II SA/Po 34/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi H. D. i R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], Burmistrz K. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4 oraz art. 60 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589) ustalił na rzecz A. i K. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania stodoły i szopy garażowej na tuczarnie na terenie działek o nr [...] i [...], obręb Z. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że dla nieruchomości objętych inwestycją nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego konieczne było przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Po wszczęciu postępowania, w dniu [...] maja 2014 r., H. i R. D. złożyli pismo, sprzeciwiając się realizacji omawianego przedsięwzięcia i podnosząc, że inwestycja powinna być zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). Jednocześnie H. i R. D. zażądali wystąpienia do właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz powiatowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, co stanowiłoby realizację art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). Skarżący wnieśli również o wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w myśl art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy. Jednocześnie sprzeciwili się wydaniu decyzji w oparciu o art. 1 ust. 2 pkt 3, 5 i 7 u.p.z.p., podnosząc, że budynki objęte wnioskiem inwestora znajdują się w bezpośredniej bliskości ich posesji. Szopa garażowa znajduje się bowiem w odległości 40-130 cm od granicy posesji, a stodoła graniczy z nią narożnikiem. Ponadto wskazali, że zmiana sposobu użytkowania obu budynków będzie rzutować w bezpośredni sposób na wartość rynkową ich nieruchomości, utrudniając jej ewentualne zbycie. Skarżący podnosili, że budynek szopy garażowej funkcjonował już nielegalnie jako budynek inwentarski, co utrudniało normalne korzystanie z posesji – odory generowane przez ten obiekt nie pozwalały na pracę w ogródku, robienie grilla, wieszanie prania czy wizyty znajomych. Co więcej, we wcześniejszym postępowaniu, wszczętym w dniu [...] czerwca 2013 r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji nałożono jednak na inwestorów obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W niniejszej sprawie zachodzi ryzyko niewłaściwego składowania obornika oraz zagospodarowania i magazynowania nawozów naturalnych. Skarżący podnieśli również, że wskazana we wniosku aktualna obsada zwierząt (63 DJP) nie jest właściwa i może powodować nadmierne stłoczenie zwierząt. Ponadto wnioskowana przez inwestora zmiana obsady o 28 DJP jest zaniżona, gdyż ze względu na powierzchnię budynków przeznaczonych do zmiany sposobu użytkowania istnieje możliwość chowu większej ilości trzody chlewnej. Skarżący zwrócili również uwagę na konieczność dopuszczenia do udziału w sprawie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz ustalenia aktualnej obsady zwierząt w gospodarstwie. H. i R. D. podkreślili zarazem, że inwestorzy prowadzą chów zwierząt bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, naruszając § 3 ust. 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Odnosząc się do powyższych zarzutów, organ I instancji wskazał, że rozważana inwestycja, polegająca na zwiększeniu obsady zwierząt w gospodarstwie z 63 DJP do 91 DJP, nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu cytowanego rozporządzenia. Wprowadzona w dniu 1 sierpnia 2013 r. zmiana § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia wyłączyła bowiem z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia przypadki, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. W niniejszej sprawie konieczny byłby zatem wzrost obsady zwierząt o 40 DJP, a nie 28 DJP, jak planuje inwestor. W konsekwencji zarzuty przedstawione przez skarżących okazały się bezzasadne. Bez znaczenie jest przy tym wcześniejsze nałożenie na inwestorów obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji. Chów prowadzonych przez inwestorów nie narusza przy tym przepisów, gdyż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest tylko dla przedsięwzięć planowanych. Następnie organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie na mocy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż powierzchnia gospodarstwa inwestora, wynosząca 16,0417 ha, przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie K., tj. 10,4400 ha. Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, że spełnione zostały pozostałe wymogi, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., wobec czego zasadne było ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...] września 2014 r. H. i R. D. odwołali się od decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., (2) § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia istotnie oddziałującego na wynik postępowania, (3) § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia w związku z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.) i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 z późn. zm.) poprzez brak oceny oddziaływania omawianej inwestycji na środowisko i obchodzenie w ten sposób norm prawa ochrony środowiska, (4) art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 54 i art. 64 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie m.in. wymagań ochrony środowiska i prawa własności właścicieli nieruchomości sąsiednich przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, (5) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie, czy obsada zwierząt w gospodarstwie inwestorów wynosi 63 DJP, (6) art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie, z jakich przyczyn organ I instancji odmówił zastosowania § 3 ust. 1 pkt 102 powołanego rozporządzenia, (7) art. 7 i art. 11 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, (8) art. 8 k.p.a. poprzez sugerowanie stronom treści wydanej decyzji przed przeprowadzeniem całości postępowania dowodowego oraz (9) art. 73 k.p.a. poprzez odmowę wykonania kopii dokumentu. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że ramach poprzedniego postępowania o zmianę sposobu użytkowania stodoły i szopy garażowej na tuczarnię organ I instancji w dniu [...] lipca 2013 r. nałożył na inwestorów obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Obecnie inwestorzy ponownie podjęli starania w celu realizacji swojej inwestycji z pominięciem jednak decyzji środowiskowej, którą powinni byli uzyskać. Skarżący wskazali, że ich działka graniczy z nieruchomością i budynkami objętymi kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy. W związku z samowolną zmianą przeznaczenia budynków i prowadzeniem nielegalnej hodowli świń w omawianych obiektach budowlanych w okresie od lipca 2012 r. do czerwca 2013 r. skarżący nie mogli normalnie korzystać ze swojej posesji z uwagi na przykry zapach. Zdaniem H. i R. D., wadliwość decyzji organu I instancji polega na nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko i niewydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący podnosili, że już obecnie planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wniosek inwestorów dotyczy przy tym przedsięwzięcia, które powinno być w świetle § 3 ust. 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Brak wystąpienia do właściwych organów i w konsekwencji nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. W pozostałym zakresie skarżący powtórzyli swoje zarzuty. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), art. 1, art. 2, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2011 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. nr 198 poz. 1925) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji argumentował, że w rozważanej sprawie wzrost obsady zwierząt ma wynieść 28 DJP. Tymczasem inwestycja może być uznana za przedsięwzięcie znacząco oddziałujące na środowisko, jeżeli parametr ten osiągnie wartość 40 DJP. Konsekwentnie zatem w świetle § 3 ust. 2 pkt 2 nie było podstaw do uzyskiwania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że inwestor jest dysponentem postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Może on zatem zrealizować inwestycje tylko w granicach zakreślonych wspomnianą decyzją, wydaną na podstawie jego wniosku. W przypadku przekroczenia tych ustaleń strony mogą skorzystać z właściwych środków ochrony. Jednocześnie, zgodnie z art. 56 u.p.z.p., organ administracji publicznej nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli inwestor spełnił wszystkie ustawowe wymagania. Poza tym omawiana inwestycja zlokalizowana jest na terenie wiejskim, a zatem chów zwierząt wpisuje się w jej charakter. Brak jest przy tym powodów do powoływania się na postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie wcześniejszego wniosku inwestorów z dnia [...] stycznia 2013 r. Postępowanie to dotyczyło bowiem zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski – chlewnię o obsadzie 27 DJP. Zakończyło się ono wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o umorzeniu postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. H. i R. D. zaskarżyli powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoje zarzuty i argumentację, sformułowane w odwołaniu z dnia [...] września 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z ustawami, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach w danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że A. i K. S. wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. zwrócili się do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania stodoły i szopy garażowej na tuczarnię, we wsi Z. [...] (k. 99-103 akt adm. organu I instancji). Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Uszczegółowieniem tej regulacji jest z kolei art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przewidujący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy, dotyczą art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i pytania, czy niezbędne było w niniejszej sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W tej mierze organy administracji publicznej konsekwentnie udzielały odpowiedzi negatywnej w odróżnieniu od skarżących. Wątpliwość ta powinna być jednak w zdaniem Sądu rozstrzygnięta pozytywnie. Przede wszystkim należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej: "u.i.o.ś."). Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika przy tym z art. 71 ust. 2 u.i.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., że dla tego typu inwestycji co do zasady przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Szczegółowy wykaz wspomnianych przedsięwzięć został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 r. poz. 1397 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w licznie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP – przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Jak wynika z kolei z § 3 ust. 