II SA/Po 350/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. E. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2006r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006r. nr [...] II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy Wnioskiem z dnia 22 września 2005r. M. E. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] 2005 r. Nr [...], dotyczącą zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę domu wielorodzinnego przy ul. Z. w P. na działce nr [...]. Wniosek swój oparła na przepisie art. 145§1 pkt.1 i 4 kpa. W uzasadnieniu podniosła, że jest stroną opisanego wyżej postępowania. Jej nieruchomość znajduje się bowiem w obszarze bezpośredniego oddziaływania obiektu objętego skarżoną decyzją. Mimo to została wyłączona z udziału w postępowaniu. Sporna inwestycja spowoduje zacienienie należącego do niej budynku. W sposób znaczący zostanie zmniejszona wartość nieruchomości. Planowany obiekt wbrew postanowieniom planu zagospodarowania przestrzennego Podolany Zachód w Poznaniu nie nawiązuje do skali i charakteru istniejącej zabudowy. Ponadto Prezydent wydał pozwolenie na budowę domu wielorodzinnego (5 mieszkań) na działce przeznaczonej pod lewy segment bliźniaka tj. domu jednorodzinnego, w którym dopuszcza się wydzielenie najwyżej dwóch lokali mieszkalnych. Dnia [...] 2005r. Prezydent Miasta P. decyzją (znak [...]) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie opisanej powyżej. Decyzją z dnia [...] 2005r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (znak [...]). W uzasadnieniu nadmieniono, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2005r. nie naruszyła interesu osób trzecich, w tym właścicielki sąsiedniej nieruchomości M. E.. Organ wywiódł, że skarżona decyzja o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. M. E. złożyła na decyzję Wojewody z dnia [...] 2005r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po 69/06. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2006r. Sąd wydał wyrok, mocą którego uchylono decyzje zarówno organu I jak i II instancji. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Ustalenie, czy w danej sprawie występują podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 kpa może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym stanowi expressis verbis art. 149 § 2 kpa. Przeprowadzenie tej fazy postępowania następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia jest niedopuszczalna. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) nie może być negatywny wynik ustaleń, co do przyczyny wznowienia, natomiast może nią być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymieniona enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa. Skoro więc M. E. wniosła w terminie wniosek o wznowienie postępowania i jako przesłankę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc okoliczność pozbawienia jej bez jej winy udziału w postępowaniu, to niedopuszczalne było na tym pierwszym etapie postępowania dokonanie przez organ oceny zasadności przyczyn wznowienia podanych przez skarżącą oraz odmowa wznowienia. Jak wskazał Sąd dopiero w drugiej fazie postępowania może odbyć się badanie zasadności podanych przez skarżącą przyczyn wznowienia i w zależności od wyniku tych badań organ będzie mógł wydać decyzję odmawiającą uchylenie decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa bądź wydać decyzję uchylającą decyzję dotychczasową na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i § 2 kpa. Wnioskiem z 6 grudnia 2005 r. M. E. ponownie zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005r. W uzasadnieniu kolejnego wniosku wskazała, ze jako właścicielka działki nr [...] przy ul. Z. w P., bezpośrednio graniczącą z działką objętą przedmiotową inwestycją, została jako strona pominięta w postępowaniu. Powołała się na przepis art. 145§1pkt.4 kpa. Podniosła, że projekt budynku przy ulicy Z. jest sprzeczny z § 12 ust.3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002r. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 147 w zw. z art. 149 § 3 i art. 104 kpa, po rozpoznaniu wniosku z dnia 6.12.2005r. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wcześniej decyzją z dnia [...] 2005 r. odmówił M. E. wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2005 r. W wyniku odwołania M. E. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniesione we wniosku z dnia 6.12.2005r. zarzuty M. E. nie zasługują na uwzględnienie. Zatwierdzony przez organ projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji z 30 sierpnia 2005 r. nie narusza ustaleń § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ dla ściany projektowanego budynku zwróconej w stronę granicy sąsiedniej działki przy ul. Z. w P. są zachowane odległości 3 i 4 m odpowiednio dla ściany bez otworów okiennych i z otworami okiennymi i drzwiowymi. Organ zaznaczył, że analiza zasięgu oddziaływania omawianej inwestycji na działki sąsiednie nie wykazała, by działka M. E. znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, czyli można stwierdzić, że interes prawny wnioskodawczyni nie został naruszony. Stąd orzeczono jak w sentencji decyzji. M. E. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła, że działki nr [...] i [...] przy ul. Z. w P. przeznaczone pod lewy i prawy segment tzw. bliźniaka, wolno było zbudować wyłącznie pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, zgodnie z którym "bliźniak" jest budynkiem jednorodzinnym, w którym dopuszcza się wydzielenie najwyżej dwóch lokali mieszkalnych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie developer wybudował zamiast dwóch segmentów bliźniaka dwa domy wielorodzinne z 10 mieszkaniami i to nie w ramach nowego osiedla, lecz pomiędzy od dawna istniejącymi domami jednorodzinnymi, na działkach o szerokości jedynie 10,5 m. Naruszył przy tym przepis § 5 ust. 1 pkt b obowiązującego planu miejscowego, zgodnie z którym "nowe budynki mieszkalne powinny nawiązywać do skali i charakteru zabudowy istniejącej oraz być sytuowane w kierunku budynków już istniejących". W rezultacie na niewielkich działkach przy ul. Z. wybudowano trzykondygnacyjne budynki wielorodzinne o połowę wyższe i prawie czterokrotnie większe od budynku odwołującej. Nie zachowano też linii zabudowy. Odwołująca zaznaczyła, że po dziewięciu miesiącach bycia stroną postępowania została bezprawnie z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego wyłączona z udziału. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż M. E. wnioskiem z 22 września 2005 r. wystąpiła do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2005 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wykazując, iż M. E. właścicielce sąsiedniej nieruchomości nie przysługiwał przymiot strony. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2005 r., którą M. E. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że wniosek M. E. z dnia 22 września 2005 r. został rozpatrzony ostateczną decyzją. Z kolei wniosek M. E. z 6 grudnia 2005 r. dotyczy tej samej sprawy, co wcześniejszy wniosek z 22 września 2005 r., nie wnosi on żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, a były nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Ponadto wniosek ten dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzja administracyjną. Dlatego odmowa wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest słuszna ze względu na fakt, że sprawa ta została już rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005r., utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z [...] 2005 r. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 kpt 3 kpa decyzja dotycząca sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest dotknięta wadą kwalifikowaną. M. E. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego. W jej uzasadnieniu powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu dnia 15 grudnia 2010 r. W. E. - pełnomocnik skarżącej złożyła pismo z wnioskiem o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jednocześnie wnosząc o przekazanie sprawy do sądu w innym mieście. Przewodniczący składu orzekającego ujawnił treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2010 r. wydanego w przedmiotowej sprawie, w którym odmówiono wyłączenia m.in. sędziów Aleksandry Łaskarzewskiej, Elwiry Brychcy i Danuty Rzyminiak-Owczarczak, treść postanowienia z dnia 22 lipca 2010 r. odrzucającego zażalenie M. E. na cytowane wyżej postanowienie Sądu oraz treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r. odrzucającego zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 22 lipca 2010 r. Następnie zarządził przekazanie pisma z 15 grudnia 2010 r. z wnioskiem o wyłączenie sędziów Prezesowi tutejszego Sądu. W. E. złożyła do akt pismo z 15 grudnia 2010 r., z którego wynika, iż w imieniu skarżącej cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że jest w pełni świadoma i zdecydowana na wycofanie skargi, albowiem nie ma zaufania do tutejszego Sądu. Stwierdziła: " wycofuję swoją skargę albowiem na posiedzeniu dzisiejszym ad hoc odrzucono wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Poznaniu, w tym składu orzekającego w dniu dzisiejszym. Wielokrotnie skarżyłam się na przewodniczącą składu i składałam nawet wnioski do prokuratury. Stąd wniosek z 15 grudnia 2010 r. o wyłączenie sędziów powinien być rozpoznany". Przewodniczący składu orzekającego ujawnił kopię postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. o zawieszeniu postępowania wznowionego w oparciu o wniosek M. E. z dnia 22 września 2005r., dot. decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2005 r. Ujawniono także kopię pisma Wojewody Wielkopolskiego z dnia 9 lipca 2010 r. Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Orzekając zaś – zgodnie z przepisem art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny, uwzględniając skargę na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 p.p.s.a. nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ I instancji oraz inne akty wydane w granicach tej sprawy, jeżeli są one obarczone wadami przewidzianymi w tym przepisie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] 2006 r. zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.). W pierwszej kolejności jednak należy wyjaśnić, dlaczego Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. uznał za niedopuszczalne cofnięcie skargi. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej W. E. na rozprawie przed Sądem w dniu 15 grudnia 2010 r. złożyła pismo z oświadczeniem o cofnięciu skargi. Powodem cofnięcia skargi – jak wskazał pełnomocnik skarżącej – był brak zaufania do tutejszego Sądu. Zdaniem składu orzekającego złożenie przez pełnomocnika skarżącej pisma z dnia 15 grudnia 2010 r., w którym zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi nie oznaczało w istocie , aby rzeczywistą intencją skarżącej było cofnięcie skargi. Zważyć należy, iż pismo ze wspomnianym oświadczeniem zostało przez pełnomocnika skarżącej złożone na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r., zaraz po wydaniu przez Przewodniczącego składu orzekającego zarządzenia o przekazaniu wniosku o wyłączenie sędziów WSA w Poznaniu Prezesowi tutejszego Sądu. Pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że wycofuje skargę albowiem nie ma zaufania do tutejszego Sądu. W tym stanie rzeczy skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że skarżąca mimo złożonego oświadczenia nie miała rzeczywistego zamiaru cofnięcia skargi. Stąd na podstawie art. 60 p.p.s.a. orzekł o niedopuszczalności cofnięcia skargi. Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności zważyć należało, że przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia jest odmowa wznowienia postępowania administracyjnego. Tak więc rolą Sądu w niniejszej sprawie nie było zbadanie legalności realizacji inwestycji na nieruchomości położonej w P. przy ul. Z. polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, lecz ocena, czy organy architektoniczno-budowlane trafnie uznały, że należało negatywnie rozpoznać wniosek M. E. z 6 grudnia 2005 r. i odmówić wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. o pozwoleniu na budowę wspomnianego budynku. W związku z powyższym Sąd ograniczy swoje rozważania do kwestii dotyczących odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] 2005 r. W ocenie Sądu kluczowym problemem w sprawie była kwestia, czy dopuszczalne było rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia 6 grudnia 2005 r. o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] 2005r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy uprzednio organy administracji negatywnie rozpoznały w sposób ostateczny (decyzja Prezydenta z dnia [...]2005r. oraz Wojewody z dnia [...]2005r) wniosek skarżącej z dnia 22 września 2005 r. Prezydent Miasta P. uznając wniosek z dnia 6.12.2005r. za pochodzący od osoby niebędącej stroną zakończonego postępowania decyzją z [...] 2005 r. odmówił wznowienia postępowania. Następnie wskutek odwołania skarżącej Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał, że wniosek z 6 grudnia 2005 r. dotyczył sprawy już uprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] 2006r., z kolei wydanie decyzji w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 3 kpa) [k. 23 akt adm. II inst.]. Tym samym rozpoznając kolejny wniosek skarżącej z dnia 6 grudnia 2005 r. organy orzekające działały w sytuacji, w której sprawa z wniosku z 22 września 2005 r. została ostatecznie, ale nieprawomocnie zakończona. Na skutek skargi M. E. zawisła ona bowiem przed tutejszym Sądem. Sąd wyrokiem z dnia 5 lipca 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 12 sierpnia 2008 r. (akta sprawy II SA/Po 69/06). Powyższy wyrok sprawił zatem, że z obrotu prawnego zostały usunięte decyzje, które – w ocenie organów orzekających – były przeszkodą orzekania w niniejszej sprawie. Zauważyć trzeba, że przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja, w odniesieniu do której stwierdzono jej niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia zaistnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia "naruszenia prawa" o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., II OSK 1321/05, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, identycznie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, wydawnictwo- Lexis Nexis, Warszawa 2009). Innymi słowy, skoro organy I i II instancji odmówiły wznowienia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej z 6 grudnia 2005 r. z uwagi na uprzednie wydanie ostatecznej decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego z dnia [...] 2005 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r., a wymienione decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 5 lipca 2006 r. (sygn. akt II SA/Po 69/06), to ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, bowiem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. zostały wydane w oparciu o inną decyzję (Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2005 r.), która została następnie uchylona. Organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się zatem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego [art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.]. Stąd w oparciu o powołany przepis w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. (punkt I wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny wziąć pod uwagę, że skarżąca złożyła dwa wnioski o wznowienie tego samego zakończonego ostateczną decyzją postępowania – z dnia 22 września 2005 r. oraz z dnia 6 grudnia 2005 r., a także iż w oparciu o pierwszy z wniosków zostało wznowione postępowanie co do kwestionowanej przez M. E. decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II. wyroku), zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. (pkt III. wyroku). /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy