II SA/Po 323/16

Dnia 12 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 roku sprawy ze skargi E. K. i K. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę W dniu 06.05.2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę budowy ogrodzenia od strony jeziora na działce nr [...] w Ś. Z protokołu kontroli wynika, że przedmiotowa działka została ogrodzona od strony jeziora ogrodzeniem o konstrukcji murowanej z rdzeniem betonowym na fundamencie betonowym. Podczas kontroli ustalono, że roboty budowlane były w toku. Stwierdzono również, że ogrodzenie zostało wykonane w odległości od linii trawy mierzonej w trzech miejscach: 4,92m, 4,36m i 4,34m licząc od strojny północnej na początku, w środku i na końcu działki. Pismem z dnia 09.05.2014r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie budowy ogrodzenia od strony jeziora - obiektu zlokalizowanego na działce ozn. nr ewid. gruntów [...] w Ś., której właścicielami są Pani E. K. i Pan K. L. W dniu 27.05.2014r. PINB przeprowadził oględziny na przedmiotowej działce w sprawie budowy ogrodzenia od strony jeziora. Podczas oględzin stwierdzono, że działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który wykonany został zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 24.09.2010r. Ustalono, że wybudowane ogrodzenie, które jest przedmiotem postępowania, ma konstrukcję murowaną z rdzeniem betonowym i posadowione jest na fundamencie betonowym. W protokole zapisano, że długość ogrodzenia wynosi 32,62 m, wysokość 1,54 m a odległość od jeziora w linii prostej wynosi od 4,34 m do 4,92 m. W protokole zapisano również, że ogrodzenie wykonane zostało w granicy działki inwestora oraz, że jest przedłużeniem istniejącego ogrodzenia działki nr 269/22 w Ś. Pismem z dnia 16.06.2014r. PINB zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy z prośbą o udzielenie informacji czy zabudowa przedmiotowej działki jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy. W odpowiedzi Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 02.07.2014r. poinformował, że działka nr [...] jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej i Gminy z dnia 15.09.2009r. W piśmie tym zostało wskazane również, że działka znajduje się w 50 m strefie ochrony jeziora i że nie mogą być budowane ogrodzenia w odległości mniejszej niż 10 m od brzegu jeziora. Pismem z dnia 28.07.2014r. Burmistrz Miasta i Gminy poinformował, że przedłożył Radzie Miejskiej i Gminy projekt uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta, ustalając, że ogrodzenia mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 5 m od linii brzegowej jeziora. PINB postanowieniem z dnia [...].08.2014r. nałożył na Panią E. K. i Pana K. L. obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie ogrodzenia oraz nakazał zabezpieczenie terenu budowy przed dostępem osób trzecich. Następnie decyzją z dnia [...].10.2014r. PINB nakazał inwestorom Pani E.K. i Panu K. L. rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia działki. Od decyzji tej w ustawowym terminie zostały złożone przez adwokata M. M. odwołania Pani E. K. i Pana K. L. W odwołaniach tych zostały zawarte wnioski o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego (dalej zwanym WINB). Postanowieniem z dnia [...]12.2014r. WINB odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego wskazując, że przygotowywana zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zagadnieniem wstępnym w myśl art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie WINB decyzją z dnia [...] 05.2015r. uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...].10.2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. PINB w dniu 23.09.2015r. przeprowadził kontrolę na przedmiotowej działce wskazując w protokole, że dokonano ponownego pomiaru odległości ogrodzenia od linii brzegowej jeziora. Ustalono, że odległość ta wynosi, od strony południowego końca ogrodzenia 4,29 m. Organ I instancji pismem z dnia 16.11.2015r. z prośbą o udzielenie informacji, czy dla przedmiotowej działki obowiązuje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi pismem z dnia 19.11.2015r. Burmistrz Miasta i Gminy, że przedmiotowa działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą z dnia 15.12.2009r. W piśmie tym wskazano również, że uchwałą z dnia 22.05.2015r. Rada Miejska i Gminy przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy, na których znajduje się przedmiotowa działka. W projekcie zmian zapisano, że ogrodzenia będą mogły być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4m od linii brzegowej jeziora. PINB decyzją z dnia [...].12.2015r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.) nakazał inwestorom Pani E. K. i Panu K. L. obowiązek rozbiórki ogrodzenia działki nr [...] w Ś. od strony jeziora z uwagi na niezachowanie wymaganej ustaleniami miejscowego planu odległości od linii brzegu jeziora oraz brak skutecznie złożonego zgłoszenia. Od tej decyzji w ustawowym terminie zostały złożone przez pełnomocnika inwestorów - adwokata M. M. - odwołania Pani E. K. i Pana K. L. W odwołaniach domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz zawieszenia postępowania prowadzonego przez WINB. Odwołujący się zarzucili naruszenia art. 107 §3 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez jednostronną oraz wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkując brakiem wyczerpującego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do jakich konkretnie ustaleń