II SA/Po 377/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2017 r. wniosku M. J. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 11 maja 2017 r. o sygn. akt II SA/Po 377/17 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia 1. odmówić uzupełnienia postanowienia z dnia 11 maja 2017 r. o sygn. II SA/Po 377/17; 2. odmówić sprostowania postanowienia z dnia 11 maja 2017 r. o sygn. II SA/Po 377/17. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak W zażaleniu z dnia 26 maja 2017 r. na postanowienie tut. Sądu z dnia 11 maja 2017 r. M. J. zawarł wniosek o "sprostowanie i uzupełnienie części orzekającej" wskazując, iż zawiera błąd formalno-prawny, polegający na braku określenia, że sprawa dotyczy postępowania administracyjnego prowadzonego przed Starostą Średzkim w przedmiocie budowy turbiny wiatrowej na terenie Gminy Ś. . Zdaniem strony sprostowane to jest niezbędne, bowiem w tutejszym sądzie toczą się postępowania w sprawie dotyczącej budowy turbin wiatrowych na terenie Gminy D. i terenie Gminy Ś. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm. dalej "P.p.s.a.") Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień Sądu na podstawie art. 166 P.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie postanowienia złożono w terminie. Z istoty przepisu art. 157 §1 P.p.s.a. wynika, że z koniecznością uzupełnienia orzeczenia możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 166 uzupełnić można jedynie sentencję postanowienia, a nie jego uzasadnienie. Zgodnie z art. 138 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania postanowienia, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Z powyższego wynika, iż uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. podlega jedynie rozstrzygnięcie sądu zawarte w sentencji postanowienia. Uzupełnieniu nie podlegają pozostałe elementy sentencji w tym oznaczenie przedmiotu zaskarżenia. Z tych też przyczyn wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 11 maja 2017 r. poprzez dookreślenie przedmiotu zaskarżenia nie mógł zostać uwzględniony o czym orzeczono w pkt I niniejszego postanowienia. W ocenie Sądu zgłoszone przez stronę żądanie skorygowanie braku "formalno-prawnego" postanowienia poprzez dookreślenie przedmiotu, którego dotyczy sprawa objęta skargą potraktować należy jako żądanie sprostowania niedokładności sentencji tego orzeczenia w zakresie oznaczenia przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Treść art. 159 i 194 § 1 pkt 5 P.p.s.a. prowadzą do wniosku, iż mimo literalnego brzmienia art. 156 § 1 P.p.s.a Sąd może dokonać sprostowania nie tylko z urzędu, ale również na wniosek. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia (por. postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 grudnia 2010 r. r. o sygn. akt I OZ 962/10 oraz dnia 14 października 2014 r. o sygn. akt II GZ 633/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż postanowienie z 11 maja 2017 r. wymaga sprostowania w wyżej wskazanym zakresie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody z dnia 10 lutego 2017 r. o nr [...] którym organ stwierdził, iż odwołania złożone przez M. J. oraz dwie inne osoby są niedopuszczalne. Informacje te zostały zawarte w sentencji postanowienia z 11 maja 2017 r. i są wystarczające do dokładnego określenia co jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego – nie budzi wątpliwości jakiego aktu (postanowienia z dnia [...] 2017 r. o nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania) i organu (Wojewoda W.) dotyczy sprawa, w której zapadło ww. postanowienie Sądu. Wskazanie w postanowieniu Sądu aktu, od którego od którego wniesiono odwołanie, a które to odwołanie Wojewoda uznał za niedopuszczalne nie jest zatem konieczne. W tej sytuacji Sąd orzekł jak pkt II sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak