II SA/Po 325/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w D. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2011r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...]2011r. Nr [...], II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącej spółki kwotę 757,- zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., na podstawie art. 48 ust. 1 oraz 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał inwestorowi "A" SA z siedziba w D., dokonać rozbiórki wiaty w konstrukcji drewnianej, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] , położonej przy ul. W. 7 w D., gm. C.. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie wiaty drewnianej zlokalizowanej na ww. nieruchomości zostało wszczęte z urzędu, w wyniku pism mieszkańców działek sąsiednich w sprawie użytkowania budynku rekreacyjnego. W toku przeprowadzonej w dniu 29 października 2010 r. kontroli organ ustalił, iż na działce nr ewid. [...] przy ul. W. 7 w D., gm. C. zlokalizowana jest wiata o konstrukcji drewnianej, otwarta ze wszystkich stron, kryta drewnianym dachem kopertowym z pełnym deskowaniem pokrytym papą. Wiata posiada wymiary 11,23 m x 11,42 m. Z oświadczenia prezesa spółki "A" SA z siedziba w D. – L. N. wynika, iż przedmiotowa konstrukcja została postawiona w 2009 r. Podczas kontroli nie okazano żadnych dokumentów świadczących o legalności wzniesionego obiektu. W toku dalszych czynności wyjaśniających organ ustalił, iż ani inwestor – spółka "A" SA oraz Starostwo Powiatowe w P. nie dysponują decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu ani jakąkolwiek informacją, iż toczyło się postępowanie w celu wydania takowej decyzji. Z kolei z informacji uzyskanej Urzędu Gminy C. wynika, iż działka nr ewid. [...], obręb D. objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenów położonych w D., zatw. Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia 18 września 2002 r. (ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]r., nr [...] r. poz. [...]), zgodnie z którymi przeznaczona jest pod teren sportu osiedlowego "US", "WZ" (teren sportu oraz stacja uzdatniania wody ze studnią z 10-metrową strefą ochrony bezpośredniej). W konkluzji nadesłanej informacji stwierdzono, że przedmiotowa wiata jest niezgodna z zapisami planu. Na podstawie powyższych ustaleń Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. stwierdził, iż wiata posadowiona na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. W. w D., gm. C. została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej tj. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ zauważył także, iż w przypadku przedmiotowego obiektu nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego gdyż powierzchnia wiaty przekracza 25 m2. Dalej organ wyjaśnił, iż w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego podejmuje czynności zmierzające do ustalenia czy możliwa jest legalizacja samowolnie wzniesionego lub wznoszonego bez stosownego pozwolenia obiektu, ale zgodnego z przepisami i regułami sztuki budowlanej. Jedną z przesłanek wszczęcia procedury legalizacyjnej jest zgodność samowolnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z związku z pismem Urzędu Gminy C., z którego wynika, iż przedmiotowa wiata została zrealizowana niezgodnie z postanowieniami obowiązującego na danym terenie planu miejscowego brak jest podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej w myśl wskazanych przepisów art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Niezgodność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę takiego obiektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor – Spółka "A" SA z siedzibą w D. (dalej: Spółka) zarzucając błędne ustalenie faktyczne, polegające na przyjęciu, że przedmiotowa wiata została pobudowana niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, podczas gdy sporna wiata stanowi element składowy Osiedlowego Ośrodka Sportu i Rekreacji, zlokalizowanego na tej samej działce nr ewid. [...] przy ul. W. w D. , gm. C., który to został pobudowany zgodnie z wszelkimi przepisami prawa. Spółka podniosła, iż przedmiotowa wiata, spełnia w istocie rolę pomocniczą i uzupełniającą działanie obiektu głównego, w którym organizowane są zajęcia szeroko rozumianego sportu i rekreacji. Nie stanowi ona osobnego pomieszczenia, w którym prowadzona byłaby działalność odrębna i niezależna w stosunku do osiedlowego ośrodka sportu i rekreacji. W wiacie są organizowane m.in. rozgrywki sportowe w grach planszowych i tenisie stołowym. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż przedmiotowy obiekt jest niezgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka zaznaczyła, iż organ nadzoru nie powinien bezkrytycznie przyjmować stanowiska Urzędu Gminy C., które nie uwzględnia, iż sporna wiata stanowi jeden z elementów zorganizowanej obiektu pod nazwą "Osiedlowego Ośrodka Sportu i Rekreacji" w D. a nie jest samodzielnie funkcjonującym obiektem. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Spółki "A" SA z siedzibą w D. