II SA/Po 388/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] ( dalej: "organ I instancji" "Burmistrz") decyzją z 28 stycznia 2025 r. o nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na: "budowie farmy fotowoltaicznej w obrębie W. w gminie [...]" o mocy do 150 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą - sektor II o mocy do 62,64MW, na części działek o nr ewid. [...] i [...] (obręb: W. ), gmina [...]. W uzasadnieniu Burmistrz wyjaśnił, iż teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze nieobjętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zmianę sposobu jego zagospodarowania należy ustalić drogą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na części działek o nr ewid. [...] i [...] (obręb: W. ), gmina [...]. Inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 oraz z 2022 r. poz. 1071). Inwestor uzyskał dla projektowanej inwestycji decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] znak [...] z dnia 14 maja 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dalej zauważono, że zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 – dalej: u.p.z.p.), przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii. Tym samym nie analizowano sąsiedztwa planowanej inwestycji oraz dostępu do drogi publicznej, analizując jedynie warunki wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Organu przeprowadzona analiza materiałów pozwala stwierdzić, iż spełnione są także pozostałe warunki art. 61 ust. 1, tj.: - art. 61 ust. 1 pkt 3 - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - art. 61 ust. 1 pkt 4 - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren objęty wnioskiem stanowią bowiem grunty orne klasy IV (RIVa i RIVb), zatem teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, - art. 61 ust. 1 pkt 5 - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, - art. 61 ust. 1 pkt 6 - teren objęty wnioskiem nie znajduje się na obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2 oraz strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zaznaczono, iż projekt niniejszej decyzji został uzgodniony przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] - postanowieniem nr [...] z dnia 31 grudnia 2024 r., jako organu właściwego w sprawach melioracji wodnych; Starostę [...] - postanowieniem nr [...] z dnia 22 grudnia 2024 r., w zakresie ochrony gruntów rolnych. Niniejsza decyzja nie budzi zastrzeżeń Burmistrza Miasta i Gminy [...], jako zarządcy drogi gminnej - w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Wyjaśnino, że projekt niniejszej decyzji został skierowany także do uzgodnień przez: . Marszałka Województwa [...] - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych; . [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; . [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego - droga wojewódzka 306; . Marszałka Województwa [...] oraz [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego (budowa północnej obwodnicy [...]). Z uwagi na brak odpowiedzi ze strony tych organów zastosowanie znajduje art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto zawiadomieniem oraz obwieszczeniem z dnia 02 stycznia 2025 r. nr [...] powiadomiono strony postępowania, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeksu postępowania administracyjnego mogą zapoznać się ze zgromadzonymi dokumentami, a także wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów. Burmistrz zauważył, że 10 stycznia 2025 r. wpłynęło pismo strony postępowania z prośbą o dokonanie wpisu w decyzji o warunkach zabudowy o następującej treści: "lokalizacja jakichkolwiek urządzeń związanych z budową farmy fotowoltaicznej min. 100 m od granic z działkami nr ewid. [...] i [...]. W odległości min. 75m od granic z działkami nr ewid. [...] i [...] należy wykonać pas zieleni izolacyjnej, zimozielonej (o wysokości docelowej min. 6,0 m) o szerokości min. 25m". Pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. inwestor wniósł o uwzględnienie w całości uwag S. G., co zostało dokonane w niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. G. i S. G. (dalej: "Skarżący") podnosząc, iż planowana inwestycja może spowodować spadek wartości ich nieruchomości określonej jako działki nr nr [...] i [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z dnia 12 marca 2025 r. o sygn. akt [...] orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium planowana inwestycja wypełnia w całości dyspozycję przepisów art. 61 ust. 3 -6 u.p.z.p., do oceny spełnienia tych wymogów nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p., co wynika z treści przepisu art. 61 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się bowiem do instalacji odnawialnego źródła energii. Zauważono, iż po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej organ pierwszej instancji określił parametry dla planowanej inwestycji, które wskazał i opisał w punkcie 2 zaskarżonej decyzji - Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Jednocześnie w tym punkcie organ pierwszej instancji wprowadził zakaz lokalizacji jakichkolwiek urządzeń związanych z budową farmy fotowoltaicznej w odległości min. 100 metrów od granic z działkami nr [...] i [...] (gmina [...], obręb [...]) - działki odwołujących. Nakazał ponadto by inwestor przedsięwzięcia dokonał nasadzeń pasa zimozielonej zieleni izolacyjnej o szerokości 25 metrów i docelowej wysokości nie mniejszej niż 6 metrów. Organ pierwszej instancji uszczegółowił ponadto decyzję o konieczność wykonania ogrodzenia, określił dopuszczalną ilość paneli fotowoltaicznych oraz kontenerowych stacji transformatorowych. SKO wskazało, że planowana inwestycja uzyskała ponadto decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 14 maja 2024r. znak; [...], a projekt decyzji uzyskał wymagane przepisami prawa uzgodnienia z organami wpółopiniującymi - Dyrektora Zlewni Wód Polskich z dnia 31 grudnia 2024r. nr [...], Starosty [...] z dnia 23 grudnia 2024r. znak; [...] Ponadto organ pierwszej instancji zwrócił się do Marszałka Województwa [...] w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu zaznaczono, że Skarżący brali czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, otrzymali także projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W wyniku zapoznania się z tym projektem odwołujący wnieśli swoje zastrzeżenia oraz wnioski, jakie powinny być uwzględnione w treści decyzji ustalającej warunki. Żądania Skarżących zostały uwzględnione w całości przez organ pierwszej instancji, zgodę na warunki odwołujących i tym samym zmianę treści wniosku wyraził inwestor. Wskazano, że ewentualne zarzuty związane z obniżeniem wartości ich nieruchomości są uznane za niedopuszczalne na etapie ustalania warunków zabudowy co wynika m.in. z licznego już orzecznictwa sądowo- administracyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy (...) nie narusza prawa własności, ani uprawnień osób trzecich, co oznacza, ze zarzut podniesiony przez skarżących nie dotyczy istoty sprawy, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia i należy do zdarzeń przyszłych i niepewnych. Warunki realizacji inwestycji określone w zaskarżonej decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy w [...] spowodują, że z obszaru działek odwołujących inwestycja, po jej zrealizowaniu, nie będzie widoczna. Decyzja o warunkach zabudowy zgodna jest także z przepisami odrębnymi, co oznacza, iż organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora i poprawkami wniesionymi przez inwestora do wniosku, zgodnie z żądaniem odwołujących. Decyzja o warunkach zabudowy jest swoistego rodzaju decyzją o charakterze planistycznym, nie rodzi prawa do gruntu, a dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć ponadto należy, że każdy ma prawo, w granicach prawa, do zagospodarowania swojej nieruchomości - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie SKO organ pierwszej instancji zachował zasadę obiektywizmu, zawartą w art. 7 k.p.a. nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie z którą organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ pierwszej instancji zachował także wyrażoną w kodeksie postępowania administracyjnego zasadę przekonywania - art. 107 § 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję A. G. i S. G. zarzucili, że rozpoznanie sprawy przez SKO w [...] odbyło się na posiedzeniu niejawnym. Nie poinformowano ich o takim sposobie rozpatrzenia sprawy. W związku z powyższym zostali pozbawieni udziału w postępowaniu odwoławczym i nie mieli możliwości wszechstronnego wypowiedzenia się w powyższej sprawie. Stanowi to naruszenie podstawowych uprawnień procesowych strony w przedmiotowym postępowaniu oraz jest sprzeczne z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Skarżących realizowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ ( poprzez "elektryczny" hałas, pole magnetyczne wytwarzane przez prąd doziemny oraz mikrofale ) na zdrowie ludzi przebywających na należącej do nich nieruchomości, którą zamierzają przeznaczyć pod budownictwo jednorodzinne. W niewątpliwy sposób inwestycja ta wpłynie na zaniżenie wartości rynkowej działek, których są właścicielami. W ocenie Skarżących Burmistrz w swojej decyzji wyraził opinię, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie, w tym na ich nieruchomość. Organ pominął wyrażoną w art. 5 Konstytucji R.P. zasadę zrównoważonego rozwoju. W ocenie Skarżących każda inwestycja, która wpływa w jakikolwiek negatywny sposób na należącą do nich nieruchomość jest ingerencją w ich prawa. Na taki sposób działania nie wyrażają zgody. Powołali się także na zasadę przezorności wyrażoną w Artykule 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i polskiego Prawa ochrony środowiska ( Art. 6. ust. 2 ). Kierując się zasadą przezorności w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości, rozstrzygać należy zawsze na korzyść środowiska. Podstawową przesłanką przy prowadzeniu polityki rozwoju jednostki samorządu terytorialnego powinna być troska o poprawę warunków życia mieszkańców oraz szczególna dbałość o utrzymanie wysokich standardów w zakresie ochrony środowiska i bytowania ludzi. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stawisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 lipca 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania N. sp. z o.o. z siedzibą w W., odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1762), orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Formułując alternatywę, ustawodawca w tym przepisie wyraźnie przewidział swobodę wyboru formy procedowania, zastrzeżoną na rzecz SKO. W sprawie nie wystąpiła tez żadna z określonych w art. 89 § 1 k.p.a. przesłanek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Postępowanie to nie wymagało przeprowadzenia rozprawy ani uzupełniania materiału dowodowego, a Skarżący zostali skutecznie zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i mieli możliwość wypowiedzenia się na piśmie. Tym samym, nie można zarzucać organowi administracji skorzystania z jednego z dwóch możliwych form zgromadzenia, skoro wybór tej formy przez ustawodawcę pozostawiony został do decyzji temu organowi. Zauważono, iż wpływ inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich jest prawnie irrelewantny na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto Skarżący żadnymi dowodami nie wykazali podnoszonej okoliczności wpływu inwestycji na wartość ich nieruchomości. Niewątpliwie Inwestycja nie wpłynie negatywnie na krajobraz widoczny z nieruchomości, ze względu na zastrzeżony w decyzji o warunkach zabudowy obowiązek wykonania pasa zieleni izolacyjnej. Inwestycja - na podstawie analizy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia - nie została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071). Inwestycja uzyskała także decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 maja 2024 r., co oznacza, że jej oddziaływanie na środowisko nie wzbudziło istotnych wątpliwości i zostało uznane za dopuszczalne. Zauważono, iż w tej właśnie decyzji ustalone zostały także szczegółowe wymagania dotyczące emisji hałasu, zapewniające zachowanie zgodności z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Na etapie realizacji inwestycji nie przewiduje się wystąpienia ponadnormatywnego oddziaływania, w tym emisji pola elektromagnetycznego, na nieruchomości sąsiadujące z inwestycją. W szczególności, natężenie pola magnetycznego nie przekroczy wartości wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448). Zauważono, iż wydana w sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie reguluje szczegółowo tego zagadnienia, ponieważ moc i zasięg promieniowania elektromagnetycznego, które inwestycja mogłaby emitować do otoczenia, są marginalne - co potwierdza treść KIP. Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jak i organy współdziałające nie dostrzegły potrzeby nakładania na Inwestora dodatkowych obowiązków. Bezpodstawne są twierdzenia Skarżących, iż w przedmiotowej sprawie organy orzekające w sprawie zignorowały wartości konstytucyjne, naruszyły zasadę transparentności lub nie uwzględniły interesu Skarżących. Organ I instancji uwzględnił zgłaszane przez Skarżących uwagi dotyczące izolacji planowanej inwestycji od strony nieruchomości do nich należących. Obecny na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. skarżący S. G. podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze podniósł dodatkowo, że na kluczowym etapie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej został pominięty jako strona podstępowania (nie został zawiadomiony o postępowaniu listownie). Zażądał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie realizacji obowiązku obwieszczenia o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania tej decyzji. Ponadto zauważył, iż z uwagi na rozmiar ( zajętą powierzchnię) planowana inwestycja nie może zostać uznana za zwykłą instalację techniczną, lecz za zabudową produkcyjną i przemysłową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - zwanej dalej" "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest opisana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 marca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z 28 stycznia 2025 r. o nr [...] którą ustalono na rzecz L. Sp. z o.o. we W. warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na: budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 150 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą - sektor II o mocy do 62,64MW, na części działek o nr ewid. [...] i [...] (obręb: [...]), gmina [...]