II SA/Po 344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi K. K. i S.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J.Zieliński /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy Pismem z dnia 16 marca 2009 r. "A" S.A. w W., Oddział w Z. G. (dalej: "A" ) wystąpiło z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości G., oznaczonej jako działka nr [...] w związku z planowanym przeprowadzeniem przez tę nieruchomość odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 i kabla światłowodu wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Od wydanej w tej sprawie w dniu [...] 2009 r. decyzji Starosty N. zostało wniesione odwołanie przez "A". Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, w celu ustalenia czy w trakcie negocjacji z właścicielami nieruchomości "A" była właściwie reprezentowana oraz czy inwestycja pod nazwą gazociąg DN 300 wraz z kablem światłowodowym była przewidziana w miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego Gminy K. Decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] Starosta N. odmówił ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] stanowiącej własność K. i S. K., w związku z planowanym przeprowadzeniem przez tę nieruchomość odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 i kabla światłowodu wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) ograniczenie korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu, następuje zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, zgodnie z decyzją o ustalenie inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, iż bezspornym jest, że istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z [...] 2003 r. (dalej: Plan), który nie został zmieniony a w odniesieniu do planowanej inwestycji nie została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie podzielił stanowiska "A"., iż planowana inwestycja budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 wraz z kablem światłowodowym, zlokalizowana wzdłuż istniejącego gazociągu DN 500 O.-P. jest zgodna z planem zagospodarowana przestrzennego Gminy K.. Zdaniem organu zarówno z części opisowej jak i graficznej Planu nie wynika, iż był w nim przewidziany projektowany nowy gazociąg wysokiego ciśnienia, którego dotyczy wniosek "A" z 16 marca 2009 r. Starosta wyjaśnił, iż co prawda w § 144 pkt 7 Planu jak i na rysunku przewidziano przebieg projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia wraz ze strefą kontrolowaną, ale w żaden sposób nie można uznać go za inwestycję pod nazwą budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 wraz z kablem świadłowodu i infrastrukturą towarzyszącą. Zgodnie z tym rysunkiem projektowany gazociąg prowadzi od istniejących już gazociągów wysokiego ciśnienia gazu ziemnego wysokometanowego DN 500 mm i gazu ziemnego zaazotowanego pokazanych na rysunku planu do projektowanych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu pierwszego stopnia i biegnie prawie prostopadle do istniejących gazociągów. Natomiast objęty wnioskiem rozpatrywanym w niniejszej sprawie projektowany gazociąg DN 300 wraz z kablem światłowodu i infrastrukturą towarzyszącą ma być ułożony równolegle wzdłuż istniejącego gazociągu DN 500 O.-P. w odległości ok. 8 m od niego. Starosta podkreślił, iż plan zagospodarowania przestrzennego prawidłowo uchwalony i promulgowany stanowi źródło powszechnie obowiązującego parowa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. To prawo lokalne wraz z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisami rangi konstytucyjnej pozwalają na ograniczanie prawa własności. Wyjątkowy charakter tych przepisów powoduje, iż nie podlegają one wykładni rozszerzającej. Takiej rozszerzającej wykładni dokonali autorzy opinii prawnych i pism złożonych przez "A" na poparcie swojego stanowisko, iż plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inwestycję polegającą na budowie gazociągu DN 300 z światłowodem. Starosta wskazał, również iż Rada Gminy K. podjęła [...] 2008 r. uchwałę o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla gazociągu wraz z infrastrukturą towarzyszącą co świadczy, iż władze gminy dostrzegały konieczność umiejscowienia w Planie inwestycji objętej rozpatrywanym wnioskiem, to jest budowy gazociągu DN 300 wraz z światłowodem. Odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego wniosła "A". wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] r. lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji Starosty N. zarzucono naruszenie przepisów art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych, nieprawidłową interpretację przepisów i ich zastosowanie oraz braki w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem odwołującej się Spółki zarówno ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymagają sporządzenia planu miejscowego ze szczegółowością obejmującą identyfikację wszystkich inwestycji liniowych przewidzianych na terenie objętym planem. Plan obejmuje w tym zakresie jedynie wskazania przeznaczenia terenów pod takie inwestycje. Z uwagi na powyższe podmioty, których opinie na temat zgodności planowanej inwestycji z Planem załączył inwestor do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, wyraziły pozytywne zadnie w tej kwestii. Również Wicestarosta N. pismem z dnia 24 listopada 2008 r. stwierdził, po przeanalizowaniu załączonych przez inwestora pism i opinii, iż lokalizacja nowej nitki gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 równolegle do istniejącego gazociągu DN 500, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Zdaniem "A" stanowisko zajęte przez Starostę N. w zaskarżonej decyzji odmienne od wcześniejszego - ww. pisma Wicestarosty - jest niezrozumiałe i narusza wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę zaufania. Odwołująca się wskazał również, iż wcześniejsze stanowisko Wicestarosty wyrażone w piśmie z dnia 24 listopada 2008 r przyczyniło się do zaniechania wszczętej już przez Radę Gminy K. procedury zmiany Planu w celu uwzględnienia w nim przebiegu planowanej inwestycji budowy gazociągu DN 300 wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Ponadto "A". wskazała, iż w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej DN 300 i maksymalnym ciśnieniu roboczym 8,4 MPa relacji Terminal Ekspedycyjny uwarunkowaniach W.-Mieszalnia Gazu G, przebiegającego przez gminy M., L., K., O. oraz G.W. - w województwie wielkopolskim oraz gminy P. i P. - w województwie lubuskim, stwierdzono, iż planowana inwestycja jest zgodna m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. Podniesiono również, iż organ I instancji stosuje niedopuszczalna praktykę rozpatrywania sprawy jedynie w wybranym fragmencie stanu prawnego lub faktycznego poszukiwanie kolejnych pretekstów do wydania decyzji niekorzystnej dla wnioskodawcy i tym samym narusza zasady wyrażone w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 K.p.a. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty N. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda zwrócił uwagę, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w ww. decyzji z dnia [...] 2009 r. stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Podkreślił przy tym, iż podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli taki plan został przyjęty to organ administracji jest związany wynikającymi z niego postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W sytuacji gdy pojawiają się sprzeczności rozwiązań zawartych w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych a postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, prymat będzie trzeba przyznać temu ostatniemu, jako powszechnie obowiązującemu aktowi prawa miejscowego. Ponieważ decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] r. nie była znana organowi I instancji w momencie wydania zaskarżonej decyzji, a jej ustalenia w sprawie zgodności planowanej inwestycji budowy gazociągu z Planem, są odmienne od ustaleń dokonanych przez Starostę N., Wojewoda Wielkopolski nie mógł utrzymać w mocy zaskarżonej decyzji, jak i nie mógł jej uchylić i orzec co do istoty sprawy. Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę, iż z załączonego do akt sprawy przez organ I instancji, fragmentu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, iż "planowany gazociąg wysokiego ciśnienia DN 300, relacji L.-W.-G. będzie prawdopodobnie przebiegał wzdłuż istniejącego gazociągu DN 500 mm." Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchyla rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Wojewoda zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy brak studium, na podstawie, którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w związku z czym organ I instancji nie mógł ocenić czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K., dla lokalizacji istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 mm. przebiegającego przez miejscowości Ch., G., Muślin. i M. Gminy Muślin. uwzględnia przebieg planowanej inwestycji - gazociągu DN 300. Ponadto uchwała Rady Gminy K. z dnia [...] 2003 r. nr [...] o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymienia w swojej treści uchwałę nr [...] Rady Gminy w K., z dnia [...] 2001 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz uchwałę nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] 2001 r., w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] 2001 r. Zdaniem Wojewody organ I instancji powinien pozyskać ww. uchwały w trakcie ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, z uwagi na poważne wątpliwości związane z interpretacją przepisów Planu. Wojewoda zaznaczył co prawda, iż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, lecz jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy przestrzennego, wiąże organy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jego ustalenia w bezpośredni sposób determinują istotną część normatywnych skutków planu miejscowego wobec wykonywania prawa własności nieruchomości. Wojewoda podkreślił, iż zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Wskazał również, iż tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest określony przepisami K.p.a. lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowani przestrzennego. Zatem przy interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, przy uwzględnieniu postulowanego w doktrynie założenia, że dokonując interpretacji przepisów prawa dozwolone jest korzystanie z wszelkich materiałów, które są relewantne do ustalenia sensu interpretowanego przepisu przede wszystkim z aktu normatywnego zawierającego interpretowany przepis prawny. Wojewoda wskazał ponadto, iż Starosta rozpatrując ponownie wniosek "A" powinien uzyskać od inwestora lub Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., pismo z dnia 18 grudnia 2008 r. wyjaśniające zgodność inwestycji z planem miejscowym, które to pismo zostało wskazane w treści decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., z dnia [...] 2009 r. a także pozyskać inne dokumenty, na podstawie których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. dokonał powyższych ustaleń. Skargę na powyższa decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższych K. i S. K. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżących ustalenie przez Starostę N. na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym było wystarczające, aby wydać decyzję o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ nie ma obowiązku badania innych aktów poprzedzających uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili, iż również Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania nie może być badanie zgodności planu ze studium, bowiem ich zgodność podlega jedynie ocenie organu nadzoru. W zawiązku z powyższym zbyteczne jest pozyskiwanie przez Starostę studium. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium nie jest aktem prawa miejscowego, więc nawet gdyby w studium przedmiotowa inwestycja była przewidziana, to przy jej braku w planie miejscowym, organ I instancji nie mógłby wydać decyzji o innej treści. Skarżący podnieśli także, iż zbytecznym jest pozyskiwanie przez Starostę uchwał Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] . Uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą intencyjną. Konsekwencją podjęcia tej uchwały jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej, nie jest ona aktem prawa miejscowego. Zdaniem K. i S. K. również treść decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., z dnia [...] 2009 r. oraz pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., z dnia 18 grudnia 2008 r. nie mają znaczenia na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w żaden sposób nie przesądza o zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto została ona doręczona organowi dopiero na etapie odwołania od decyzji I instancji pomimo, iż 2 grudnia 2009 r. strony zostały zawiadomione o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. "A" miało więc możliwość przesłania ww. decyzji czego nie uczyniło a zaniechanie to nie może stanowić podstawy odwołania. Wojewoda wydając swoją decyzję naruszył art. 6 i 7 K.p.a. ponieważ nie działał na podstawie przepisów i żądał od organu I instancji podjęcia zbytecznych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżący zwrócili również uwagę, iż Gmina K. przystąpiła już do zmiany planu miejscowego pod kątem przedmiotowej inwestycji co również świadczy, iż w aktualnie obowiązującym planie nie przewidziano tej inwestycji. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Jak wynika z akt sprawy właściciele przedmiotowej nieruchomości nie wyrazili zgody na ograniczenie sposobu korzystania z niej i tym samym zasadne było rozpoznanie przez Starostę N. wniosku inwestora o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej przez zezwolenie mu na założenie i przeprowadzenie na niej odcinka gazociągu DN 300, o ciśnieniu 8,4 MPa, na długości 254,5 metrów oraz położenia kabla światłowodowego na długości 254,5 metrów. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 zdanie 2 ograniczenie, o którym mowa powyżej, następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie działka, której dotyczy wniosek o ograniczenie sposobu korzystania leży na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K., przyjęty uchwałą rady Gminy K. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] , a w odniesieniu do planowanej inwestycji nie została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W §144 Planu stwierdzono, iż utrzymuje się przebieg istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia gazu ziemnego wysokometanowego Dn 500 mm, relacji P.- Sz., pokazanego na rysunku planu, z zachowaniem strefy kontrolowanej określonej w przepisach szczególnych (pkt 5),utrzymuje się przebieg istniejącego gazociągu gazu ziemnego zaazotowanego, pokazanego na rysunku planu, z zachowaniem strefy kontrolowanej określonej w przepisach szczególnych (pkt 6), oraz wyznacza się korytarze dla przebiegu projektowanych gazociągów wysokiego ciśnienia, pokazanych na rysunku planu, dla których obowiązują strefy kontrolowane, określone w przepisach szczególnych (pkt 7). Natomiast w części graficznej Planu zaznaczono przebieg określonych w § 144 pkt 5 i 6 istniejących już gazociągów oraz planowany przebieg nowego gazociągu, o którym mowa w § 144 pkt 7 Planu. Z rysunku wynika jednoznacznie, iż trasa tego planowanego gazociągu prowadzi od istniejących już gazociągów wysokiego ciśnienia gazu ziemnego wysokometanowego DN 500 mm i gazu ziemnego zaazotowanego pokazanych na rysunku planu do projektowanych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu pierwszego stopnia i biegnie prawie prostopadle do istniejących gazociągów. Niewątpliwie nie jest więc to ten sam gazociąg, o jakim mowa w wniosku "A" o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości małżeństwa K., którego przebieg jest planowany wzdłuż istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia gazu ziemnego wysokometanowego DN 500 mm. Z uwagi na powyższe, wobec niewątpliwego braku umieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K., projektowanej inwestycji polegającej na budowie gazociągu DN 300 w związku z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy stwierdzić, iż Starosta N. swoją decyzją z dnia [...] 2009 r prawidłowo odmówił "A" ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] stanowiącej własność K. i S. K. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż zalecenia wydane organowi I instancji przez Wojewodę Wielkopolskiego w jego kasacyjnej decyzji z dnia [...] 2010 r. nie znajdują uzasadnienia i prowadzą do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż nie ma podstaw aby postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego interpretować za pomocą analizy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o którym mowa w art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 23 marca 2003 r. (Dz.U. z 2003 nr 80 poz. 717). Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjęło się określać studium mianem aktu kierownictwa wewnętrznego, czy też aktu gminnej polityki planistycznej. Oznacza to, że postanowienia studium mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2000 r., II SA 2437/99, LEX nr 55333, oraz II SA 106/00, LEX nr 57193., T.Bąkowski, "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Komentarz, Zakamycze, 2004). W art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wyraźnie stwierdził, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego. Niewątpliwie postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodnie z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jednakże tylko postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą wiążące w stosunku do podmiotów zewnętrznych wobec organów gminy. Tym samym podmioty "zewnętrzne" nie posiadają kompetencji do stosowania ustaleń studium w przypadku jego niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy to również organów prowadzących przedmiotowe postępowania, które nie mogą badać i oceniać zgodności studium z planem miejscowym. Na marginesie należy dodać, iż art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter uregulowania szczególnego, które - tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych - muszą być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2008 r, sygn. akt I OSK 1165/07, opubl. LEX nr 483193) np. zgodności planowanej inwestycji z studium w przypadku jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący słusznie wskazali, iż bezpodstawne jest również zalecenie organowi I instancji zapoznanie się z treścią uchwał Rady Gminy K. dotyczących przystąpienia do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwały te mają charakter intencyjny i jedyną ich konsekwencją jest uruchomienie procedury planistycznej. Ponadto, Sąd nie zgadza się z stanowiskiem Wojewody Wielkopolskiego, że analiza studium oraz wyżej wymienionych uchwał intencyjnych mogłaby pomóc stwierdzić czy w treści § 144 pkt 2, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., w którym ustala się "usytuowanie gazociągów zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe", mieści się gazociąg DN 300 i kabel światłowodu wraz z infrastrukturą towarzyszącą, pomimo nie umieszczenia planowanej inwestycji w załączniku graficznym. Zdaniem Sądu fakt, iż w § 144 pkt 5, 6 i 7 Planu oraz części graficznej wyraźnie wskazano przebieg dwóch istniejących gazociągów wysokiego ciśnienia oraz wyznaczono korytarz dla przebiegu planowanego gazociągu wysokiego ciśnienia biegnącego prostopadle do tych istniejących wyklucza możliwość tak szerokiej interpretacji § 144 pkt 2 Planu i założenie, iż przewiduje on budowę kolejnego gazociągu wysokiego ciśnienia, dla którego nie wyznaczono korytarza przebiegu. Tym samym Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie podziela w tym zakresie przeciwnego stanowiska wyrażonego przez inwestora oraz zawartego w przedłożonych przez niego pismach i opiniach prawnych. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podzielił również stanowisko skarżących, iż dla ustalenia czy planowana budowa gazociągu DN 300 z światłowodem jest przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. nie ma znaczenia treść Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] 2009 r. w sprawie w której to stwierdzono zgodność ww. inwestycji z planem miejscowym. Stanowisko to nie jest wiążące dla organu ani sądu rozpatrującego przedmiotową sprawę, nie jest wymagane dla rozpoznania wniosku o ograniczenie korzystania z nieruchomości. Należy zaznaczyć, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o środowiskowych uwarunkowaniach nie wskazuje na jakiej podstawie organ stwierdził zgodność inwestycji z planem miejscowym. Wyjaśniono jedynie, iż pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. inwestor złożył wyjaśnienia odnośnie zgodności lokalizacji z miejscowym planem. Skoro, jak wskazano wcześniej, nie ma podstaw do rozszerzającego interpretowania planu zagospodarowania miejscowego pod kątem zgodności planowanej inwestycji z jego ustaleniami to zbyteczne jest uzyskiwanie od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. dokumentów informacji na jakiej podstawie wydal swoją decyzję. Wszystkie wyżej przywołane okoliczności winny być wzięte przez Wojewodę Wielkopolskiego pod uwagę w prowadzonym ponownie postępowaniu odwoławczym. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie drugim na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy natomiast o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 152. P.p.s.a. /-/ J.Zieliński /-/ B.Drzazga E.Brychcy Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisała sędzia /-/ Barbara Drzazga MK