II SA/Po 346/17

Dnia 4 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 roku sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] roku nr [...] znak [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...]złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na działce nr [...], przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent Miasta [...] w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w dniu [...] r. K. H. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na terenie nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ew. [...] ark. [...] obręb [...]) w [...]. W dniu [...] r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. H., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w projekcie budowlanym oraz wskazaniami Wojewody [...], postanowieniem z dnia [...] r. wnioskodawca został zobowiązany do usunięcia braków w projekcie budowlanym w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Nieprawidłowości usunięto w terminie. Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr.bud. stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę, określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] część [...] w [...] (uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r.) i został zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu [...] r. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto w projekcie budowlanym zostały załączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Pismem z dnia [...] r. H. G. oraz M. K. wniosły odwołanie od opisanej wyżej decyzji do Wojewody [...]. Odwołujące argumentowały, że w dołączonej do projektu analizie nasłonecznienia (zacienienia) przedstawiono dom odwołujących z bezokienną ścianą od strony planowanej inwestycji. Część parterową, wysuniętą na południe, określono jako "weranda", gdy tymczasem to część mieszkalna, najbardziej nasłoneczniony pokój w całym domu, z którego jest wyjście na ogród. Odwołujące podkreśliły, że odległość projektowanego budynku od ściany z oknami wynosi nie 8 m, a 5,13 m, co oznacza, że projektowany obiekt będzie przesłaniał i zacieniał dom odwołujących. Zabezpieczenie przeciwpożarowe ma stanowić "pergola betonowa/ściana" zlokalizowana w granicy działki odwołujących, bezpośrednio przy oknach pokoju na parterze, co jest nie do przyjęcia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...]. Organ odwoławczy dokonując w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustaleń zbieżnych z ustaleniami organu pierwszej instancji wyjaśnił w pierwszej kolejności, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami § 10 pkt 1 lit. a, § 10 pkt 1 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, § 8 pkt 7 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie powołując się na brzmienie § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: "R.w.t.") wskazał, że projektowany budynek został zlokalizowany zgodnie z § 12 ust. 1 i § 12 ust 5 pkt 1 tego rozporządzenia. W dalszej kolejności Wojewoda [...] wyjaśnił, że z uwagi na usytuowanie budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej w zbliżeniu do granicy nieruchomości koniecznym było również zbadanie zgodności przedmiotowej inwestycji z § 13 i § 60 R.w.t. Inwestor załączył do projektu budowlanego analizę nasłonecznienia i przesłaniania sporządzoną przez osobę uprawnioną. Wynika z niej, że w niniejszym przypadku nie dochodzi do przesłaniania budynku sąsiedniego w myśl § 13 tego rozporządzenia, jak również spełnione zostały wymagania odnośnie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (zgodnie z przedłożoną analizą nasłonecznienia, tzw. "linijką słońca", projektowany budynek nie będzie powodował zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiednim na działce o nr [...]). Natomiast wskazywane przez odwołujące pomieszczenie stanowi zgodnie z kopią projektu budowlanego dołączoną do odwołania "werandę". Powołując się na definicję słownikową oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że weranda jako dobudówka, pomieszczenie pełniące funkcje pomocnicze w stosunku do pomieszczeń podstawowych w budynku, nie stanowi pomieszczenia na stały pobyt ludzi i w związku z tym nie podlega regulacjom § 13 i § 60 R.w.t., albowiem z akt sprawy nie wynika, by dokonano zmiany jego sposobu użytkowania. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w związku z lokalizacją sąsiedniego budynku należącego do odwołujących w zbliżeniu do granicy nieruchomości, projektant przewidział zastosowanie materiałów o zwiększonej odporności ogniowej. Przy granicy nieruchomości, na działce inwestora, zaprojektowano "pergolę betonową" stanowiącą ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (R30). Rozwiązanie to jest konieczne dla spełnienia wymagań przeciwpożarowych. Zaproponowane w projekcie rozwiązania zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od decyzji Wojewody [...] H. G. oraz M. K. powtórzyły argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") odrzucił skargę M. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę poddanych kontroli sądu rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr.bud."). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Pr.bud., pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: (1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; (3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa – w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pr.bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak przy tym wynika z art. 33 ust. 2 pkt 1- 3 Pr.bud., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak przy tym wynika z art. 35 ust. 3 Pr.bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku jego braku - z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, obowiązkiem organu rozstrzygającego o pozwoleniu na budowę jest ocena czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami dotyczącymi "przesłaniania i zacieniania", tj. § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: "R.w.t."). W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, a w przypadku pozytywnej weryfikacji wspomnianej dokumentacji organ jest zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy oceny przez organy architektoniczno-budowlane zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Skarżąca zarzuca, że w sprawie nie zostały spełnione wymogi dotyczące przesłaniania i nasłoneczniania, gdyż w dołączonej do projektu analizie nie uwzględniono pomieszczenia położonego na parterze, przy granicy z działką inwestora. Z kolei w opinii organów rozstrzygających sprawę wskazywane przez skarżącą pomieszczenie zostało oznaczone w projekcie budowlanym jako weranda, wobec czego nie stanowi pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi i nie podlega regulacjom § 13 i § 60 R.w.t. Sąd nie podzielił w pełni stanowiska żadnej ze stron. Należy wyjaśnić w pierwszej kolejności, że zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie opisanego wyżej wymogu co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Z powyższego wynika, że wymóg co najmniej 3 godzin nasłonecznienia dotyczy wyłącznie "pokoju mieszkalnego". Stosownie do § 3 pkt 9 R.w.t., przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Ustawodawca wyodrębnił więc w ramach mieszkania pomieszczenia mieszkalne i pomocnicze wskazując, że są to dwie odrębne kategorie. Zgodnie z § 3 pkt 10 R.w.t., przez pomieszczenie mieszkalne należy rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Z kolei pomieszczeniem pomocniczym zgodnie z § 3 pkt 11 R.w.t. jest pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w znajdującym się w aktach sprawy projekcie budowlanym domu skarżącej sporne pomieszczenie na parterze, oznaczone numerem 20, zostało określone jako "weranda". Jest to o tyle istotne, że pomieszczenia oznaczone numerami 19, 21, 22 i 23 zostały określone jako "pokój" co oznacza, że na gruncie tego projektu są to dwie odmienne kategorie pomieszczeń (k. 44 akt adm. organu II instancji). Skarżąca co prawda utrzymuje, że poruszane pomieszczenie spełnia funkcję pokoju dziennego, tym niemniej należy wskazać, że skarżąca nie przedłożyła decyzji administracyjnej dotyczącej zmiany sposobu użytkowania tego pomieszczenia. Wobec tego przyjąć należy funkcję wskazaną w projekcie budowlanym. Co prawda w polskim ustawodawstwie nie istnieje legalna definicja werandy, niemniej jednak w tym zakresie zasadnym jest odwołanie się do definicji słownikowej oraz definicji tego pojęcia wypracowanej na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodnie z definicją słownikową tego pojęcia, weranda jest to "przybudówka przy domu, kryta dachem, bez ścian lub ze ścianami oszklonymi" (por. Słownik Języka Polskiego PWN, www.sjp.pwn.pl). Z kolei jak wskazują sądy administracyjne, "weranda to dobudówka, jest to pomieszczenie otwarte lub oszklone, przykryte dachem, umieszczone przed wejściem do budynku albo przy innej elewacji. Weranda jest pomieszczeniem o funkcji wypoczynkowej, stawianym najczęściej przy budynkach mieszkalnym wiejskich (chatach) i podmiejskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 172/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2009 r., II SA/Kr 67/09 – wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze należy więc wskazać, że omawiana weranda nie jest pokojem mieszkalnym w rozumieniu § 60 ust. 1 R.w.t. Zdaniem Sądu werandę należy zakwalifikować do pomieszczeń pomocniczych w ramach mieszkania, albowiem nie ulega wątpliwości, że weranda służy do celów komunikacji (to na werandzie znajduje się wyjście na ogród), jak również spełnia funkcję pomieszczenia wypoczynkowego. Wprawdzie funkcja wypoczynkowa nie została wprost wyszczególniona w § 3 pkt 11 R.w.t., jest ona jednak zbliżona do wymienionych tam funkcji. Wobec tego należy zgodzić się z organem odwoławczym, że analiza oświetlenia i nasłonecznienia sąsiedniego budynku (tzw. linijka słońca) została przeprowadzona w sposób prawidłowy, albowiem sporna weranda nie podlega regulacji z § 60 R.w.t. – zakresem tej regulacji objęte są bowiem wyłącznie pokoje mieszkalne. Niemniej jednak wbrew stanowisku organów obu instancji nie można uznać, że przedłożony w sprawie projekt budowlany jest zgodny z § 13 R.w.t., regulującym odległość budynku od innych obiektów (przesłanianie). Zgodnie z tym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli zachowane są wymogi określone w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu, tj. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Stosownie do § 13 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. W kontekście powyższego w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w powyższym przepisie mowa jest o "pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi" co oznacza, że przepis ten określa szerszą kategorię pomieszczeń niż § 60 R.w.t. Stosownie do § 4 pkt 1 i 2 R.w.t., pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny i pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Wobec tego wbrew twierdzeniu organu odwoławczego regulacja § 13 R.w.t. odnosi się nie tylko do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ale również na pobyt czasowy. Sporna weranda jest niewątpliwie pomieszczeniem przeznaczonym co najmniej na czasowy pobyt ludzi co oznacza, że analizując wymogi dotyczące przesłaniania w rozpatrywanej sprawie koniecznym było odniesienie się do poruszanego pomieszczenia. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy warunku o braku przesłaniania (k. 22a projektu budowlanego) nie wynika co prawda na jakiej wysokości znajduje się poziom dolnej krawędzi okien werandy, tym niemniej przyjmując, że znajdują się na takiej wysokości jak pozostałe okna na tym piętrze, tj. 2,60 m, wysokość przesłaniania to 6,92 m przy odległości 5,13 m od projektowanego budynku. Oznacza to, że nie został zachowany warunek z § 13 ust. 1 pkt 1 R.w.t., albowiem odległość projektowanego budynku od budynku przesłanianego jest mniejsza niż wysokość przesłaniania. Ponadto Sąd wskazuje, że w komentowanym przepisie mowa jest o odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od "innych obiektów", a więc wszelkich obiektów budowlanych. Niewątpliwie zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego (R30) jest "innym obiektem" w rozumieniu tego przepisu i usytuowanie jej przy granicy nieruchomości inwestora w sytuacji, gdy ściana budynku sąsiedniego z istniejącymi oknami pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi znajduje się w tej samej granicy nieruchomości jest niedopuszczalne na gruncie § 13 R.w.t. Podsumowując, w warunkach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. § 13 R.w.t., a w konsekwencji w sposób wadliwy oceniły zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Zaniechanie wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości przedłożonej dokumentacji budowlanej w trybie art. 35 ust. 3 Pr.bud., pomimo istnienia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pr.bud. i w następstwie tego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, skutkowało naruszeniem reguł rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedłożona przez inwestora dokumentacja budowlana zawiera tego rodzaju naruszenia wymogów stawianych przez art. 35 ust. 1 Pr.bud., które wymagają ich usunięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a") uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...], albowiem wydano je z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 13 R.w.t., które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej działając w oparciu o art. 35 ust. 3 Pr.bud. wskażą wady przedłożonej przez inwestora dokumentacji i zobowiążą go do ich usunięcia w zakreślonym terminie. Od wykonania owego obowiązku przez inwestora zależeć będzie treść rozstrzygnięcia kończącego niniejszą sprawę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.