II SA/Po 38/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaświadczenia; postanawia odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka W dniu [...] października 2006 r. w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Wydziale Infrastruktury w P. córka skarżącego J. G. – H. W. ustnie do protokołu z czynności służbowej wniosła o zbadanie zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta dotyczących ilości budynków i samodzielności lokali posadowionych na działce nr [...] przy ul. [...]nr [...] i [...] w P . Ponadto w oparciu o art. 76 § 3 kpa wniosła o przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentacji inwentaryzacyjnej przedłożonej przez zarządcę powyższych budynków. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła, iż zaświadczenia wydane zostały przez Prezydenta Miasta z naruszeniem przepisów od art. 217 kpa do 220 kpa. Intencją skarżącego natomiast jest ustalenie właściwej ilości lokali w poszczególnych budynkach znajdujących się na działce nr[...]. W odpowiedzi na powyższe żądanie Wojewoda pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wyjaśnił, że jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do podjęcia i przeprowadzenia postępowania jakiego domagała się pełnomocnik skarżącego. Mając na uwadze podnoszone zarzuty co do procedury, jak i zgodności z prawem wydanych zaświadczeń zaproponowano skarżącemu rozważenie możliwości złożenia na powyższe zaświadczenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w oparciu o treść art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Pismem z dnia [...]grudnia 2006 r. J.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania w dniach [...] r., [...] r., [...]r., [...] r. i [...] r. zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych nr [...], nr [...]i nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] i dla lokali nr [...] i nr [...]w budynku nr [...] przy ul. [...]w P . Jednocześnie wniósł skargę na Wojewodę , któremu, po sprecyzowaniu żądania pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. zarzucił bezczynność polegającą na zaniechaniu podjęcia działań, których pełnomocnik skarżącego domagała się na spotkaniu w Urzędzie Wojewódzkim w dniu [...] października 2006 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, że jego intencją było stwierdzenie przez organ II instancji "iż zaświadczenia wydane w wyszczególnionych datach, były wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 217 - 220 kpa, a nadto w oparciu o nierzetelne dokumentacje - art. 76 § 3 i 77 kpa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakreśliła podstawową funkcję działania sądów administracyjnych polegającą na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym sądy administracyjne orzekają o legalności, czyli o przestrzeganiu prawa przez organy wykonujące administrację publiczną, między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w powyższej ustawie (art. 3 § 2 pkt 8). Oznacza to, że dopuszczalna jest skarga na bezczynność organów administracji związana z procesem podejmowania w sprawach indywidualnych decyzji i postanowień oraz innych aktów i czynności przewidzianych przez prawo. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność Wojewody. Skarżący domagał się bowiem od Wojewody określonych działań i wydania orzeczenia, które ostatecznie stwierdzi, iż kwestionowane przez skarżącego zaświadczenia o samodzielności określonych lokali mieszkalnych wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, w oparciu o nierzetelną dokumentację. Skarga wniesiona przeciwko Prezydentowi Miasta , której przedmiotem są wskazane wyżej zaświadczenia zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Po 136/07. Pomijając w tym miejscu ocenę dopuszczalności żądania skarżącego skierowanego do Wojewody należy wyjaśnić, że skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których, w wypadku skargi na bezczynność organu należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 kpa). Skarżący przyznał, że takiego trybu postępowania nie wyczerpał, co już tylko z tych powodów oznacza, że jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Nawiązując do obszernych wywodów skarżącego na marginesie należy wyjaśnić, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną przyjmującą postać dokumentu urzędowego. Nie przysługują od niego środki zaskarżenia, ani nie mają zastosowania przepisy dotyczące np. stwierdzenia nieważności orzeczenia. Przeciwko zaświadczeniu można złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków, można też w warunkach przewidzianych prawem domagać się wydania nowego zaświadczenia. Wreszcie w konkretnej sprawie administracyjnej, cywilnej można przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu. Uznając więc skargę na bezczynność Wojewody za niedopuszczalną, na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w postanowieniu. /-/ J.Szaniecka MK