II SA/Po 366/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi I. G. D. Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego; oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], Starosta P. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. "G.-D." Sp. z o.o. w P. pozwolenia na budowę – rozbudowę istniejącego zakładu produkcyjno-logistyczno-magazynowego z zapleczem socjalno-biurowym o nowe powierzchnie magazynowo-biurowo-logistyczne – kategoria obiektu XVII na działkach nr [...], [...], [...], na terenie Z., ul. Z. w S. L. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż skarżący wystąpił w dniu [...] grudnia 2008 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę istniejącego zakładu produkcyjno-logistyczno-magazynowego z zapleczem socjalno-biurowym na powyżej opisanym terenie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. inwestor został zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, przy czym wszystkie nałożone obowiązki zostały wykonane, poza przedłożeniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Z tego powodu decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Podczas ponownego rozpatrywania sprawy ustalono prawidłowo krąg stron postępowania, dokonano zawiadomień o wszczęciu postępowania, a nadto zapewniono stronom czynny udział w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. organ nakazał inwestorowi doprowadzenie do zgodności zakresu przyszłej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...]. W dniu [...] maja 2009 r. skarżący złożył projekt budowlany ze zmienionym zakresem przedsięwzięcia i po rezygnacji z części produkcyjnej ograniczył się tylko do nowych powierzchni magazynowo-biurowo-logistycznych. Przedsięwzięcie to nie jest zatem objęte przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Wobec tego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wydano pozwolenie na rozbudowę istniejącego zakładu, lecz w na skutek wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski uchylił to rozstrzygnięcie. Rozpoznając raz jeszcze sprawę, organ wystosował w dniu [...] lipca 2009 r. do Wójta Gminy S. L. – jako organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji – pismo z prośbą o zajęcie stanowisko w kwestii konieczności uzyskania takiej decyzji. W międzyczasie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w Z. na obszarze między ulicami L., Z., S. i O., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Suchy Las nr XXXIV/ 298/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 122 poz. 1982). Wobec wątpliwości związanych z zapisami planu miejscowego dla rozważanego obszaru wystosowano w dniu [...] sierpnia 2009 r. pismo do Wójta Gminy S. L. w celu wyjaśnienia niezgodności między tym planem a decyzją o warunkach zabudowy. Po otrzymaniu stosowanych odpowiedzi inwestor został zobowiązany postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, urządzenia pasa zieleni zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskania decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie badań archeologicznych w terminie do dnia [...] września 2009 r. Termin ten upłynął bezskutecznie w odniesieniu do obowiązku z pkt 1, wobec czego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę – rozbudowę istniejącego zakładu. Rozstrzygnięcie to także zostało uchylone w toku instancji decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Rozpatrując ponownie sprawę, organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. zobowiązał inwestora do złożenia dokumentów Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. w trybie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie nałożył na inwestora obowiązku wykonania powyższej oceny. Inwestor z kolei zrezygnował z budowy nowego wjazdu od strony ul. L., a pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. organ stwierdził, iż w wyniku badania jakości gleby i ziemi przeprowadzonych w 2009 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. nie wykryto przekroczeń standardów jakości gleby na nieruchomości przy ul. Z.. Wobec tego orzeczono jak na wstępie, przy czym organ zaznaczył, iż w planie miejscowym rozważany obszar oznaczony jest symbolem 3P/U. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. uczestnicy K. i H. Ś. odwołali się od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, iż opisana decyzja narusza prawo oraz ich interes prawny poprzez bezpośredni i negatywny wpływ planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi. Kwestionowane rozstrzygnięcie narusza przy tym postanowienia planu miejscowego, zawierającego kompromisowe rozwiązania w zakresie bezkolizyjnej komunikacji. Poza tym działalność zakładu I. "G.-D." powoduje ponadnormatywne przekroczenie standardów gleby i powietrza, co stwierdza także ponowne badanie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie sumy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, stanowiące realne zagrożenie dla życia i zdrowia oraz powodujące nieodwracalne szkody w środowisku naturalnym. Inwestor powinien zdaniem odwołujących się uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na relację inwestycji z uwagi na charakter przedsięwzięcia. Wreszcie, działania organu I instancji miały charakter stronniczy, gdyż nie wzięto pod uwagę postulatów mieszkańców. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. uczestnik S. Ś. również odwołał się od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, iż w zaskarżonej decyzji nie został rozwiązany problemu wjazdu do zakładu, przy czym kwestionowane rozstrzygnięcie jest w tym zakresie niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istniejący obecnie wjazd ma teren posesji inwestora ma bowiem jedynie tymczasowy charakter, a komunikacja nim utrudnia ruch na głównej drodze gminnej, co z kolei stanowi zagrożenie dla pieszych. W odwołaniu wskazano ponadto na dalsze zanieczyszczanie środowiska przez zakład inwestora. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 104, art. 138 § 2 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy Prawo budowlane w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1903/10 uchylił opisaną wyżej decyzję Starosty P. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, iż decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], oraz decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], i prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1903/10, wskazano, jakie obowiązki nałożone na inwestora organ I instancji zobowiązany był sprawdzić. W tej mierze stwierdzono, iż Starosta P. uzyskał postanowienie Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r., nr [...], o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Ponadto w cytowanej decyzjach z dnia [...] grudnia i [...] lipca 2010 r. podniesiono także zarzut niezgodności przyjętego wariantu obsługi komunikacyjnej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zarazem podkreślić, iż skarga na decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. została oddalona przez WSA w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., którym organ odwoławczy jest w rozpatrywanej sprawie związany. W wymienionym wyroku Sąd stwierdził, iż w świetle § 8 ust. 1 pkt 14 przedmiotowego planu miejscowego teren inwestycji objęty jest symbolem 3P/U, a jego obsługa komunikacyjna ma się odbywać docelowo drogą 5KD-D, a jedynie tymczasowo zjazdem z 3KD-D (ul. Z.). Nie ulega zatem wątpliwości, iż przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany naruszał opisane postanowienia planu miejscowego, skoro przewidywał obsługę komunikacyjną od ul. L. (4 KD-D). Tym samym organ I instancji nie wykonał obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, skoro obsługa komunikacyjna ma się odbywać z ul. L. Słuszny jest więc zarzut odwołujących się, wskazujący na sprzeczność z ustaleniami planu miejscowego. Wprawdzie inwestor dołączył do akt decyzję Wójta Gminy S. L. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], o lokalizacji zjazdu na drogę gminną – ul. L., lecz decyzja ta nie ma znaczenia z perspektywy pozwolenia na budowę, ponieważ obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji nie może odbywać się od strony wspomnianej ulicy. Poza tym wskazana decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. utraciła swoją ważność po 3 latach. Do akt sprawy nie dołączono też oświadczenia zarządy drogi o możliwości obsługi komunikacyjnej od strony ul. Z. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 3 pkt 2b ustawy Prawo budowlane oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 z późn. zm.). Rozbudowa i przebudowa zakładu wymaga więc niewątpliwie pozwolenia zarządcy drogi na wykonanie zjazdu. Tymczasem do akt sprawy nie dołączono decyzji, o jakiej mowa w art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji nie wezwał przy tym inwestora do usunięcia opisanych nieprawidłowości, co stanowi naruszenie art. 35 ust. pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Wielkopolski nie podzielił natomiast zarzutów odnoszących się do uciążliwości związanych z funkcjonowaniem zakładu skarżącego, gdyż postępowanie to nie dotyczy rozbudowy przedmiotowego obiektu o część produkcyjną. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. I. "G.-D." zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie (1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy Prawo budowlane, (2) art. 7-9, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. i (3) art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z późn. zm.). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zdaniem Wojewody jedyną i wystarczającą przesłanką odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego jest to, że inwestor nie ma prawa do dojazdu do swojego zakładu od strony ul. L., gdyż (1) tak stanowi wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., (2) wiążące są w tej mierze postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a (3) decyzja Wójta gminy S. L. z dnia [...] grudnia 2008 r. o lokalizacji zjazdu z ul. L. nie ma znaczenia prawnego i utraciła ważność po 3 latach. Z powyższymi twierdzeniami trudno się jednak zgodzić. Powoływanie się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. jest wadliwe z uwagi na zmieniony stan faktyczny i prawny. Wspomniany wyrok dotyczył postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. Ponadto, inwestor zawarł porozumienie z Gminą S. L. co do realizacji drogi na terenie działek nr [...], [...] i [...] w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skarżący na mocy tego porozumienia zobowiązał się do nieodpłatnego przekazania Gminie S. L. działek pod wykonanie drogi, zlecając zarazem opracowaniu drogi gminnej. Wojewoda Wielkopolski nie ma zatem prawa podważania uprawnień Gminy S. L. do realizacji tej właśnie inwestycji drogowej. Tym bardziej, że zezwolenie na realizację przedsięwzięcia w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje starosta. Organ II instancji bezpodstawnie także przyjął, że decyzja Wójta gminy S. L. z dnia [...] grudnia 2008 r. wygasła po 3 latach, nie podając żadnej podstawy prawnej dla takiego twierdzenia. Wojewoda Wielkopolski nie miał też kompetencji do kontrolowania zgodności z prawem decyzji o zezwoleniu na realizację zjazdu z ul. L. W konsekwencji niewłaściwie został także zastosowany art. 138 § 2 kpa, a Wojewoda Wielkopolski powinien był raczej wystąpić do inwestora i Gminy S. L. o wyjaśnienie kwestii dotyczących realizacji drogi, o jakiej mowa w powyższym porozumieniu. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. I. "G.-D." powtórzyła swoje poglądy, wyrażone w skardze, podkreślając przy tym, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten stanowi bowiem tylko pewną wizję przyszłościowego ładu przestrzennego dla danego terenu, a proponowane przez skarżącego rozwiązanie komunikacyjne zostało uzgodnione z Wójtem Gminy S. L. W tym świetle obsługa komunikacyjna zakładu miałaby się więc odbywać do czasu zrealizowania drogi 5 KD-D drogą wewnętrzną powstałą na działkach należących do inwestora na terenie oznaczonym symbolem 4MN/U. Tym bardziej, że skarżący nie jest w stanie zmusić organów do wykonania drogi 5 KD-D i 3KDW. Takie rozwiązanie znajduje swoje uzasadnienie w § 8 ust. 2 pkt 3 i 4 planu miejscowego, w którym przewidziano możliwość wydzielenia dróg wewnętrznych o szerokości minimalnej 6 m. Zdaniem skarżącego obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Wójta Gminy S. L. o zgodzie na lokalizację zjazdu z ul. L. Podniesiono także, że obecnie trwają prace nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania terenu w sposób, który pozwoli na realizację porozumienia zawartego z Gminą S. L. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 tejże ustawy – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że Wojewoda Wielkopolski w decyzji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] (k. 598-600 akt adm. organu I instancji) powołał się na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1903/10, oddalający skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] (k. 475-477 akt adm. organu I instancji), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] (k. 381-383 akt adm. organu I instancji), uchylającej z kolei decyzję nr [...] Starosty P. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia skarżącemu (k. 241-242 akt adm. organu I instancji). Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego powyższy wyrok z dnia 12 stycznia 2011 r. nie wywołuje jednak w rozpatrywanej sprawie skutku związania, o jakim mowa w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), ponieważ dotyczył on postępowania nieważnościowego, a nie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Konstatacja ta nie zmienia natomiast faktu, iż stanowisko zawarte w wymienionym orzeczeniu WSA w Warszawie zasługuje w ocenie Sądu na aprobatę. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź też odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, sprawdza przedłożony projekt budowlany pod względem spełnienia czterech przesłanek wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę w tym przepisie. Jeżeli wymogi te nie zostaną zachowane organ nakłada na podstawie art. 35 ust. 3 powołanej ustawy obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli natomiast wymogi te zostaną spełnione, organ architektoniczno-budowlany na mocy art. 35 ust. 4 tejże ustawy zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście analizowanej sprawy istotne znaczenie należy przypisać przede wszystkim wymogowi z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie ze wskazanym przepisem organ powinien zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w braku takiego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1277 z późn. zm.). Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2012 r. była prawidłowa. Warto przy tym na początku odnotować, iż rozważanie kwestii związanych z koniecznością wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie jest konieczne, skoro postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Wójt Gminy S. L. stwierdził brak potrzeby dokonania oceny oddziaływania na środowisko i brak obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (k. 203 akt adm. organu I instancji), a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Wójt Gminy S. L. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji skarżącego, przy czym rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w dniu [...] grudnia 2009 r. (k. 357 akt adm. organu I instancji). Nadto, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. odstąpił od nakładania na skarżącego obowiązku dokonania oceny oddziaływania przyszłego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (k. 486-487 akt adm. organu I instancji). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach wynika zarazem, iż dla terenu projektowanego przedsięwzięcia obowiązuje uchwała nr XXXIV/298/2009 Rady Gminy Suchy Las z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Złotkowie na obszarze pomiędzy ul. Lipową, Złotą, Sobocką i Obornicką (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 122 poz. 1982), która weszła w życie w dniu 23 lipca 2009 r. Według załącznika graficznego do powyższego planu miejscowego teren inwestycji objęty jest symbolem 3P/U, dla którego w świetle § 8 ust. 1 pkt 14 lit. c tego planu przewidziano obsługę komunikacyjną docelowo za pomocą drogi 5 KD-D, a tymczasowo – do momentu wybudowania nowej drogi – istniejącym już zjazdem z 3 KD-D. Załącznik graficzny do uchwały nr [...] Rady Gminy S. L. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Z. – rejon ulic: O., L., Z. i S. (k. 25-27 akt sądowych) precyzuje z kolei, iż droga 5 KD-D oznacza zjazd w kierunku ul. O., a droga 3 KD-D – ul. Z. W przedłożonym projekcie budowlanym z grudnia 2008 r. zostało natomiast wskazane, iż elementem planowanego przedsięwzięcia jest także wykonanie nowego wjazdu od strony ul. L. (k. 64 projektu budowlanego), oznaczonej w planie miejscowym z dnia 23 kwietnia 2009 r. symbolem 4 KD-D. Wniosek ten znajduje swoje odzwierciedlenie również na załączonym rzucie sytuacyjnym (k. 81 projektu budowlanego). Nie ulega zatem wątpliwości, iż takie rozwiązanie komunikacyjne jest niezgodne z § 8 ust. 1 pkt 14 lit. c cytowanego planu miejscowego, a w konsekwencji narusza także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Słusznie zatem Wojewoda Wielkopolski uznał, iż Starosta P. powinien był wobec tego wezwać inwestora do usunięcia opisanego uchybienia, co jednak nie miało miejsca. Uchybienie to stanowi naruszenie przepisów postępowania. W konsekwencji uchylenie decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] (k. 541-542 akt adm. organu I instancji) było więc konieczne. Zgodzić się przy tym należy z organem II instancji, iż w rozpatrywanej sprawie niezbędne było wydanie rozstrzygnięcia z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Decyzja organu I instancji wydana została bowiem z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Występując bowiem o usunięcie wskazanego uchybienia w projekcie zagospodarowania działki organ I instancji będzie musiał poddać analizie złożone przez inwestora dokumenty, a zwłaszcza ponownie zweryfikować całość projektu budowlanego. Takie ujęcie pozostaje zarazem w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, o jakiej mowa w art. 15 k.p.a. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, trzeba zauważyć, iż faktycznie dysponował on decyzją Wójta Gminy S. L. z dnia [...] grudnia 2006 r., znak [...], o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z pkt 2 lit. c tej decyzji obsługa komunikacyjna terenu inwestycji miała się odbywać się od strony ul. Z. (k. 16-20 akt adm. organu I instancji). Niemniej, powyższa decyzja została wygaszona na mocy decyzji Wójta Gminy S. L. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 23 kwietnia 2009 r. Tym samym powołana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy nie istnieje w obrocie prawnym. Podobnie należy ocenić też zarzut I. "G.-D." co do legitymowania się decyzją Wójta Gminy S. L. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], o lokalizacji zjazdu na drogę gminną – ul. L. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. nr 204 poz. 2086 z późn. zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 5 tej ustawy, także w jego obecnym brzmieniu (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 z późn. zm.), zezwolenie na lokalizację zjazdu wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany. Stosowną informację o tym fakcie zawierała zresztą wyraźnie powyższa decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika z kolei, iż rozważany zjazd nie został jak dotąd zrealizowany, na co wskazuje także I. "G.-D." w skardze z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k. 4-9 akt sądowych), podkreślając brak po swojej stronie środków niezbędnych do wymuszenia realizacji drogi 3 KDW. W konsekwencji należy uznać, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. wygasła w dniu [...] grudnia 2011 r., co z kolei prowadzi do wniosku, iż obecnie nie jest spełniony także wymóg z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b powołanej ustawy Prawo budowlane w zakresie uzyskania oświadczenia zarządcy drogi co do możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Na uwzględnienie nie zasługuje również odwoływanie się do porozumienia z dnia [...] czerwca 2011 r. zawartego pomiędzy I. "G.-D." a Gminą S. L. (k. 488-489 akt adm. organu I instancji). Taka umowa ma bowiem charakter cywilnoprawny i dotyczy realizacji drogi w przyszłości. Tymczasem spełnienie wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 1 pkt 14 lit. c cytowanego planu miejscowego z dnia 23 kwietnia 2009 r. odnosi się do dróg już istniejących, a nie jedynie hipotetycznych. Podobnie należy też ocenić powoływanie się przez skarżącego na wszczęcie procedury zmiany planu miejscowego. Postępowanie w tym zakresie zostało wprawdzie istotnie wdrożone, co potwierdza wymieniona wcześniej uchwała Rady Gminy S. L. z dnia [...] marca 2011 r., lecz nie ulega wątpliwości, że w chwili obecnej kwestionowane postanowienia planu pozostają nadal w mocy Fakt ten został również wyraźnie stwierdzony przez skarżącego w trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] września 2012 r. (k. 92 akt sądowych). W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).