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 tego rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: (a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z nr 38 poz. 454 z późn. zm.), nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych oraz rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych; (b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 z późn. zm.), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 tejże ustawy, Jednocześnie prawodawca wskazuje w § 3 ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zbierane przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, o ile progi te zostały określone. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zatem przyjąć, że kluczowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia przez organy administracji publicznej była kwestia obsady inwentarza w planowanej inwestycji. W tej mierze zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji konsekwentnie wskazywały na wniosek inwestorów, w świetle którego wspomniany parametr miał wzrosnąć z obecnego poziomu 63 DJP na poziom 91 DJP, tj. o 28 DJP. Ta ostatnia wartość była niższa niż progi określone w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 pkt 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia, co z kolei miało prowadzić do wniosku, że prowadzenie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest zbędne. Takie stanowisko należy jednak uznać za nietrafne. Należy bowiem zauważyć, że prawodawca expressis verbis wskazuje w § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia, iż przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji istotna jest maksymalna możliwa obsada inwentarza, a nie obsada deklarowana przez inwestora. Wprawdzie sformułowanie to nie zostaje wprost powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 103 cytowanego rozporządzenia, lecz nie ulega wątpliwości, że konkluzja ta odnosi się także do wymienionego przepisu. Za taką konstatacją przemawia bowiem zarówno zawarte tam odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 tego rozporządzenia, jak i wzgląd na spójność i logiczność rozwiązania legislacyjnego przyjętego we wspomnianym akcie wykonawczym. Tym samym organy administracji publicznej dokonały wadliwej wykładni wymienionych przepisów. Uchybienie to miało zarazem istotny wpływ na wynik postępowania. Jak wynika bowiem z wniosku inwestorów z dnia [...] maja 2014 r. o ustalenie warunków zabudowy, pierwsza z planowanych docelowo chlewni będzie mieć wymiar 17,8 m x 8,0 m, tj. 142,40 m2, a druga chlewnia – 32,8 m x 11,0 m, tj. 360,8 m2. Łączna powierzchnia wymienionych zabudowań wynosi zatem 503,20 m2. Ponadto inwestorzy w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. wskazali, że w cyklu chodu uzyskują tuczniki o masie 110 kg i powyżej 110 kg (k. 65-66 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Zgodnie zatem z § 24 ust. 3 pkt 2 lit. f i g rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56 poz. 344 z późn. zm.), powierzchnia kojca, o jakim mowa w § 19 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała powyżej 85 kg do 110 kg – co najmniej 0,65 m2, a w przypadku utrzymywania warchlaków i tuczników o masie powyżej 110 kg – 1 m2. Konsekwentnie zatem na terenie planowanej inwestycji może znajdować się maksymalnie od ok. 774 (503,20 m2 / 0,65 m2) do 503 (503,20 m2 / 1 m2) sztuk tuczników. Jak wynika z kolei z l.p. 20 załącznika do powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., jeden tucznik ma wartość 0,14 DJP. Tym samym maksymalna obsada inwentarza w kontekście omawianego przedsięwzięcia wynosi od 108,36 DJP (774 x 0,14) do 70,4 DJP (503 x 0,14). Zakładając zatem, że dotychczasowa obsada wynosiła 63 DJP, należy uznać, że planowana inwestycja prowadzi do wzrostu tego parametru o wartość od 45,36 DJP do 7,4 DJP. Jeżeli zatem przyjmie się pierwszą z tych wartości (45,36 DJP), to nie powinno ulegać wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie może odpowiadać opisowi zawartemu w § 3 ust. 1 pkt 103 i ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Jak wynika bowiem z map (k. 42 akt adm. organu I instancji) oraz oświadczeń skarżących z dnia [...] maja 2014 r. (k. 80-91 akt adm. organu I instancji), odwołania z dnia [...] września 2014 r. (k. 1-15 akt adm. organu I instancji) i skargi z dnia [...] stycznia 2015 r. (k. 3-20 akt sądowych) planowana inwestycja zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie istniejącej już zabudowy. Okoliczność ta nie była również kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Nie powinna zatem ulegać wątpliwości, że organy administracji publicznej naruszyły art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotny charakter i przemawiały za wyeliminowaniem zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Podsumowując, organy administracji publicznej dokonały wadliwe interpretacji przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a w konsekwencji nieprawidłowo obliczyły obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji. Uchybienie to miało istotny charakter, gdyż w jego wyniku nie można z całą stanowczością stwierdzić, że rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 1 pkt 51, § 3 ust. 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, co miało wpływ na wynik postępowania, oraz z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny poprawnie wyliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji, dokonując przy tym właściwej wykładni przepisów cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Następnie, po dokonaniu tego zabiegu, organy administracji publicznej powinny rozważyć, czy zasadne jest wdrożenie postępowania zmierzającego do oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).