II SA/Po 393/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... 2016 r. Nr ... w przedmiocie lokalizacji celu publicznego; postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ B. Drzazga Skargą wniesioną w dniu 25 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. M. zaskarżył powołaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 2 lipca 2015 r. w przedmiocie lokalizacji celu publicznego. Wraz ze skargą zwrócono się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09 i z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie rodzi zaś wskazana w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1) lub decyzja o warunkach zabudowy (pkt 2), gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tego rodzaju decyzja, a w zasadzie dwie decyzje o podobnym charakterze (art. 50 i art. 59 u.p.z.p.), z uwagi na swój deklaratoryjny charakter stwierdzają jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, a zatem nie wymagają wykonania, a tym samym ze swej istoty nie mogą spowodować trudnych do odwrócenia skutków ani znacznej szkody. Decyzja o lokalizacji celu publicznego nie upoważnia bowiem co do zasady do bezpośredniego rozpoczęcia i realizacji inwestycji, a stanowi jedynie jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę, które to pozwolenie stanowić będzie o możliwości realizacji objętej nim inwestycji. Co do zasady zatem dopiero rozstrzygnięcia podjęte na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – tj. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy – mogą powodować skutki podlegające wykonaniu. Innymi słowy, już z charakteru decyzji ustalającej lokalizację inwestycji wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 601/13, LEX nr 1437286 - dostępne jw.). Tak więc, z uwagi na brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej niedopuszczalne było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga