II SA/Po 394/15

Dnia 18 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 roku sprawy ze skargi A. Ł. na zarządzenie Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły I. uchyla zaskarżone zarządzenie, II. zasądza od Burmistrza W. na rzecz skarżącego kwotę 557,- zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarządzeniem nr [...] Burmistrz W. z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256 poz. 2572 z późn. zm., dalej: "u.s.o.") w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 5c pkt 2 u.s.o. odwołał z dniem [...] lutego 2015 r. A. Ł. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego im. M. D. w W. W uzasadnieniu organ administracji publicznej przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz wyjaśnił, że zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki", użyty w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., odnosi się do sytuacji, gdy z uwagi na zagrożenie interesu publicznego niezbędne jest natychmiastowe przerwanie czynności przez dyrektora szkoły. Okoliczności te wystąpiły w niniejszej sprawie. Przeciwko A. Ł. wniesiono bowiem wiele skarg dotyczących braku właściwego nadzoru pedagogicznego, osiągania niedostatecznych efektów kształcenia, podejmowania zachowań świadczących o naruszeniu etyki zawodu nauczyciela oraz tworzenia sytuacji konfliktowych. Kontrole doraźne, przeprowadzone w dniach [...] listopada 2013 r., [...] lutego 2014 r., [...] i [...] maja 2014 r., [...] czerwca 2014 r. i [...]-[...] października 2014 r., wykazały, że sposób zarządzania szkołą przez skarżącego nie zapewnia warunków prawidłowej realizacji procesu dydaktyczno-wychowawczego, w szczególności w zakresie tworzenia atmosfery sprzyjającej uczeniu, zapewniającej dzieciom poczucie bezpieczeństwa, a uczniom, rodzicom i pracownikom – możliwość uzgadniania zasad postępowania i współżycia społeczności szkolnej, współpracy nauczycieli w organizowaniu i realizowaniu procesów edukacyjnych, przeciwdziałaniu występowaniu w szkole przypadków nierównego traktowania uczniów oraz braku współpracy z rodzicami na rzecz rozwoju dzieci i stworzenia warunków doskonalenia zawodowego dla wszystkich nauczycieli. Wskazane problemy są wynikiem kilkuletnich zaniedbań ze strony skarżącego, a przede wszystkim nieefektywnego zarządzania szkołą. Przedłużającą się trudną sytuację w szkole dodatkowo pogłębia fakt zawieszenia skarżącego z dniem [...] września 2014 r. w pełnieniu obowiązków nauczyciela ze względu na toczące się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarne dotyczące naruszenia praw i dobra dziecka. Dlatego dalsze kierowanie szkołą przez skarżącego stanowi istotne zagrożenie dla osiągnięcia jej celów oraz prowadzi do destabilizacji jej funkcjonowania w zakresie zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. A. Ł. wezwał Burmistrza W. do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o uchylenie powyższego zarządzenia z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odwołanie nauczyciela z funkcji kierowniczej w szkole, dokonane w szczególnie uzasadnionych wypadkach w czasie roku szkolnego, powinno być poprzedzone wysłuchaniem zainteresowanego oraz zapoznaniem się z opinią właściwego związku zawodowego, a sama decyzja powinna zawierać pisemne uzasadnienie faktyczne i prawne. Tymczasem rozstrzygnięcie organu administracji publicznej zostało wydane bez wysłuchania A. Ł., a doręczenie wspomnianego zarządzenia z dnia [...] lutego 2015 r. zaskoczyło go. Burmistrz W. wskazał w tym akcie jedynie na dokonywane czynności (np. na wniesione skargi), ale nie podał wyniku tych działań (np. czy zarzuty się potwierdziły). Następnie skarżący przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, podnosząc zarazem, że "szczególnie uzasadnione przypadki", o jakich mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., to przypadki wymienione w art. 34a ust. 2 u.s.o. Dotyczą one w szczególności nieprawidłowości dysponowania środkami budżetowymi lub gospodarowania mieniem szkolnym, naruszania przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy bądź też przepisów dotyczących organizacji pracy w szkole. Organ odwoławczy nie dysponuje zatem inicjatywą w odwoływaniu dyrektora szkoła ze względu na okoliczności związane ze sprawami pedagogicznymi. Tymczasem Burmistrz W. pozbawił skarżącego zajmowanej dotychczas przez niego funkcji jedynie z przyczyn nieprawidłowości natury pedagogicznej. A. Ł. zaznaczył również, że postępowanie w jego sprawie zostało wszczęte po wpłynięciu anonimu do organu administracji publicznej. Taki donos nie może natomiast podstawy do zainicjowania procedury odwołania dyrektora szkoły. Jednocześnie wskazany wcześniej zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki" powinien być interpretowany wąsko. Tym bardziej, że natychmiastowe odsunięcie skarżącego od pełnienia obowiązków dyrektora szkoły nie było konieczne, skoro został on uprzednio zawieszony, a prokurator umorzył postępowanie na etapie wstępnego badania sprawy. Postępowanie dyscyplinarne jest z kolei w toku, przy czym A. Ł. zaznaczył, że skarga w tym przypadku została złożona przez rodzica w wyniku manipulacji ze strony innych nauczycieli. Skarżący zaznaczył również nie wie, jaki był rzeczywisty powód odwołania go z funkcji dyrektora. Tym bardziej, jeśli uwzględni się domniemanie niewinności. W pozostałym zakresie skarżący wskazał, że jest wybitnym pedagogiem i dyrektorem szkoły, przedstawiając osiągnięcia kierowanej przez niego placówki. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]., w odpowiedzi na powyższe wezwanie z dnia [...] lutego 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa, odmówił uchylenia przedmiotowego zarządzenia z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że wśród przyczyn, ze względu na które odwołano A. Ł. z zajmowanego przez niego stanowiska, były okoliczności związane ze stale pogarszającymi się wynikami nauczania, w przede wszystkim na przestrzeni ostatnich lat. Taki stan rzeczy odzwierciedlały ustalenia kontroli przeprowadzonych w 2014 r. przez Kuratorium Oświaty w P. – Delegatura w L. Z raportu ewaluacji całościowej, przeprowadzonej w październiku 2014 r., wynika, że szkoła pod kierownictwem skarżącego uzyskał w siedmiu na dwanaście wymagań najniższą ocenę z możliwych (tj. E). Organ administracji publicznej zaznaczył również, że A. Ł. miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zarządzenia z dnia [...] lutego 2012 r. zostało również doręczone skarżącemu. W pozostałym zakresie organ administracji publicznej podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, wyrażone w powołanym akcie administracyjnym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. A. Ł. zaskarżył powyższe zarządzenie z dnia [...] lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając Burmistrzowi W. naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b u.s.o. w zw. z art. 34a ust. 2 u.s.o. poprzez odwołanie skarżącego z funkcji dyrektora szkoły w sposób wadliwy formalnie oraz mimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację, zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lutego 2015 r. Ponadto A. Ł. odniósł się szczegółowo do ewentualnych zastrzeżeń związanych z nienależytym poziomem nauczania w okresie kierowania wymienioną szkołą podstawową. W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256 poz. 2572 z późn. zm., dalej: "u.s.o."). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 u.s.o., organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie: (a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, (b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 34a ust. 2 u.s.o. w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli – bez wypowiedzenia, (c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 34 ust. 2a u.s.o. Ponadto, jak wynika z art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., powyższe odwołanie następuje również w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 2 u.s.o., dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego – ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy, dotyczą pytania, czy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uzasadniał stwierdzenie wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Burmistrz W. podnosił w toku postępowania, że taka okoliczność zachodziła, wskazując przede wszystkim na niesatysfakcjonujące wyniki kształcenia osiągane przez szkołę kierowaną przez skarżącego. Z kolei A. Ł. wywodził, że wspomniana przesłanka z art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. w istocie nie wystąpiła, gdyż nie wykryto uchybień uzasadniających pozbawienie go natychmiastowo funkcji Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego im. M. D. w W. Zdaniem Sądu trafne okazało się ostatnie z przedstawionych stanowisk. Na początku rozważań należy zaznaczyć, że ustawodawca zapewnia dyrektorowi szkoły pewną autonomię względem organu prowadzącego szkołę, co ma na celu zapewnienie rzetelnego i niezależnego, wolnego od nacisków, realizowania procesu dydaktycznego. Konstrukcja ta przejawia się przede wszystkim na etapie powoływania i odwołania danego nauczyciela na stanowisko dyrektora szkoły. Przewidziane w tej mierze procedury zmierzają bowiem do wyeliminowania arbitralnych rozstrzygnięć kadrowych organu prowadzącego szkołę lub placówkę poprzez ścisłe określenie procedury przyznawania wymienionych funkcji. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 u.s.o., szkołą lub placówką kieruje nauczyciel mianowany lub dyplomowany, któremu powierzono stanowisko dyrektora. Jednocześnie z art. 36a ust. 1 u.s.o. wynika, że stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę. Wyłonienie tej osoby następuje w drodze konkursu, na co wskazuje expressis verbis art. 36a ust. 2 u.s.o. Należy przy tym od razu wskazać, że dyrektor szkoły podlega dwóm nadzorom, rozgraniczonym pod względem treściowym. Nadzór pedagogiczny nad jego działalnością sprawuje bowiem w świetle art. 35 ust. 5 u.s.o. co do zasady kurator oświaty, a nadzór w sprawie zakresu spraw finansowych i administracyjnych – organ prowadzący szkołę, co wynika z art. 34a ust. 1 u.s.o. Ponadto, jak sygnalizowano powyżej, na podstawie art. 38 ust. 1 u.s.o. możliwe jest wskazanie następujących czterech grup przyczyn uzasadniających utratę funkcji dyrektora szkoły: (1) dobrowolna rezygnacja nauczyciela (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a u.s.o.), (2) naruszenie obowiązków pedagogicznych (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b u.s.o.), (3) naruszenie obowiązków administracyjno-finansowych (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. c u.s.o.) bądź też (4) zaistnienie szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o.). Kierując się założeniem o językowej racjonalności i konsekwencji ustawodawcy, należy przyjąć, że wymienione w art. 38 ust. 1 u.s.o. przyczyny uzasadniające odwołanie dyrektora szkoły, mają co do zasady charakter rozłączny. Oznacza to w konsekwencji, że zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki", o jakich mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 lit. u.s.o., odnosi się przeważnie do innych sytuacji niż wymienione w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b i c u.s.o. Proste naruszenie obowiązków pedagogicznych lub administracyjno-finansowych będzie bowiem na ogół uzasadniało wdrożenie postępowań właściwych dla tych uchybień. Tym samym w szczególności zakresem pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek" nie są objęte uchybienia dotyczące wyłącznie realizacji samego procesu kształcenia, o ile nie przybierają one postaci rażącego, zupełnie wyjątkowego i nagannego naruszenia podstawowych obowiązków dyrektora szkoły. Powyższe wywody znajdują również swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r., IV SA/Gl 436/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; podobnie: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., I OSK 2166/14, tamże; wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 lutego 2014 r., III SA/Kr 1342/13, tamże; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2012 r., IV SA/Po 1127/11, tamże). Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy należy zauważyć, że zarządzenie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zostało wydane na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Jednocześnie Burmistrz W. zarówno w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], oraz w odpowiedzi na skargę konsekwentnie wywodził, że zasadniczą przyczyną odwołania A. Ł. były niezadowalające i pogarszające się wyniki kształcenia w kierowanej przez niego szkole. Argumentacja ta – jak wskazywano jednak powyżej – nie mogła stanowić samodzielnej podstawy do pozbawiania skarżącego zajmowanej dotąd funkcji w trybie przewidzianym w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 