II SA/Po 33/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2017 r. wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. M. G. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nakazującą skarżącej jako właścicielce budynku przy ul. W. [...] w P. w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu w zakresie przewodów kominowych znajdujących się w ścianie wspólnej (między budynkami [...] i [...]): 1. wykonanie wentylacji garażu w piwnicy poprzez wykonanie otworu w ścianie (między pomieszczeniem a kanałem nr [...]) i umieszczenie na nim kratki wentylacyjnej (z zabezpieczeniem z siatki przed dostaniem się owadów), 2. usunięcie z przewodu kominowego nr [...] metalowego kominka zawężającego wylot z komina (wentylacja łazienki I piętra budynku przy ul. W. [...] w P.). W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz nie wskazano motywów wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść przywołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na złożenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r. (sygn. akt II OZ 155/05, dostępne j.w.), stwierdził, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Sąd musi zatem dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Zważyć należy, iż skarżąca formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała powodów, dla których należałoby uznać, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji może dojść do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu już sam brak jakiejkolwiek argumentacji na poparcie wniosku jest wystarczającym powodem, dla którego należało go oddalić. Nadto należy wskazać, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie stanowi podstawy uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Niewątpliwie bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do wykonania określonych robót budowlanych pociąga za sobą pewne dolegliwości finansowe, co zaś wpływa w określony sposób na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki (demontażu) podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy tak jak w niniejszej sprawie, nakaz sprowadza się do wykonania otworu w ścianie i umieszczenia na nim kratki wentylacyjnej oraz usunięcia z przewodu kominowego metalowego kominka zawężającego wylot z komina. W stanie niniejszej sprawy nie sposób uznać, by mogło dojść do wyrządzenia skarżącej jako zobowiązanej objętym zaskarżoną decyzją nakazem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze doświadczenie życiowe wskazuje, że tego rodzaju proste roboty budowlane nie tylko nie generują znacznych kosztów (jedynie koszt zakupu kratki wentylacyjnej i ewentualnie zlecenia wykonania otworu w ścianie oraz usunięcia metalowego kominka), lecz i są stosunkowo łatwo odwracalne. Skoro bowiem nakaz objęty zaskarżoną decyzją sprowadza się jedynie do trzech czynności: wykonania otworu w ścianie, umieszczenia w nim kratki wentylacyjnej i usunięcia z przewodu kominowego metalowego kominka to i odwrócenie skutków tegoż nakazu poprzez ewentualne usunięcie kratki wentylacyjnej, zamurowanie otworu w ścianie oraz powrotne zamontowanie metalowego kominka w przewodzie kominowym nie jawi się trudnym. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak