II SA/Po 404/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją nr [...], znak [...], Burmistrz W. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, budynku z dwoma garażami i pomieszczeniami gospodarczymi oraz basenu na działce nr [...] przy ul. K. w W. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...]9 grudnia 2010 r. A. G.-S., prowadząca F. U.-H. "A.", zwróciła się o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po sporządzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalająca warunki zabudowy dla tego przedsięwzięcia, która została następnie uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] lipca 2011 r. Przyczyną wydania takiego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy były wątpliwości co do ustalenia parametrów nowej zabudowy. Rozpatrując ponownie sprawę Burmistrz W. raz jeszcze zbadał materiał dowodowy zgromadzony w aktach oraz sporządził nową analizę urbanistyczną. Organ wskazał przy tym, że w obszarze analizowanym znajdują się działki dostępne z tej samej drogi publicznej, co działka objęta inwestycją, zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań względem nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym także gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W wynikach analizy wskazano zarazem precyzyjnie (1) linię zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] i [...] i jako kontynuację linii zabudowy budynku na działce nr [...], który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, (2) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyliczono na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, zakładając dopuszczalną tolerancję 20%, (3) szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki wyznaczono w oparciu o średnią szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, zakładając przy tym tolerancję 20% – uwzględniono łączną szerokość elewacji dla zabudowy bliźniaczej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a dla budynków garażowych z pomieszczeniami gospodarczymi wyliczono średnią szerokość elewacji w obszarze analizowanym, (4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wyznaczono dla nowej zabudowy w oparciu o analizę nie tylko wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej budynków sąsiednich, lecz również biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu, (5) geometrię dachu: kąt nachylenia i główny układ połaci dachowych ustalono w oparciu o geometrię dachów występujących na terenie obszaru analizowanego – stwierdzono, że w celu zachowania ładu przestrzennego, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych, korzystniejszą formą dachów na przedmiotowej działce będą dachy płaskie, wkomponowane w istniejącą przestrzeń. W wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, które stanowią załącznik do powyższej decyzji, wyjaśniono wszelkie przesłanki przyjętych parametrów nowej zabudowy na przedmiotowej działce. Projekt decyzji uzgodniono z Wielkopolskim Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. w zakresie ochrony konserwatorskiej i z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w zakresie melioracji i urządzeń wodnych. Omawiana działka nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Projekt decyzji jest poza tym zgodny z przepisami odrębnymi i sporządziła go osoba posiadają odpowiednie uprawnienia budowlane. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. uczestniczka B. B. odwołała się od tej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588), polegające na ustaleniu warunków zabudowy, mimo niespełnienia wszystkich warunków, jakie są w tej mierze niezbędne do wydania takiej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przyjęta linia zabudowy w odległości 6 m od granicy działki dotyczy wyłącznie budynku mieszkalnego. Pominięto natomiast fakt, że budynek gospodarczy, znajdujący się na należącej do skarżącej działce nr [...], stoi na granicy z działką nr [...], przy czym okna budynku wychodzą na działkę inwestora. Nadto, przebieg granicy kształtuje się inaczej niż to wynika z załącznika graficznego do analizy urbanistycznej. Odległość 6 m w tej części działki powinna zostać określona od budynku gospodarczego stojącego na granicy, a nie od linii granicy wskazanej w załączniku graficznym do analizy. Ponadto działka nr [...] nie jest działką sąsiednią dla działki nr [...] i nie została oznaczona na załączniku graficznym. Organ I instancji wskazał przy tym, że w otoczeniu terenu inwestycji są położone budynki mieszkalne wielorodzinne, dwu- i trzykondygnacyjne. Tymczasem pominięto fakt, że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek jednorodzinny wolnostojący. Nie określono także parametrów wysokości do gzymsu i do kalenicy w odniesieniu do działki nr [...]. Ponadto, wysokość głównej kalenicy dachu mierzonej od średniego poziomu terenu przed wejściem do budynku należało raczej określić za pomocą wysokości budynku mieszkalnego do attyki, a budynku gospodarczego do gzymsu. Skarżąca wskazała również, że wątpliwości budzi w jej ocenie nieprecyzyjne oznaczenie wysokości budynku jako wynoszącej "do 8 m". Nie podano wreszcie wysokości całkowitej budynków posadowionych na działkach nr [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k..p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, inwestycja spełnia wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika bowiem, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej (ul K.) zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ponadto teren inwestycji – działka nr [...] – ma dostęp do drogi publicznej, która posiada pełne uzbrojenie w sieć wodociągową, sieć kanalizacji sanitarnej, sieć gazową, linię kablową nn 04, kV i linię telefoniczną. Tym samym istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami odrębnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następnie, że w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. analizę urbanistyczną powinien