2 u.s.o., w przypadku stwierdzenia niedostatecznych efektów kształcenia lub wychowania w szkole lub placówce organ sprawujący nadzór pedagogiczny poleca dyrektorowi szkoły lub placówki opracowanie, w uzgodnieniu z organem prowadzącym, programu i harmonogramu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania. Jak wynika z kolei z art. 34 ust. 2a u.s.o., jeżeli dyrektor szkoły lub placówki nie usunie w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w art. 34 ust. 1 u.s.o., nie opracuje lub nie wdroży w określonych harmonogramie terminach programu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania albo nie uwzględni w tym programie zgłoszonych uwag i wniosków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny występuje do organu prowadzącego szkołę lub placówkę z wnioskiem o odwołanie dyrektora szkoły lub placówki z końcem albo w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Wniosek złożony w tej sprawie przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest wiążący dla organu prowadzącego szkołę lub placówkę. Przepis ten znajduje swoje odzwierciedlenie w przytoczonym wcześniej art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b u.s.o. Brak zadowalających rezultatów kształcenia w szkole kierowanej przez A. Ł. mógł zatem co najwyżej uzasadniać wszczęcie procedury naprawczej z art. 34 ust. 2 u.s.o., a dopiero w dalszej kolejności prowadzić do odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora szkoły na mocy art. 34 ust. 2a u.s.o. w zw. z art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b u.s.o. W takim przypadku co do zasady A. Ł. dysponowałby jednak pewnym czasem na podjęcie odpowiednich działań zaradczych, pozwalających mu na zachowanie stanowiska. Tymczasem zarządzenie z dnia [...] lutego 2015 r. nie tylko wkraczało w sferę nadzoru pedagogicznego, nienależącego do kompetencji Burmistrza W., lecz nadto nie dawało skarżącemu szansy na usunięcie ewentualnych uchybień. Należy przy tym ponownie podkreślić, że osiąganie niezadowalających wyników procesu kształcenia w szkole kierowanej przez skarżącego nie może być jako takie uznane za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Wada ta miała istotne znaczenia w rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wyeliminowanie zaskarżonego aktu administracyjnego z dnia [...] lutego 2015 r. z obrotu prawnego. Niemniej za uchyleniem wspomnianego zarządzenia z dnia [...] lutego 2015 r. przemawiają także dalsze argumenty. Należy bowiem zauważyć, że treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia Burmistrza W. została w istotnej mierze przejęta z opinii Wielkopolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Wprawdzie w myśl art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. uzyskanie opinii kuratora oświaty jest niezbędne w celu pozbawienia nauczyciela funkcji dyrektora szkoły ze skutkiem natychmiastowym. Niemniej należy zauważyć, że taka opinia nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i samodzielnego, rzetelnego rozważania zgromadzonych dowodów jako całości. Tym bardziej, że użycie słowa "może" w powołanym przepisie wskazuje na uznaniowy charakter rozważanego zarządzenia, co z kolei powinno wiązać się ze szczególnie dokładną rekonstrukcją stanu faktycznego i przekonującym uzasadnieniem wydanego rozstrzygnięcia. Spełnienie tych wymogów w kontekście rozpatrywanej sprawy budzi zastrzeżenia. Przede wszystkim Burmistrz W. powołał się na kontrole przeprowadzone przez organ nadzoru pedagogicznego. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy obejmuje w szczególności protokoły z kontroli z dnia [...] i [...] maja 2014 r., nr [...], oraz z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Ponadto przeprowadzono także kontrolę wewnętrzną w [...] lipca 2014 r. Treść uzasadnienia zarządzenia z dnia [...] lutego 2015 r. wskazuje jednak, że organ administracji publicznej nie poddał tych dokumentów samodzielnej i wnikliwej ocenie. Trzeba bowiem zaznaczyć, że kontrole z dnia [...] czerwca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. nie wykazały większych nieprawidłowości, ani nie potwierdziły zarzutów stawianych A. Ł. w anonimowych zgłoszeniach, skierowanych do Wielkopolskiego Kuratora Oświaty i Ministra Edukacji Narodowej. Jedynie w