organ doszedł w wyniku ponownych oględzin nieruchomości oraz uzupełnieniu dokumentacji zgodnie z zaleceniami z dnia 18 grudnia 2014r., a nadto skutkującą sporządzeniem lakonicznego uzasadnienia prawnego decyzji, co nie pozwala na dokładne poznanie przesłanek, którymi kierował się organ wydając swe rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia [...]03.2016r. WINB odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2016r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy a następnie po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału stwierdził, że dnia 28.06.2015r. weszła w życie ustawa z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27.03.2015r., poz. 443), jednakże zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy "Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe". W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte dnia 09.05.2014r., co powoduję, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje ustawa Prawo budowlane w brzmieniu niezmienionym przez powołaną wyżej ustawę zmieniającą. Organ I instancji wszczął postępowanie w związku z wniesieniem sprzeciwu przez Starostę Konińskiego do zgłoszenia z dnia 11.03.2014r. o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia o wysokości 1,65m na terenie działki nr [...] w Ś., której właścicielami są Pani E.K. i Pan K. L. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw Jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy". W tej sprawie Starosta decyzją z dnia [...].04.2014r, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia Pani E. K. i Pana K. L. o zamiarze wykonania przedmiotowego ogrodzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że budowa przedmiotowego ogrodzenia narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonego przez Radę Miejską Gminy Ślesin uchwałą nr 287/XXXII/09 z dnia 15.12.2009r. W § 8 ust.2 pkt 4 i 5 wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego widnieją zapisy, że zakazuje się lokalizacji zabudowy w obrębie obrzeży jezior w pasie o szerokości mniejszej niż 50m (pkt 4) oraz doprowadzania ogrodzeń do brzegu jeziora na odległość mniejszą niż l0 m od linii brzegowej (stałego porostu traw) (pkt 5). Na skutek wyników przeprowadzonej kontroli na przedmiotowej nieruchomości, podczas której ostatecznie ustalono, że wykonane ogrodzenie o długości 32,62 m i wysokości 1,54 m zostało usytuowane od linii porostu trawy w odległości 4,23m. WINB ocenił, że organ I instancji prawidłowo zastosował procedurę przewidzianą w art. 50-51 Prawa budowlanego. Przepisy w nich zawarte mają zastosowanie w sytuacji, gdy inwestor wykonał roboty budowlane inne niż te o których jest w mowa w art. 48 (budowa obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę) i 49b (budowa obiektu budowlanego bez dokonania wymaganego zgłoszenia) tej ustawy. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi polegającymi na wykonaniu urządzenia budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniami budowlanymi są "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki". Definicja ta wskazuje, że ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, co powoduje, że wobec takich obiektów należy zastosować procedurę naprawczą przewidzianą w art. 50 i 51 Prawa budowlanego w przypadku, gdy zostały wykonane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się do powyższego WINB stwierdził, że prawidłowo nałożono na Panią E.K. i Pana K. L. obowiązek rozbiórki ogrodzenia działki o nr geod. [...] w Ś. Z przeprowadzonych kontroli jednoznacznie wynika, że przedmiotowe urządzenie budowlane zostało wykonane w odległości mniejszej niż 5 m od linii brzegowej, co powoduje naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na tym terenie, odnoszące się do kwestii odległości, w jakiej mogą być usytuowane ogrodzenia (nie mniejszej niż 10 m od linii brzegowej). Sytuacja ta skutkuje brakiem możliwości przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do niniejszego ogrodzenia, ponieważ naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zalegalizowania wykazanej samowoli budowlanej. Wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, którą organ nakłada obowiązek rozbiórki obiektu jest konsekwencją naruszenia przez inwestora przepisów prawa, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji jednoznacznie wynika, że nie ma możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nadto, odnosząc się do zarzutu, zawartego w odwołaniu, dotyczącego wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji do czasu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Radę Miejską Gminy, organ nadzoru budowlanego, rozstrzygając sprawę, której przedmiotem jest samowola budowlana, orzeka na podstawie obowiązujących przepisów prawa w chwili orzekania. Należy zwrócić uwagę na to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który należy do katalogu aktów prawa powszechnie obowiązującego. Z akt sprawy wynika, że Rada Miejska Gminy przystąpiła do sporządzenia i uchwalenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednak nadal nie jest to akt obowiązujący, w związku z tym organ musi orzekać na podstawie obecnie obowiązującego planu. WINB odniósł się również do kwestii adresata obowiązku. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego "Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". W niniejszej sprawie inwestorami robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia byli Pani E. K. i Pan K. L., co powoduje, że w ocenie WINB organ I instancji prawidłowo nałożył obowiązek rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję organu nadzoru budowlanego II instancji wnieśli E. K. oraz K. L. domagając się: - wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji w całości na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., - zawieszenia toczącego się postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, - zasądzenia od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucili obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez odmowę zawieszenia w niniejszej sprawie postępowania, mimo że zaszły ku temu podstawy, polegające na wszczęciu postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że kwestionują przekonanie organów I i II instancji, aby w niniejszej brak było podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem podług ich oceny, wszczęcie procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawało możliwość uwzględnienia wniosku inwestorów w tym zakresie. Odmienne i błędne przekonanie organów skutkowało z kolei przedwczesnym nakazem rozbiórki, mimo iż w niedługiej perspektywie możliwym stanie się skuteczne zalegalizowanie samowoli budowlanej. Podkreślono, iż uprzednio wszczęta procedura zmiany wiadomego planu jest obecnie znacznie zaawansowana, bowiem w dniu 28 kwietnia 2016 r. podjęta została uchwała nr 165/XVII/16 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, na dowód czego załączono stosowną pisemną informację. Docelowo zatem plan dopuszcza możliwość posadowienia ogrodzeń w odległości znacznie bliższej linii brzegowej, niż obecnie. To z kolei pozwoli na wszczęcie wobec skarżących stosownej procedury legalizacyjnej. Opisywane naruszenie przepisów postępowania w oczywisty sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie uwzględniało planowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dającej podstawy do zastosowania w najbliższym czasie stosownej procedury legalizacyjnej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących dołączył do akt pismo z Urzędu Miasta i gminy, w którym poinformowano, ze w dniu 16 września 2016r, upłynął termin składania uwag do projektu planu miejscowego, w związku z tym powyższy plan zostanie przedłożony Radzie Miejskiej Gminy celem podjęcia uchwały w sprawie jego zatwierdzenia, co ma nastąpić w połowie października 2016r. Następnie uchwała będzie niezwłocznie przedłożona do oceny zgodności z prawem i publikacji Wojewodzie. Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem na podstawie art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 131 P.p.s.a. oddalił wniosek skarżących w przedmiocie zawieszenia toczącego się postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, ż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca właścicielom działki o nr ewidencyjnym [...] położonej w Ś. rozbiórkę obiektu budowlanego – ogrodzenia działki od strony Jeziora o długości 32,62 m i wysokości 1,54 m. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki ogrodzenia od strony jeziora nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpili ze zgłoszeniem zamiaru budowy obiektu budowlanego – ogrodzenia działki [...] od strony jeziora. W niniejszej sprawie organy dokonały też prawidłowej wykładni przepisów planu miejscowego, uchwalonego przez Radę Miejską Gminy Ślesin uchwałą Nr 287/XXXII/09 z 15 grudnia 2009r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Z 12010r. Nr 54, poz. 1223). W wymienionym planie w §8 ust. 2 pkt 5 zakazuje się doprowadzania ogrodzeń do brzegu jeziora na odległość mniejszą niż 10 m od linii brzegowej (stałego porostu traw). Z uwagi na fakt, że budowa zgłoszonego ogrodzenia narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starosta wniósł sprzeciw od powyższego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia. Następnie, organy prawidłowo ustaliły, że wybudowane ogrodzenie ma konstrukcję murowaną z rdzeniem betonowym i posadowione jest na fundamencie betonowym, długość ogrodzenia wynosi 32,62m, wysokość l,54m, a odległość ogrodzenia od jeziora w linii prostej od linii porostu trawy wynosi 4,23m. Ogrodzenie wykonane zostało w granicy działki skarżących oraz jest przedłużeniem istniejącego ogrodzenia działki nr [...] (k. 20 - 14, 69 – 72 akt adm. I inst.). Nadto z mapy sytuacyjnej załączonej do zgłoszenia wynika, że ogrodzenie planowane jest o odległości mniejszej 5 m od jeziora, czyli znacznie mniejszej niż 10 m określonych w ciągle obowiązującym planie miejscowym (k. 1, 24 akt adm. I inst.). W tej sytuacji słusznie stwierdziły organy administracji, że istniejące ogrodzenie zostało wybudowane w warunkach samowoli budowanej. Budowa ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane, Dz. U. z 2016 r., poz. 290 w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z art. 6, sprzed wejścia w życie ustawy z 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2015, poz. 443). Inwestor może przystąpić do robót budowlanych, objętych zgłoszeniem dopiero po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia, o ile właściwy organ nie wniesie w tym terminie sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowanego). Prawidłowo organ odwoławczy wskazał też na wiążący charakter postanowień planu jako aktu prawa miejscowego. Wobec wniesionego sprzeciwu organy prawidłowo wdrożyły postępowanie administracyjne opisane w art. 50 i 51 Prawa budowanego, w którym ustawodawca wymaga zgodności budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym, uzależniając dopuszczalność legalizacji samowoli od postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy nadzoru budowlanego zobligowane były zatem do uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania i nie mogły wstrzymać się z wydaniem decyzji, przekraczając dwumiesięczny termin od wstrzymania robót, wyznaczony przepisem art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje w przypadku robót zrealizowanych bez wymaganego zgłoszenia, co dotyczy niniejszej sprawy, wydanie dwóch rodzajów decyzji, w zależności od możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem (pkt 1 i 2). W okolicznościach niniejszej sprawy konsekwencją brzmienia obowiązującego planu miejscowego było wydanie nakazu rozbiórki z mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie zachodzi bowiem możliwość nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, określając termin jego wykonania. W świetle postanowień obowiązującego planu miejscowego z 2009r. dopuszczalne jest jedynie wzniesienie ogrodzenia na przedmiotowej działce od strony jeziora w odległości 10 m od linii brzegowej – stałego porostu traw. Brak było zatem podstaw do ponownego prowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż stan faktyczny został już dostatecznie wyjaśniony w stopniu pozwalającym na rozpoznanie sprawy. Organy prawidłowo zastosowały przepisy postępowania oraz następnie prawa materialnego. Organy administracji dały przy tym wyraz swojemu stanowisku w uzasadnieniu decyzji I, jak i II instancji wypełniając dyspozycję art. 107 §3 K.p.a. Skarżący uczestniczyli także w toku całego postępowania administracyjnego, korzystali z pomocy fachowego pełnomocnika, mieli zapewniony udział we wszystkich czynnościach podejmowanych przez organy i prawidłowo zawiadomiono ich o zakończeniu postępowania i możliwości ustosunkowania się rozebranego materiału dowodowego, czyli o treści art. 10 K.p.a. Dla wyniku niniejszej sprawy nie mógł też mieć znaczenia fakt, że prowadzone były prace planistyczne nad zmianą planu miejscowego w zakresie zmniejszenia do 4 m wymaganej odległości w jakiej dopuszczalne będzie wzniesienie ogrodzenia działek od strony jeziora w Ś. Organy administracji publicznej zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa art. 6 K.p.a. rozpoznały niniejszą sprawę w oparciu o obowiązujące w dniu orzekania przepisy prawa, także powszechnie obowiązującego prawa miejscowego, czyli prawidłowo uwzględniły ustalenia wciąż obowiązującego planu miejscowego z 2009r. obejmującego przedmiotową działkę 269/23. Wprawdzie w dniu 28 kwietnia 2016r. Rada Miejska Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy (uchwałą Nr 165/XVII/16), obejmujący działkę skarżących o numerze [...], który przewidywał, że na działkach zlokalizowanych w Ś. przy ul. [...] ustala się lokalizację ogrodzeń nieruchomości od granicy powierzchniowej wody śródlądowej jeziora w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od tej granicy oraz pozostawienie istniejących ogrodzeń, jeżeli ich odległość od tej granicy nie jest mniejsza niż 4,0 m. Jednakże w dniu 9 czerwca 2016r. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2016r., poz. 3784) stwierdził nieważność całej uchwały nr 165/XVII/16 z 28 kwietnia 29016r, ze względu na istotne naruszenie prawa. Zwarta w art. 6 K.p.a. zasada ogólna jest określana w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym jako zasada praworządności lub jako zasada legalności. Skoro bowiem - po myśli art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 6 K.p.a. - organ administracji publicznej jest obowiązany działać na podstawie i w granicach przepisów prawa, to - wydając w konkretnej sprawie administracyjnej decyzję - musi przy tym stosować przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania. Tylko tego rodzaju postępowanie może bowiem być uznane za legalne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 389/11, LEX nr 1082746). Niezasadna jest zatem argumentacja skarżących, że organy administracji publicznej winny zawiesić przedmiotowe postępowanie administracyjnej w zakresie rozbiórki ogrodzenia z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie zmiany planu miejscowego z 2009r. Jak to już skarżącym wskazano w toku postępowania administracyjnego prowadzone prace planistyczne nie stanowią zagadnienia wstępnego dla zawieszenia postępowania w przedmiocie nakazania skarżącym rozbiórki spornego ogrodzenia. Tak samo, podjęte działania w kierunku zmiany obowiązującego planu miejscowego z 2009r. nie uzasadniały zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Prowadzone prace planistyczne nie stanowią, bowiem zagadnienia wstępnego dla decyzji w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej, wobec sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu budowanego – ogrodzenia przedmiotowej działki od strony jeziora. Nie mógł zatem odnieść skutku, w niniejszej sprawie, zarzut skargi dotyczący niezasadnej przez organy odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. Niezasadny był także z tych samych względów wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy, w niniejszej sprawie argumentacja skarżących nie znalazła uzasadnienia. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień w tej sprawie, w szczególności organy nie naruszyły przepisów postępowania skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jak orzeczono w wyroku.