w zasadzie przeprowadzić organ, lecz nie ma przeszkód by zadanie to wykonała także osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów lub urbanistów. Podkreślono, że parametry przyszłej zabudowy w analizie urbanistycznej powinny być oznaczone w sposób wyraźny, lecz dopuszczalne jest także ich pośrednie wskazanie. Nie ma przy tym jednej metody oznaczania poszczególnych parametrów. Dlatego określenie cech przyszłej zabudowy w decyzji organu I instancji nie powinno budzić wątpliwości. Sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna wyraźnie stwierdza występowanie w obszarze analizowany także zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem – wbrew twierdzeniom skarżącej – uwzględnione zostało wszystkie występujące na tym terenie formy zabudowy. Sposób wyznaczenia linii zabudowy należy również uznać za prawidłowy. Wskaźnik ten określa się bowiem od strony drogi publicznej. Dlatego za punkt wyjścia przyjęto budynek mieszkalny, jako znajdujący się najbliżej drogi publicznej, a nie budynek gospodarczy, położony w głębi działki. Sposób oznaczenia górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu wynikają natomiast wprost z § 7 i 8 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W powołanych przepisach pozostawiono wyraźnie organom administracji publicznej możliwość pewnej modyfikacji wysokości nowego obiektu. Za takim rozwiązaniem w niniejszej sprawie przemawia spadek terenu w kierunku zabudowy wielorodzinnej, wykazany w analizie urbanistycznej. Z tego względu przyjęte wartości można uznać za bardziej odpowiednie, mając na uwadze istniejącą zabudowę, ukształtowanie terenu, wymagania ładu przestrzennego, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. B. B. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie (1) art. 24 § 2 pkt 5 k.p.a. poprzez udział w wydawaniu decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. tego samego pracownika Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który wydawał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz (2) § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez brak ścisłego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości głównej kalenicy dachu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że określenie wysokości górnej krawędzi elewacji jako "do 8 m", a dla budynku garażowo-gospodarczego jako "do 4 m" nie jest precyzyjne. Nie określono przy tym dokładnie ilości kondygnacji naziemnych, gdyż nie wskazano dopuszczalnej wysokości w metrach. Tymczasem wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich nie tworzy uskoku. Decyzja organu i instancji nie wprowadza również precyzyjnych wymagań co do pozostałych parametrów planowanej zabudowy. Nadto, skarżąca zauważył, iż w decyzji organu I instancji stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja powinna zapewniać ochronę przed pogorszeniem standardów zamieszkiwania w mieszkania i budynkach na działkach sąsiednich. Tymczasem – wbrew tej ogólnej konstatacji – zrealizowanie rozważanego przedsięwzięcia doprowadzi do pogorszenia się sytuacji skarżącej, zamieszkującej na działce sąsiedniej z uwagi na możliwość ingerowania w jej prawo do prywatności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 tejże ustawy – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba wskazać, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej – wedle wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 1-2 akt adm.) – na budowie (1) budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, (2) dwóch garaży wraz z pomieszczeniami gospodarczymi oraz (3) basenu na działce nr [...] przy ul. K. w W. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku takiego planu miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem powyższego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 tejże ustawy, w świetle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w myśl art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tejże ustawy organy administracji publicznej nie mogą odmówić wydania decyzji pozytywnej dla inwestora, jeżeli planowane przedsięwzięcia nie narusza przepisów odrębnych. Jak wynika przy tym z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia następujących wymogów: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie wystarcza dla zmierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, a nadto (5) decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym miejscu trzeba od razu zauważyć, że spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie budziło w niniejszej sprawie wątpliwości. Okoliczność ta nie była również kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika zarazem, że planowana inwestycja wedle załączonych map (m.in. k. 213 akt adm.) posiada dostęp do drogi publicznej, tj. ul K. Inwestor uzyskał także niezbędne zapewnienia od gestorów mediów, na co wskazuje pismo Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w W. z dnia [...] września 2010 r., znak [...], oraz pismo E. z dnia [...] września 2010 r., znak [...] (k. 19-20 akt adm.). Z wypisu z rejestru gruntów wynika z kolei, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem R V (k. 17 akt adm.), a zatem w świetle art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266 z późn. zm.) nie było konieczne uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Uzyskano ponadto również odpowiednie uzgodnienia – pismo Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. z dnia [...] października 2011 r., znak [...] (k.197 akt adm.), pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2011 r., znak [...] (k. 77 akt adm.), postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2011 r., znak [...] (k. 198 akt adm.). Wątpliwości w niniejszej sprawie wzbudziła natomiast przede wszystkim kwestia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem zauważyć, że powołany przepis został doprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dz. U. nr 164 poz. 1588). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenia warunków zabudowy, obszar analizowany i następnie przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu tejże działki i nie mniejszej niż 50 m. Następnie, w § 4-8 rozporządzenia ustawodawca określa sposób ustalenia poszczególnych parametrów urbanistycznych, występujących na terenie obszaru analizowanego. Sąd uznał w tej mierze, że analiza urbanistyczna z dnia [...] września 2011 r., znak [...] (k. 206-212 akt adm.), została wykonana prawidłowo, a zawarte w niej ustalenia odpowiadają § 3-8 powołanego rozporządzenia z dnia [...] sierpnia 2003 r. Treść wyników powyższej analizy urbanistycznej z załącznikiem graficznym wskazuje bowiem, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. W dokumencie tym opisano nadto w sposób wyczerpujący i przekonujący niezbędne parametry zabudowy występującej w obszarze analizowanym oraz na ich podstawie określono wymagania dla przyszłej zabudowy na działce nr [...]. Tym samym należy dojść do wniosku, że spełnione zostały wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego organy administracji publicznej w świetle art. 59 w związku z art. 64 ust. 1 wymienionej ustawy były zobligowane do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Sąd uznał natomiast zarzuty podniesione przez skarżącą za niezasadne. W tej mierze trzeba bowiem zauważyć, że ustawodawca nie wprowadza wyłącznie jednego sposoby formułowania wskaźników przyszłej zabudowy, choć nie ulega zarazem wątpliwości, że organy administracji publicznej powinny dążyć do ich jak najbardziej precyzyjnego określenia. Podanie zatem w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...] (k. 213-221 akt adm.), wartości maksymalnych poszczególnych cech zamierzenia budowlanego należy z tego punktu widzenia uznać za wystarczająco do zdeterminowania kształtu przyszłej zabudowy i zapewnienia odpowiedniego ładu przestrzennego. Podobne stanowisko było także prezentowane w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2008 r., II OSK 1603/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej pkt 4 ppkt 9 decyzji organu I instancji określa jednoznacznie liczbę kondygnacji: dla budynku mieszkalnego – parter i piętro z dopuszczalnym podpiwniczeniem, a dla budynku garażowo-gospodarczego – parter. Wobec określenia maksymalnej wysokości planowanych obiektów budowlanych za wystarczające należy uznać w przedmiotowej sprawie wskazanie liczby kondygnacji bez podawania ich wysokości w metrach. Sąd uznał także za dostateczne i przekonujące wyjaśnienia organów administracji publicznej co do oznaczenia wysokości krawędzi górnej elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki. W wynikach analizy urbanistycznej z dnia [...] września 2011 r. wskazano bowiem, że działka nr [...] znajduje się około 1 m niżej, niż średni poziom działki nr [...] i około 1 m wyżej, niż poziom działki nr [...]. Tym samym z uwagi na ukształtowanie terenu zasadne było wprowadzenie pewnych poprawek do wartości, obliczonych jako prosta średnia tych parametrów dla analizowanego obszaru. Na tej podstawie ustalono, że całkowita wysokość z attyką dla budynku mieszkalnego powinna wynosić do 8,0 m, a dla budynku garażowo-gospodarczego – do 4,0 m. Argumentacja ta ma charakter wyczerpujący i nie budzi wątpliwości w ocenie Sądu. Trzeba ponadto zauważyć, że pkt 6 ppkt 3 decyzji organu I instancji, który zobowiązuje inwestora do niepogarszania standardów zamieszkiwania na działkach sąsiednich, dotyczy w istocie wymogów związanych z ochroną środowiska i zdrowia ludzi. Postanowienie to ma zarazem charakter wytycznej – podobnie jak pkt 9 tejże decyzji – i nie może w świetle art. 59 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowić dostatecznej podstawy do wydania decyzji odmownej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Należy jednocześnie podkreślić, że w świetle wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r., jak i załączonych do niego wizualizacji planowanego przedsięwzięcia (k. 3-10 akt adm.), trudno jest stwierdzić, że budowa planowanych obiektów będzie znacząco oddziaływać na środowisko naturalne lub na życie ludzi. Szczegółowemu badaniu zagadnienie to będzie natomiast podlegało na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Za nieuzasadniony należy nadto uznać zarzut skarżącej, związany z ewentualnym naruszeniem jej prywatności w razie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak wynika bowiem z pkt 4 ppkt 1 decyzji organu I instancji, dla inwestycji ustalona została nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6 m od granicy działek sąsiednich, w tym od granicy działki nr [...], należącej do skarżącej. Takie postanowienie zabezpiecza w dostatecznym stopniu zdaniem Sądu skarżącą przed ewentualnym naruszeniem jej prawa do prywatności ze strony inwestora. Tym bardziej, że z dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę wynika jednoznacznie, że planowane obiekty budowlane na działce nr [...] będą znajdowały się w pewnym oddaleniu od budynku garażowo-gospodarczego skarżącej, położonego częściowo w granicy działki nr [...]. Wreszcie, nie można również podzielić zarzutu skarżącej co do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Przepis ten dotyczyłby bowiem expressis verbis w realiach rozważanej sprawy przypadku, gdyby pracownik Samorządowego Kolegium Odwoławczego uczestniczył w wydaniu decyzji w I instancji, jak i a następnie brał też udział w wydaniu decyzji w II instancji. Taka sytuacja niewątpliwie nie miała miejsca w kontrolowanym postępowania, wobec czego art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie mógł znaleźć zastosowania. Powyższy przepis nie obejmuje bowiem ponownej kontroli instancyjnej, która sprawowana jest za każdym razem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji. W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza W. odpowiadają bowiem prawu. W konsekwencji skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).