II SA/Po 361/25

Dnia 21 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Inne z dnia 18 grudnia 2024 roku nr [...] w przedmiocie stypendium postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Dnia 17 października 2024 r. S. K. (dalej jako: "skarżący") złożył za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki [...] na kierunku politologia, specjalność zarządzanie zasobami ludzkimi (II rok stacjonarnych studiów II stopnia), na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. [...] w [...] (dalej jako: "[...]"). Decyzją z dnia 22 listopada 2024 r., nr [...] Uczelniana Komisja Stypendialna – Podkomisja Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa [...] odmówiła przyznania skarżącemu stypendium rektora w roku akademickim [...] wskazując, że na podstawie analizy złożonego wniosku i przygotowanego rankingu, uzyskał łączną liczbę 171 punktów, natomiast liczba punktów wymagana do przyznania stypendium rektora wynosiła 177. Pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. skarżący złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Decyzją z dnia 18 grudnia 2024 r., nr [...] Inne utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 13 kwietnia 2025 r. S. K.-B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Inne z dnia 18 grudnia 2024 r. żądając uchylenia jej w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na etapie wstępnego badania dopuszczalności skargi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej UAM z dnia 18 grudnia 2024 r. została nieprawidłowo doręczona. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 i § 2-4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "K.p.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie Sądu przedstawione przez organ akta administracyjnych nie pozwalają na stwierdzenie, że doszło do skutecznego doręczenia S. K. B. zaskarżonej decyzji w trybie przewidzianym w art. 44 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że uznanie fikcji doręczenia w myśl art. 44 § 4 K.p.a. wymaga spełnienia wszystkich przewidzianych w tym przepisie wymogów. Wobec powyższego okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać przy tym wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. W realiach niniejszej sprawy na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję znalazła się jedynie adnotacja o awizowaniu przesyłki w dniu 10 lutego 2025 r. oraz o jej zwrocie z powodu niepodjęcia w terminie z dnia 25 lutego 2025 r. Na przesyłce, ani na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie znalazła się jednak informacja o ponownym awizowaniu, która wymagana jest w myśl art. 44 § 3 K.p.a. W tym miejscu przytoczenia wymaga ugruntowane stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, wedle którego zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 k.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (zob. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/11, LEX nr 1403125.). Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych znajduje się wydruk ze strony internetowej operatora pocztowego, uzyskany w trybie tzw. śledzenie przesyłki obrazujący procedurę doręczenia zaskarżonej decyzji. W tym zakresie zawarta w nim informacja nie została jednak ustalona w postępowaniu reklamacyjnym, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Tym samym nie można uznać tego wydruku za dokument urzędowy w zakresie poprawności doręczenia przesyłki, w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Wydruku tego nie można także uznać za inny dopuszczalny dowód w świetle art. 75 § 1 K.p.a., gdyż oznaczałoby to obejście ww. przepisów prawa w zakresie zasad doręczania przesyłek. Wydruk ten stanowiłby w istocie jedyny dowód na okoliczność dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej do skarżącego, a nie dowód towarzyszący, potwierdzający niejako inne ustalenia faktyczne poczynione na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zob. Wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 920/19, LEX nr 3036953). Okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają, że przesyłka nadana do skarżącego, zawierająca zaskarżoną decyzję, została prawidłowo zaadresowana, jednokrotnie awizowana (w dniu 10 lutego 2025 r.), a następnie zwrócona do nadawcy (w dniu 25 lutego 2025 r.). W tym względzie zabrakło jednak ponownego jej awizowania, przez co nie można przyjąć, że zaistniała tzw. fikcja doręczenia (art. 44 § 3 i 4 K.p.a.). Nie można zatem uznać, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie, że prawidłowo weszła do obrotu prawnego. To z kolei prowadzi do wniosku, że termin na wniesienie skargi nie rozpoczął biegu, a w konsekwencji skarga została wniesiona przedwcześnie (zob. postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2017, sygn. akt I OSK 2364/17, LEX nr 2420749; wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19, LEX nr 2637596). W niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja Inne z dnia 18 grudnia 2024 roku, nr [...] powinna zostać najpierw prawidłowo doręczona S. K., aby można było uznać, że skutecznie weszła od obrotu prawnego otwierając tym sam terminy do prawidłowego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 200 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.