II SA/Po 383/16

Dnia 27 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2016 roku sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2016 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] 2016 roku Nr [...]. Wnioskiem z 12.11.2014r. J. M. (dalej: Skarżący) zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wysokość otrzymanych świadczeń – wszystkich w celu przedstawienia w ZUS w sprawie renty. Starosta [...] w zaświadczeniu z dnia 17.11.2004r. podał, że J. M. był zarejestrowany w tut. Urzędzie pracy jako bezrobotny od 23.04.2003r. do 31.12.2006r. i nie pobierał zasiłków. Kolejnym wnioskiem z dnia 22.09.2015r. J. M. zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wysokość otrzymanych świadczeń – wszystkich celem przedłożenia w ZUS w sprawie emerytury Zaświadczeniem z dnia 2.10.2015r. Starosta [...] potwierdził, że J. M. był zarejestrowany w tut. Urzędzie pracy jako bezrobotny od 23.04.2003r. do 31.12.2006r. i nie pobierał zasiłków. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2016r. (data nadania na poczcie) J. M. zwrócił do Powiatowego Urzędu Pracy w K. o wydanie zaświadczenia za okres od 1991r. do 2006r. o jego zarejestrowaniu jako osoby bezrobotnej oraz o okresach pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych celem złożenia w sprawie o emeryturę. Postanowieniem z dnia [...] 2016r. znak: [...] Powiatowy Urząd Pracy w K. z upoważnienia Starosty [...] na podstawie art. 219 kpa odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez J. M.. W uzasadnieniu podał, że decyzje przyznające Skarżącemu status bezrobotnego zostały uchylone decyzją z dnia [...]2000r. nr [...] a pobrane za okres: od 4.03.1992r. do 26.04.1992r., od 5.01.1994r. do 7.11.1994r., od 18.05.1996r. do 18.03.1997r., od 8.01.1998r. do 8.03.1998r. zasiłki dla bezrobotnych są nienależnie pobranymi świadczeniami z Funduszu Pracy. Organ podał, że Skarżący w dniach rejestracji nie był bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy z dnia 29.12.1989r. o zatrudnieniu (Dz.U. Nr 75, poz. 446 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. d ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż był od [...]1974r. współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni ogólnej [...] ha, co stanowiło 6,59 ha przeliczeniowego i zasiłek dla bezrobotnych z tytułu pozostawania bez pracy mu nie przysługiwał. Postanowienie to Skarżący odebrał 29 lutego 2016r. Zaświadczeniem z dnia 10 marca 2016r. Starosta potwierdził zarejestrowanie Skarżącego jako bezrobotnego w okresie od 23.04. 2003r. do 31.12.2006r. bez prawa do zasiłku. 4 marca 2016r. Skarżący złożył zażalenie na w/w postanowienie domagając się wydania zaświadczenia za wskazany okres. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] 2016r. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na uchylenie decyzji o przyznanie Skarżącemu statusu bezrobotnego i uznania wypłaconych świadczeń za nienależne zaświadczenie o okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej i o okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych za wskazane przez Skarżącego okresy od 1992r. do 1998r. nie mogą zostać wydane, ponieważ w tych okresach Skarżący nie posiadał statusu bezrobotnego. Decyzją Starosty [...] z dnia [...].2000r. zostały bowiem uchylone decyzje przyznające J. M. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku z uwagi na fakt, że w chwili rejestracji, tj. od dnia 3 marca 1992r.nie spełniał warunków osoby bezrobotnej gdyż był współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 6,59 ha przeliczeniowych. Skarżący odwołał się od decyzji do Wojewody dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w okresie od 8.01.1998r. do 8.03.1998r. Wojewoda decyzja z [...] lipca 2000r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. WSA w Poznaniu oddalił skargę Skarżącego na decyzję Wojewody (II SA/Po 2036/00). Pozostałe roszczenia PUP uległy przedawnieniu z upływem 3 lat od ich wypłaty, a zwrotowi podlegał jedynie okres od 8.01.1998r. w kwocie [...]zł. Wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem byłoby, zdaniem Wojewody, niezgodne z ustalonym stanem faktycznym i prawnym sprawy. Organ I instancji wydał zaświadczenie dotyczące okresu od 23 kwietnia 2003r. do 31.12.2006r. Postanowienie to Skarżący odebrał 4 maja 2016r. Skargę do sądu wniósł w terminie – 11 maja 2016r. Domagał się wydania zaświadczenia za okres od 1991r. do 2006r., tj. za okres bycia bezrobotnym. Do skargi dołączył historię bezrobotnego na dzień 20.02.1997r., legitymację ubezpieczonego z wpisami za 2006r. i za okres 7.04.1992 – 28.06.1999r, kartę wizyt bezrobotnego za okres od 2003 do 2006r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podał również, iż w jego ocenie zaświadczenie o okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz o okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych za żądane przez Skarżącego okresy nie mogą być wydane albowiem we wskazanym okresie (oprócz lat 2003 – 2006) Skarżący nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2016.718.), dalej zwanej : "p.p.s.a." polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Analizując zaskarżone postanowienie pod względem wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga była uzasadniona. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 217 – 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2016.23, powoływanego dalej jako kpa) W myśl art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa – organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli : 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, posiadającej, a zatem wykazującej, interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Nie są one oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o prawach lub obowiązkach, nie może również kreować nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może zatem czegokolwiek rozstrzygać Zaświadczenie jest więc aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. W przypadku gdy żądanie nie wynika z wyraźnego przepisu prawa, wystawienie zaświadczenia poprzedzone być musi postępowaniem wyjaśniającym, które ma uproszczony charakter i dotyczy oceny interesu prawnego wnioskodawcy oraz ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Wyjaśnić przy tym należy, że konieczne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może zastępować danych, wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Postępowanie to odnosić się może bowiem do zbadania okoliczności, wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, co do faktów albo stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 marca 2014 r., II SA/Ol 1122/13, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2) przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia. Podstawy do odmowy wydania zaświadczenia istnieją, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2014). Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach wyroku z dnia z 29 lutego 2012 r. w sprawie II GSK 186/11, co pozostaje aktualne na gruncie sprawy niniejszej, zaświadczenie jest "pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz ze zmiana których dezaktualizuje się, co tworzy podstawy do wydania nowego zaświadczenia, odpowiadającego aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu. Zaświadczenie ma więc wyłącznie walor dowodowy. Przemawia za nim również domniemanie prawdziwości. (...) Zaświadczenie stanowiąc, jak wyżej już wskazano oświadczenie wiedzy, nie zaś oświadczenie woli organu, nie tworzy bowiem żadnych skutków prawnych potwierdzając jedynie ich istnienie. W przeciwieństwie więc do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na wskazany jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata, albowiem, jak wyżej wskazano, wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadającemu aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego. Wartość zaświadczenia oceniać należy więc w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość wykazując, że potwierdza ono stan niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie może być ono jednocześnie - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06; wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09)." Zadania organów zatrudnienia zostały wyraźnie określone w obowiązującej ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2016.645, powoływana dalej jako u.p.z.r.p.). Zgodnie z przepisami tej ustawy starosta jest organem zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 17 i 36 u.p.z.r.p), zajmuje się m.in. rejestracją bezrobotnych i przetwarzaniem danych o bezrobotnych (art. 9 ust. 1 pkt 4 i 22 u.p.z.r.p.). Zgodnie z art. 9 ust. 7. u.p.z.r.p. Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.p.z.r.p. powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U.2012.1299 rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia, który może być również uzupełniany przez dokumenty w formie papierowej (§ 10 rozporządzenia). Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 była wcześniej zarejestrowana w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy, ponowna rejestracja polega na dokonaniu uzupełnienia lub modyfikacji danych dotyczących osoby istniejących w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy. Z powyższych regulacji wynika, że starosta jest organem uprawnionym do wydawania zaświadczeń potwierdzających fakty wynikające z prowadzonych rejestrów bezrobotnych nie tylko w odniesieniu do aktualnej rejestracji ale i stanów przeszłych. Zgodnie z art. Art. 79. u.p.z.r.p. Okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 41 ust. 1, art. 53 ust. 6 i art. 53g ust. 1 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z regulacji tej wynika, że organy te nie decydują o okresach składkowych i nieskładkowych w rozumieniu przepisów ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. 2016.887), uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich wysokości. Kwestie te leżą wyłącznie w gestii organów emerytalno-rentowych. Urzędowo poświadczone dane zawarte w zaświadczeniach urzędu pracy mogą służyć jako dowód w postępowaniu o ustalenie okresów składkowych i nieskładkowych w postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ emerytalno - rentowy (art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 pkt 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Tym samym przy wydawaniu zaświadczeń o żądanej treści do organów zatrudnienia nie należy ocena faktów wynikających z rejestrów. W przedmiotowej sprawie Skarżący we wniosku z 12 lutego 2016r. (data nadania) na k. 36 akt administracyjnych wnosił o wydanie zaświadczenia za okres od 1991r. do 2006r. o jego zarejestrowaniu jako osoby bezrobotnej oraz o okresach pobierania zasiłków. Podał, że jest mu to niezbędne do złożenia dokumentacji o ustalenie prawa do emerytury. Organ wydał zaświadczenie odnośnie okresu od 23. 