz w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że pojawienie się decyzji w obrocie prawnym oraz de facto jej skuteczność i wywołanie przez nią skutków prawnych, uzależnione jest od chwili jej doręczenia stronom postępowania, co explicite wynika z art. 110 k.p.a. Jak podkreśla się w doktrynie przepis art. 110 k.p.a. zawiera regulację prawną innego charakteru albowiem dotyczącą stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty lub rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji (a także rozstrzygnięcia kwestii procesowej - art. 126), potraktowanych jako szczególnie doniosłe czynności procesowe, z którymi wiążą się skutki materialnoprawne i procesowe. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Przyjmując zatem, iż w realiach rozpatrywanej sprawy nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji, termin do wniesienia przez nią odwołania ustalać należy w odniesieniu do terminów doręczenia decyzji pozostałym stronom postępowania. Termin ten mijał z upływem 14 dnia od daty ostatniego doręczenia (co jak wynika z akt sprawy miało miejsce [...] września 2014 r. - karty nr 51-62 akt administracyjnych I instancji) – tj. [...] października 2014 r. Odwołanie wniesiono w dniu [...] października 2014 r., zatem z przekroczeniem tak ustalonego terminu. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż aczkolwiek u postaw zaskarżonego postanowienia legły wadliwe założenia, to i tak rozstrzygnięcie to uznać należy za prawidłowe, a wskazane naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Przedmiotowe odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, co uzasadniało wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania. Powyższe przesądza o konieczności uznania przez Sąd, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie podziela również zarzutów skargi, iż organ I instancji nie ustalił miejsca zamieszkania skarżącej w toku postępowania, kierując korespondencję na adres wynikający z posiadanej ewidencji. Co do zasady właściwe było skierowanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adres, który wynikał z danych pozyskanych z ewidencji ludności oraz ewidencji gruntów i budynków. Nie oznacza to jednakże, że wobec wskazanych wyżej uchybień przepisom procedury administracyjnej, organ mógł w tym przypadku domniemywać zaistnienie przesłanek umożliwiających przyjęcie skuteczności tzw. doręczenia zastępczego. Kończąc, marginalnie już tylko należy wskazać, iż w interesie skarżącej jest zadbanie, aby uaktualnić dane w ewidencjach w zakresie adresu zameldowania lub co najmniej adresu do korespondencji, tak aby w przypadku prowadzenia jakichkolwiek postępowań dotyczących nieruchomości, których jest współwłaścicielem, miała jako strona zapewniony czynny w nich udział. Z punktu widzenia interesów skarżących miałoby to w szczególności znaczenie na etapie inwestycyjnym, gdyby ustalenia wynikające z decyzji organu I instancji miały zostać wykorzystane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).