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż na terenie nieruchomości położonej przy ul. W. 7 w D. posadowiona została samowolnie wiata, na wzniesienie której wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zasadnym było zatem przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego. Skoro natomiast przedmiotowa wiata jest niezgodna z zapisami obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to nie ma możliwości jej zalegalizowania. Organ podkreślił, iż art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie przewiduje możliwości przeprowadzenia procesu legalizacji, wówczas gdy inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska Spółki, że przedmiotowa wiata stanowi element składowy osiedlowego ośrodka sportu i rekreacji. W decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] 2005r o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. dotyczącego zamierzenia budowlanego - "budynek osiedlowego ośrodka sportu i rekreacji- kat. XV", nie ma bowiem mowy o wiacie o pow. zab. ok. 128,25 m2. Powyższa decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stała się przedmiotem skargi Spółki "A" SA z siedzibą w D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W ocenie skarżącej przyjęcie przez organy błędnej tezy o niedopuszczalności legalizacji samowoli budowlanej jest następstwem wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ograniczył się jedynie do wystosowania zapytania do Urzędu Gminy C. w przedmiocie zgodności spornej wiaty z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślił, iż urząd gminy jest jedynie jednostką pomocniczą organu, która nie jest władna do rozstrzygnięcia kwestii zgodności samowoli budowlanej z planem miejscowym. Jakkolwiek pismo uzyskane z Urzędu Gminy C. ma znaczenie dla sprawy, lecz wyrażone w nim stanowisko nie jest równoznaczne ze stanowiskiem wyrażonym w dokumencie pochodzącym od organu administracji publicznej jakim jest wójt, burmistrz czy prezydent miasta. Winno ono stanowić asumpt dla organu rozstrzygającego do podjęcia innych czynności wyjaśniających jak np. oględziny. Z uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji nie wynika aby samodzielnie zapoznały się z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, lecz jedynie powtarzają one stanowisko wyrażone w powoływanym piśmie Urzędu Gminy C. W ocenie skarżącego organy administracji istotnie naruszyły przepis art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którym winny wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaniechały uzyskania stanowiska wójta Gminy C., nie przeprowadziły jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia czy przedmiotowa wiata w aspekcie funkcjonalnym ma charakter samoistny czy wspierający działalność sportową i rekreacyjną. Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. uczestnik postępowania M. P. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż w jego ocenie pismo Urzędu Gminy C. z dnia 19 listopada 2010 r. spełnia kryteria zaświadczenia i jest urzędowym poświadczeniem faktu, że wiata nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik postępowania wniósł także o przeprowadzenie dowodu akt sprawy o sygn. II SA/Po 414/11, z których wynika, iż przedmiotowa wiata służy celom gastronomicznym i rozrywkowym, a nie sportowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. W. 7 w D., gm. C. zlokalizowana jest wiata o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 11,23 m x 11,42 m, otwarta ze wszystkich stron, kryta dachem kopertowym w konstrukcji drewnianej z pełnym deskowaniem pokrytym papą. Poza sporem jest również fakt, iż posadowienie przedmiotowej wiaty wymagało uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. ,nr 243, poz. 1623 ze zm.), a inwestor - Spółka "A" SA w D. - nie posiada takowej i nie wystąpił o jej uzyskanie. Tym samym wiata została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej, co zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego uzasadnia wydanie decyzji o jej rozbiórce, o ile nie zostaną spełnione przesłanki umożliwiające jej zalegalizowanie. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wszczęcie procedury legalizacyjnej jest możliwe jeżeli samowolnie realizowana lub zrealizowana budowa spełnia dwa warunki: 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jedynie łączne spełnienie tych dwóch warunków umożliwia podjęcie przez organ dalszych czynności zmierzających do zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej – wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i o wezwaniu do przedstawienia dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Jeżeli jednak organ nadzoru ustali, iż nie została spełniona którakolwiek z przesłanek określonych w art. 48 ust 2 Prawa budowlanego, to winien orzec o rozbiórce samowolnie zrealizowanego obiektu bez wydawania postanowienia o którym mowa w ust. 2 i 3 tego przepisu. W ocenie organów obu instancji taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie – przedmiotowa wiata została postawiona niezgodnie z zapisami obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z postanowieniami § 2 ust. 3 planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] 2002 r. działka nr [...]przeznaczona jest pod teren sport osiedlowego, oznaczony na rysunku planu symbolami US, WZ ( teren sportu oraz stacja uzdatniania wody i studnia z 10-metrową strefą bezpieczeństwa) co zdaniem organów wyklucza możliwość postawienie na niej przedmiotowej wiaty. W miejscu tym należy podkreślić, iż na organie administracji, przed wydaniem rozstrzygnięcia ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej, spełniającym wymogi określone w art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., to jest zawierającym jednoznaczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje stanowisko, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. W uzasadnieniu poza składnikami expressis verbis wskazanymi w art. 107 § 3 K.p.a. organ winien nadto szczegółowo odnieść się do argumentów podnoszonych przez stronę. Organ winien przy tym pamiętać, iż wskazania faktów, które uznaje za udowodnione nie może zastąpić przytoczeniem treści przeprowadzonych w sprawie dowodów, jak również o tym by nie zastępować koniecznych własnych ustaleń przytoczeniem ustaleń poczynionych przez inne podmioty. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona nie posiadająca wykształcenia prawniczego mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Dopiero bowiem tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w treści decyzji organów obu instancji zabrakło przekonywującego uzasadnienia przyjętego w nich stanowiska o niezgodności przedmiotowej wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co jest o tyle istotne, iż zgromadzony w sprawie materiał nie świadczy jednoznacznie o słuszności takiego stanowiska. Analiza treści decyzji oraz materiału zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, iż organy nadzoru budowlanego praktycznie nie dokonały jakiejkolwiek własnej oceny zgodności wiaty z postanowieniami planu miejscowego, opierając się jedynie na stwierdzeniu zawartym w nadesłanym z Urzędu Gminy C. piśmie z dnia 19 listopada 2010 r. Z załączonego do akt sprawy planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w D. wynika, iż organy nadzoru nie podjęły nawet czynności zmierzających do samodzielnego ustalenia czy położone w D. działka nr [...] znajduje się na obszarze o którym mowa w § 2 ust. 5 części tekstowej planu. Niemożliwym jest bowiem poczynienie takich ustaleń opierając się na znajdującej się w aktach sprawy całkowicie nieczytelnej części graficznej planu. Stwierdzenie, iż wiata znajduje się na obszarze, dla którego miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego nie przewiduje takiego obiektu, opiera się wyłącznie na stanowisku wyrażonym w wyżej wskazanym piśmie z Urzędu Gminy C. z dnia 19 listopada 2010 r. W piśmie tym podpisanym przez Zastępcę Kierownika Wydziału Urbanistyki i Gospodarki Gruntami, wskazano jakie jest, zgodnie z planem miejscowym, przeznaczenie działki nr 27/40 i jednym zdaniem stwierdzono, iż posadowiona na tej działce wiata o konstrukcji drewnianej jest niezgodna z tym planem. W ocenie Sądu powyższe pismo Urzędu Gminy C. z dnia 19 listopada 2010 r. nie stanowi, jak sugeruje to uczestnik postępowania – M.P. zaświadczenia, o którym mowa w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Abstrahując już od kwestii czy osoba, która podpisała się pod ww. pismem była umocowana do wydawania w imieniu Wójta Gminy C. stosownych zaświadczeń należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Brak natomiast jest przepisu umożliwiającemu zwrócenie się przez organ nadzoru do wójta gminy o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie takie przysługuje jedynie stronie postępowania, ale po wydaniu stosownego postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponadto należy zauważyć, iż zaświadczeniem są takie akty, które potwierdzają istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym, a także oparte tylko o akt generalny, ale wówczas, gdy sytuacja jest jasna i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym, aktem woli. Zaświadczenie wydaje się, gdy organ nie musi o niczym rozstrzygać. ( por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el. 2011 komentarz do art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego). Tymczasem wobec bardzo ogólnego określenia warunków zagospodarowania terenów określonych symbolami "US, WZ" w miejscowym planu zagospodarowani przestrzennego, dla terenów położonych w D., stwierdzenie czy przedmiotowa wiata jest zgodna z tymi warunkami, wymaga w rzeczywistości wdania aktu o charakterze deklaratoryjnym, który stwierdzi istnienie pewnego stanu prawnego. Stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 19 listopada 2010 r. nie zostało również wydane w trybie art. 106 k.p.a. z zatem nie jest ono wiążące dla organów nadzoru budowlanego i nie może być przez nie bezkrytycznie przyjmowane w szczególności wobec podnoszonych w odwołaniu argumentów. Organ odwoławczy w praktyce nie odniósł się podnoszonych w odwołaniu twierdzeń Spółki "A", iż wiata pełni funkcję uzupełniając i pomocniczą do znajdującego się na przedmiotowej działce ośrodka sportowego, wskazując jedynie, iż wiata ta nie była objęta decyzją Starosty P. z dnia 23 lutego 2005 r. o pozwoleniu na budowę budynku osiedlowego ośrodka sportu i rekreacji. W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał nie można z góry wykluczyć przeznaczenia przedmiotowej wiaty na realizację celów związanych z szeroko rozumianym uprawianiem sportu, na co strona skarżąca zwróciła uwagę w swojej skardze. Obowiązujący na danym obszarze plan nie precyzuje bowiem jakie dokładnie obiekty mogą lub nie mogą powstać na terenach przeznaczonych pod sport osiedlowy co może prowadzić do wniosku, iż dopuszczalna jest na nich lokalizacja różnego rodzaju obiektów o charakterze sportowym. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego powinny w toku postępowania ustalić czy przedmiotowa wiata posiada taki sportowy charakter, korzystając przy tym z różnych środków dowodowych takich jak oględziny czy przesłuchania świadków. Dopiero rzetelnie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoli na kompleksową ocenę charakteru przedmiotowej wiaty i jej zgodności z obowiązującym planem zagospodarowani miejscowego. Wobec wskazanych wyżej uchybień proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Uwzględnienie skargi czyniło ponadto koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.).