04.2003r. do 31.12.2006r. – w tym okresie Skarżący był zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Odnośnie pozostałego okresu tj. lat 1991 – 2003r. nie wydał zaświadczenia. W postanowieniu z dnia 22.02.2016r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego. W uzasadnieniu podał, że Skarżący pobierał zasiłki dla bezrobotnych w okresach: od 4.03.1992r. do 26.04.1992r., od 5.01.1994r. do 7.11.1994r., od 18 maja 1996r. do 18.03.1997r., oraz od 8.-1.1998r. do 8.03.1998r., które zostały uznane za nienależnie pobrane. Decyzją z [...] 2000r. Starosta [...] wznowił postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego z uwagi na złożenie nieprawdziwego oświadczenia i ujawnienia okoliczności wskazujących na brak podstaw do uznania go za bezrobotnego. W decyzji tej uchylił decyzje przyznające Skarżącemu status bezrobotnego i zasiłek dla bezrobotnych. Pobrane świadczenia uznał za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 28 ust.2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ były przyznane i wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 28 ust. 3 roszczenia Powiatowego Urzędu Pracy podlegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty więc zwrotowi podlega okres od 8.01.1998r. do 8.03.1998r. w kwocie [...]zł. Kwota za pozostały okres nie podlega zwrotowi. Dane te wynikały z posiadanych przez organ rejestrów i dokumentów. Organ dysponował więc tymi danymi. Wydanie zaświadczenia nie wymagało tworzenia nowej bazy danych. Skarżący domagał się tych danych ze względu na swój interes prawny. Organ nie wskazał żadnego przepisu umożliwiającego odmowę wydania zaświadczenia. Skarżący, co wymaga podkreślenia domagał się zaświadczenia o swoim zarejestrowaniu jako bezrobotny i pobieranych zasiłkach a nie o potwierdzeniu posiadanego w okresie przeszłym statusu bezrobotnego czy pobraniu należnych świadczeń. Żądane przez Skarżącego dane wynikały z rejestrów prowadzonych przez organ i zgromadzonej dokumentacji. Wprawdzie w skardze podawał, że domaga się zaświadczenia o okresie posiadania statusu bezrobotnego to jednak we wniosku zakres żądania był inny i to tego winny odnieść się organy rozpoznając wniosek. W ocenie Sądu nie było więc podstaw do odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. To, że Skarżący domagał się zaświadczenia o zarejestrowaniu jako bezrobotny i pobieranych zasiłkach od 1991r. do 2006r. kompletując dokumentację do ustalenia prawa do emerytury nie oznacza, że organ był zobligowany jedynie do podania informacji o rejestracji i zasiłkach bez odnotowania w tym zaświadczeniu informacji o następczej utracie statusu bezrobotnego oraz uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane. Wskazać należy, że w zaświadczeniu o latach 2003 – 2006 mimo wniosku o zaświadczenie o zarejestrowaniu jako bezrobotny oraz pobranych zasiłkach organ podał, że Skarżący był zarejestrowany jako bezrobotny i nie pobierał zasiłków. Podał więc informację wynikającą z rejestrów pozytywną (był zarejestrowany) i negatywną (nie pobierał zasiłków). Nie było więc żadnych podstaw do odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego wcześniejszych lat o zarejestrowaniu i pobranych zasiłkach wraz z informacją o uchyleniu decyzji oraz uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane. Wydanie takiego zaświadczenia nie byłoby niezgodne z ustalonym stanem faktycznym i prawnym. Ocena tego zaświadczenia pod kątem uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych nie leży w gestii organów zatrudnienia. Marginalnie tylko podać można, że okres wypłaconych zasiłków uznanych następnie za nienależnie pobrane ale nie zwróconych uznawane jest w zakresie ich wpływu na świadczenia emerytalno - rentowe za dyskusyjne (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 23 maja 2013r. III AUa 1728/12, lex). Zwrócić również uwagę należy na fakt, że organ I instancji nie wskazał dokładnie okresu za jaki odmówił wydania zaświadczenia. Uzasadnienie postanowienia również nie odnosi się do całego wskazanego przez Skarżącego okresu. Organ II instancji w uzasadnieniu podał, że jest to okres od 1992r. do 1998r. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Starosty [...] z [...]2000r. wynika, że ostatnia uchylona decyzja była decyzją z [...] 1998r. orzekającą o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 9 marca 1998r. W dołączonej przez Skarżącego do skargi kserokopii legitymacji ubezpieczeniowej wynika, że Powiatowy Urząd Pracy w K. potwierdzał, że Skarżący był bezrobotnym do 28 czerwca 1999r. (k. 11 akt). Nie został więc wyjaśniony okres od 9 marca 1998r. do 28 czerwca 1999r., a tym samym organy nie rozpoznały w całości wniosku Skarżącego, czym naruszyły art. 217 – 219 kpa. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organy naruszyły przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ppsa w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w wyroku i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe wskazania, wyda zaświadczenie zgodnie z żądaniem, stanem faktycznym i prawnym, ewentualnie zwróci się do Skarżącego o sprecyzowanie żądania, co do okresu i podanie czy obecnie domaga się zaświadczenia o zarejestrowaniu i pobranych zasiłkach czy o posiadanym statusie bezrobotnego i zasiłkach pobranych należnie oraz rozstrzygnie w kwestii okresu, który nie został wyjaśniony.