II SA/Po 394/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi A. G., M. G. na czynność Starosty [...] z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu; postanawia odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 23.03.2016r. A. G. zwrócił się do Starosty [...] o usunięcie naruszenia prawa poprzez zwrot nadpłaty za wydanie 25.11.2005r. karty pojazdu osobowego marki [...] dla powyższego pojazdu w wysokości 425 zł. Starosta [...] w odpowiedzi na wniosek pismem z [...] 2016r. znak: [...] odmówił wnioskodawcy zwrotu opłaty za wydaną kartę pojazdu. Podał, że w okresie od 21 sierpnia 2003r. do 15 kwietnia 2006r. obowiązywał przepis § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) ustalający wysokość opłaty w kwocie 500 zł. Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niezgodny z ustawą prawo o ruchu drogowym i konstytucją. Jednocześnie orzekł, iż przepis ten traci moc z dniem 1 maja 2006r. Z uwagi na odroczenie w czasie (1 maja 2006r.) przymiotu niezgodności z prawem przepisów dot. wydania karty pojazdu, brak jest podstaw prawnych do dochodzenia zwrotu opłaty uiszczonej przed tą datą. Nadto podał, że obowiązujące od 15 kwietnia 2006r. rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 59, poz. 421) ustalające opłatę w kwocie 75 zł nie mogło mieć zastosowania do opłat pobieranych w 2005r. Pismo to zostało doręczone A. G. 14 kwietnia 2016r. Pismem z dnia 12 maja 2016r. A. G. i M. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Starosty [...] z dnia [..] 2016r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, domagając się: 1. stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności – odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, 2. uznanie obowiązku Starosty [...] polegającego na dokonaniu zwrotu części opłaty w wysokości 425 zł pobranej za wydanie karty pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], 3. zasądzenie od Starosty [...] na rzecz Skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci opłaty sądowej oraz zasądzenia na rzecz skarżącego M. G. kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonej czynności zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 6, art., 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 kpa, II. naruszenie prawa materialnego – poprzez: 1. zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w sytuacji, gdy: a/ jest niezgodny z przepisem art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zm.) jak i z art. 92 ust. 1 i art. 2127 Konstytucji RP (por. wyrok TK z 17 stycznia 2006r, sygn akt U 6/04, publ. OTK –A2006/1/3), b/powołany przepis rozporządzenia jest niezgodny z art. 90 akapitem pierwszym Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, albowiem uiszczone przez skarżącego opłaty za wydanie karty pojazdu są objęte zakazem z powołanego art. 90 akapitu pierwszego TWE (por. postanowienie prejudycjalne Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007r. w sprawie sygn. akt C- 134/07 Piotr Kawała v Gmina Miasta Jaworzna), a to od chwili wstąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj od dnia 1 maja 2004r. 2. niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit 1 TWE, który należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, którą należy zapłacić w danym państwie członkowskim za wydanie pierwszej karty pojazdu, która to opłata jest w praktyce nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany (por. postanowienie prejudycjalne ETS z 10.12.2007r., w sprawie sygn. C-134/07 Piotr Kawała v Gmina Jaworzyna), 3. niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 10 TWE, proklamującego zasadę lojalności, która obliguje państwo członkowskie do zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z TWE, a w szczególności związanie Państwa Polskiego "acguis communautaire" – w tym wykładnią i stosowaniem prawa wspólnotowego, wynikającą z orzecznictwa ETS, 4. niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego (prawo wspólnotowe pierwotne i wtórne obowiązujące w świetle orzecznictwa ETS), z której wynika, że krajowy organ władzy stosując prawo jest zobowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową – a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit 1 TWE – przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 w sprawie opłat za kartę pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. W uzasadnieniu podał, że Skarżący nie wykazali, że ponieśli opłatę w wysokości 500 zł ponad 10 lat temu a organ ma obowiązek przechowywać dokumenty tylko przez 5 lat. W ocenie organu obowiązek przedawnił się 5 lat od daty opublikowania wyroku TK z 17 stycznia 2006r. ( a jeżeli byłoby to bezpodstawne wzbogacenie to przedawnienie z kc wynosi 10 lat). Nadto zadaniem organu nie ma bezpodstawnego wzbogacenia powiatu (167 Konstytucji). Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2016r. Skarżący zostali wezwani do złożenia w terminie 7 dni dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na wezwania sądu doręczyli kopię wniosku z 23 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016.718) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi – jak ma to miejsce w rozpoznawanym przypadku – skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wypełnili tego formalnego wymogu wniesienia skargi. Jako dowód wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa dołączyli wniosek z 23 marca 2016r. inicjujący postępowanie a nie kierowane po dokonaniu przez organ czynności z [...] 2016r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z w/w przepisu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma być skierowane do organu w terminie 14 dni po dokonaniu czynności, a nie przed. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopuszczalną - w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa - jest skarga wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013 - komentarz do art. 58, teza 8 oraz postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 729/12). Za niedopuszczalną "z innych przyczyn" uznać należy też skargę wniesioną z naruszeniem czternastodniowego dniowego terminu przewidzianego art. 52 § 3 ppsa na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt od 1 do 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skargę odrzucił. Z uwagi na fakt, że odrzucenie skargi nastąpiło po przeprowadzeniu rozprawy brak było podstaw do zwrotu Skarżącym uiszczonego wpisu (art. 232 § 1 pkt 1 ppsa)