trakcie kontroli przeprowadzonej w okresie od [...] do [...] maja 2014 r. wskazano na stosowanie przez skarżącego kar nieregulaminowych. Co więcej, z pisma Wielkopolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], oraz decyzji Wielkopolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wynika, że osoba przeprowadzająca kontrolę w okresie od [...] do [...] maja 2014 r. i sporządzająca ankiety na potrzeby wymienionej kontroli, została ukarana w postępowaniu dyscyplinarnym karą upomnienia w związku z użyciem pod wymienionymi ankietami, bez upoważnienia, pieczęci psychologa Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w K. (k. 256-257 akt sądowych). Wspomniane ankiety posłużyły zbieraniu danych, które następnie stały się podstawą do dokonania przez kontrolujacą ustaleń faktycznych. Tym samym wiarygodność ustaleń poczynionych w trakcie wspomnianej kontroli może budzić pewne wątpliwości. Należy ponadto zauważyć, że kwestia stosowania kar nieregulaminowych przez A. Ł. nie była eksponowana w zarządzeniu z dnia [...] lutego 2015 r. Ponadto w chwili orzekania przez organ administracji publicznej postępowanie dyscyplinarne o wskazany czyn zostało jedynie wszczęte na mocy postanowienia Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie Wielkopolskim z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. Co więcej, wcześniej Prokurator Rejonowy w W. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], umorzył dochodzenie prowadzone przeciwko A. Ł. z uwagi znikomą społeczną szkodliwość zarzucanego mu czynu. Tym samym niemożliwe było jednoznaczne ustalenie, czy skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz czy wymieniony czyn istotnie uchybiał godności zawodu nauczyciela i związanym z tym obowiązkom. W konsekwencji nie można także przyjąć, że Burmistrz W. zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący oraz rzetelnie rozważył wszystkie okoliczności sprawy. Konkluzji tej nie zmienia orzeczenie dyscyplinarne Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie Wielkopolskim z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], uznające A. Ł. za winnego zarzucanego mu czynu stosowania kar nieregulaminowych oraz wymierzające mu karę nagany z ostrzeżeniem. Należy bowiem zauważyć, że wymienione orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] lutego 2015 r. nadal nie ma ostatecznego charakteru. Skarżący w toku rozprawy sądowej w dniu [...] listopada 2015 r. oświadczył bowiem, że odwołał się od tego orzeczenia dyscyplinarnego, a jego sprawa została przekazana do organu II instancji. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy Sąd uznał, że zachowanie, jakiego miał się dopuścić skarżący, polegające na stosowaniu kar regulaminowych, miało charakter naganny, nieprzystający do powagi i roli społecznej zawodu nauczyciela. Niemniej czyn ten nie miałby na tyle istotnego charakteru, aby stanowić samodzielnie szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący niezwłocznie po zastosowaniu wspomnianej kary miał sam skontaktować się z rodzicem dziecka i podjąć starania zmierzające do naprawienia ewentualnych negatywnych skutków zarzucanego mu zachowania. Tym samym również powyższe zdarzenie, nawet gdyby się potwierdziło, mimo nieeksponowania go w zarządzeniu z dnia [...] lutego 2015 r., i tak nie mogłoby stanowić podstawy do natychmiastowego pozbawienia A. Ł. funkcji dyrektora szkoły. Podsumowując, organ administracji publicznej wadliwie zakwalifikował uchybienia w zakresie efektywnej realizacji procesu nauczania jako szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. Brak również podstaw, by przyjąć, że kary nieregulaminowe stosowane przez skarżącego, były objęte zakresem zastosowania powołanego przepisu. Konsekwentnie zatem należy uznać, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwalał na odwołanie A. Ł. ze stanowiska dyrektora szkoły. Zarządzenie z dnia [...] lutego 2015 r. okazało się zatem wadliwe w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie powyższego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 150 p.p.s.a. uchylił zaskarżone zarządzenie z dnia [...] lutego 2015 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., co miało wpływ na wynik postępowania. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).