. Przepis art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p. (obowiązujący od dnia 24 września 2023 r. na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca: niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: a) na użytkach rolnych klasy l-III i gruntach leśnych; b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Zgodnie z art. 58 ww. ustawy zmieniającej do dnia utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, zmiana zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 14 ust. 6a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, może nastąpić również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast art. 59 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 a i ust. 1 a ustawy zmienianej w art. 1. Zgodnie z art. 65 ust. 1 tej ustawy zmieniającej studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Z uwagi, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin [...] nie utraciło mocy uzasadnione było zastosowanie przepisów u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym, sprzed zmiany przepisów, która weszła w życie 24 września 2023 r. Planowana inwestycja sprowadza się do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. W sprawie mamy do czynienia z realizacją instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361 – dalej u.o.z.e.) służącej do wytwarzania energii elektrycznej, opisanej przez dane techniczne i handlowe zawarte we wniosku, a zatem ze źródła odnawialnego i niekopalnego. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obowiązującym do dnia 24 września 2023 r. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zatem mimo wskazania błędnej podstawy prawnej, organy trafnie uznały, iż przepisu art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie znajdowały zastosowania w przedmiotowej sprawie. W orzecznictwie wskazuje się, że rezultaty wykładni językowej i celowościowej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. prowadzą do jednoznacznego wniosku, że intencją ustawodawcy było ułatwienie realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Nie sprzeciwia się temu wnioskowi również rezultat wykładni systemowej, ponieważ przepisy u.p.z.p. w zakresie, w jakim są skierowane do lokalnego prawodawcy i dotyczą lokalnego porządku planistycznego nie mogą służyć do ustalenia treści normy dotyczącej wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Przepisy te, chociaż znajdują się w jednej ustawie, dotyczą dwóch odrębnych porządków – objęcia prawem miejscowym zagospodarowania przestrzennego oraz postępowania w przypadku braku takich przepisów (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., II OSK 2653/22 – dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego aktualnie zdecydowanie dominuje stanowisko, zgodnie z którym jednoznaczna treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie pozwala na różnicowanie inwestycji odnawialnych źródeł energii w zależności od ich mocy (por. m. in. wyroki: z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22, z 13 czerwca 2023 r., II OSK 964/23, z 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22, z 1 marca 2023 r., II OSK 159/23). W powołanych powyżej wyrokach trafnie i wyczerpująco wskazuje się, że nie ma dostatecznych podstaw, aby przyjmować różną kwalifikację prawną w odniesieniu do projektowanych instalacji odnawialnych źródeł energii z uwagi na treść art. 10 ust. 2a u.p.z.p. czy art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., II OSK 2653/22, wyrok NSA z dnia 18 marca 2025 r., II OSK 432/24 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza, to że w rozpoznawanej sprawie nie była wymagana ocena przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Powyższe oznacza także, iż zarzuty podnoszone przez skarżącego na rozprawie a odnoszące się do błędnej klasyfikacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie mogą zostać uznane. Planowana inwestycja nie została zakwalifikowana przez organy jako "infrastruktura techniczna" ale słusznie jako inna kategoria obiektów – "instalacja odnawialnego źródła energii", która to kategoria obiektów zwolniona jest z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, na co zresztą także zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez Skarżącego na rozprawie wyroku z 18 lutego 2025 r. o sygn. akt II OSK 381/24. Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p). Należy wskazać, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Inwestycja nie znajduje się na obszarze o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Organ I instancji zwrócił się także w trybie art. 106 k.p.a. o wymagane dla projektowego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). W sprawie została również wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji (znak [...] z dnia 14 maja 2024 r.) W decyzji tej organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W decyzji środowiskowej stosownie do treści art. 84 ust. 2 w zw. z art. 81 ust 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.) organ zawarł warunki i wymagania realizacji planowanego przedsięwzięcia na etapie realizacji i eksploatacji. Ponadto stosownie do art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw z art. 63 ust. 1 tej ustawy wskazała uwarunkowania uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w ust 2 pkt 2 decyzji z 28 stycznia 2025 r. uwzględnił ustalenia zawarte w ww. decyzji środowiskowej, w której określono m.in. warunki dotyczące ochrony akustycznej terenów sąsiednich. Ponadto w uzasadnieniu decyzji środowiskowej organ wyjaśnił jak zostały ocenione potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji promieniowania elektromagnetycznego. Podnoszone przez stronę skarżącą zastrzeżenia dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie ludzi zamieszkujących tereny sąsiednie została już zatem rozważone w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest, zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wiążąca dla organu wydającego decyzję w przedmiocie warunków zabudowy. Jak wskazano wyżej stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skoro przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to po za granicami kontroli sądowej pozostaje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana na podstawie ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oba rozstrzygnięcia organów administracji, jakkolwiek dotyczą tej samej inwestycji odnoszą się innych praw i obowiązków oraz innej podstawy prawnej. Z tych też przyczyn żądanie strony skarżącej objęcia kontrolą sądową również ustaleń wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także zachowania procedury obowiązującej przy jej wydaniu, nie mogło zostać uwzględnione. Zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6, 7 8 k.p.a. powiązanego z naruszeniem art. 5 Konstytucji RP nie można zatem uznać za zasadny. W sytuacji gdy spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ zobowiązany jest do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej podjęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Organ, wydając decyzję odmowną powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Jeżeli tego rodzaju sprzeczność nie zachodzi, organ zobowiązany był do ustalenia warunków zabudowy na rzecz inwestora. Sprzeciw właścicieli sąsiednich działek nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jakkolwiek zrozumiałe jest to, że Skarżący chcą korzystać z przysługującego im prawa własności w sposób przez nich zamierzony, jednak uznając ich prawo w tym względzie należy przyjąć, że takie samo prawo przysługuje podmiotowi, który dysponować będzie nieruchomością sąsiednią. W konsekwencji uwzględnienie interesu Skarżących może nastąpić jedynie w takim zakresie, w jakim – na danym etapie realizacji inwestycji – jest on chroniony przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podobnie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wyznaczają granice uwzględnienia interesu samego inwestora, o czym była już mowa powyżej przy okazji wykazania przesłanek do uwzględnienia złożonego przez niego wniosku. W decyzji Burmistrza w ust. 2 pkt 1 lit. i zawarto ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów Skarżących. Jest to element decyzji przewidziany w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. organ wprowadził zakaz lokalizacji jakichkolwiek urządzeń związanych z budową farmy fotowoltaicznej w odległości min. 100 metrów od granic z działkami nr [...] i [...] (gmina [...], obręb [...]) Nakazał ponadto by inwestor przedsięwzięcia dokonał nasadzeń pasa zimozielonej zieleni izolacyjnej o szerokości 25 metrów i docelowej wysokości nie mniejszej niż 6 metrów. Tym samym uwzględniono w całości wniosek S. G. złożony w toku postępowania (pismo z dnia 9 stycznia 2025r.). Nie można zatem przyjąć, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględniono ochrony interesów Skarżących. Na aprobatę nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżących o rozpatrzeniu ich odwołania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1762), orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 89 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa ( § 1). Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin ( § 2) Skoro w sprawie nie wystąpiła, żadna z przesłanek przeprowadzenia rozprawy, określonych w art. 89 § 1 i 2 k.p.a. to zarzut ten nie można zostać uznany za zasadny. Tym bardziej, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1pkt 1 lit c p.p.s.a). Strona stawiając zarzut winna wykazać istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżący takich okoliczności nie wykazali. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu decyzji naruszenia prawa materialnego czy procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.