II SA/Po 405/18

Dnia 8 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Pismem z 29 sierpnia 2016 r. J. G. i J. G. zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy O. o sprawdzenie poprawności odprowadzania wód opadowych z działki nr [...], które spływają na nieruchomość należącą do wnioskodawców (działka nr [...]). Jan i J. G. wskazali, iż teren ich działki jest położony niżej niż teren posesji sąsiada, co wpływa niekorzystnie na ich nieruchomość w czasie intensywnych opadów. Wskazali, iż taka sytuacja ma miejsce od kilku lat - od czasu dokonania rozbiórki części bliźniaka przez sąsiada i podniesienia terenu. Burmistrz O. uznał powyższe pismo jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 1 lipca 2008 r. o nr [...]. Ponieważ decyzja ta podlegała kontroli instancyjnej, pismem z 20 września 2016 r. Burmistrz O. przekazała powyższy wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które było organem wydającym w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a."). Organ I instancji wskazał, iż przedstawione przez wnioskodawców fakty dotyczą czasu przeszłego, są identyczne z tymi, które już raz zostały rozważone przez ten organ i legły u podstaw powołanej decyzji z 1 lipca 2008 r. W dniu 26 października 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo sporządzone przez pełnomocnika J. i J. G. i datowane na dzień 19 października 2016 r. W piśmie tym wskazano, iż Burmistrz O. wydał w dniu [...] 2009 r. decyzję nr [...], na podstawie której zmieniono decyzję nr [...] Burmistrza O. z dnia [...] 2008 r. nr [...]. W decyzji zmieniającej wyraźnie nakazano M., A. i W. G. ( pkt 3 decyzji) usunięcie w całości zasypki gruntowej wzdłuż ściany budynku mieszkalnego usytuowanego nu działce nr [...] i zastąpienie jej piaskiem stabilizowanym cementem w ilości 5% lub dobrze ubitą gliną tworzącą ekran o grubości min. 0,5 m na całej wysokości ściany; górną powierzchnię terenu wzdłuż ściany nakazano zabezpieczyć opaską betonową o szerokości 0,5 m i grubości 15 cm ze spadkiem od budynku; nakazano przy okazji poprawić izolację pionową ściany. M. , A. i W. G. nie zastosowali się do ww. decyzji i wykonali prace w sposób sprzeczny z wytycznymi organu, układając wzdłuż ściany budynku gruz porozbiórkowy, który uniemożliwił prawidłowy odpływ wody i powodował zawilgocenie ściany budynku należącego do wnioskodawców, leżącego w granicy działek [...] Zdaniem pełnomocnika J. i J. G. zachodzą zatem okoliczności umożliwiające wznowienie postępowanie, albowiem opisane powyżej okoliczności istniały w chwili wydania decyzji i nie były one znane organowi, a wyszły na jaw dopiero latem tego roku, gdy wnioskodawcy przeprowadzali prace izolacyjne ściany znajdującej się w granicy ww. działek, czyli już po wydaniu decyzji z dnia 30 września 2009 r. Postanowieniem z 23 maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 149 § 1 2i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z [...] 2009 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nakazania M., A. i i W. G., współwłaścicielom działki nr [...] położonej przy ul. [...] w O., w terminie do dnia 30 sierpnia 2008 r. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom oraz przywrócenie stanu poprzedniego poprzez usunięcie przeszkód i zmian w odpływie wody opadowej powstałych na działce. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło uchylenia swojej własnej decyzji z dnia [...] 2009 r. ([...]) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych środków zaskarżenia ostatecznych decyzji administracyjnych i jest możliwe tylko w przypadkach określonych wprost w przepisach prawa. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego (art. 149 § 2 K.p.a.) jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 K.p.a., czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 K.p.a. lub art. 145b § 1 K.p.a. oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Dalej organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia określono przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Ponadto przepis wymaga, aby nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były one znane organowi, który wydał decyzję. Zmiana oceny znanych wcześniej dowodów nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium zauważyło, że w uzupełnieniu wniosku o wznowienie postępowania (pismo pełnomocnika wnioskodawców z 19 października 2017) wskazano, iż M. , A. i W. G. nie zastosowali się do decyzji Burmistrza O. i wykonali prace w sposób sprzeczny z wytycznymi organu, układając wzdłuż ściany budynku gruz porozbiórkowy, który uniemożliwił prawidłowy odpływ wody i powodował zawilgocenie ściany budynku należącego do J. i J. G. położonego na granicy działek [...] Z powyższego wynika, że okoliczności stanowiące, zdaniem wnioskodawców, podstawę uchylenia ostatecznej decyzji, zaistniały już po wydaniu i uprawomocnieniu się decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium zauważyło także, że wnioskodawcy ocenę prawidłowości wykonach prac opierają na postanowieniach decyzji z dnia 30 [...] 2009 r., która została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010 r. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. Podkreślono, że decyzją z dnia 1 lipca 2008 r. Burmistrz O. nakazał wykonanie prac, których celem było ukształtowanie terenu na działce nr [...] w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych i gromadzenie wód opadowych przy ścianach budynku i budowli na terenie działki nr [...]. Nie sprecyzowano natomiast jakie prace miały zostać wykonane. Po wykonaniu prac określonych w ww. decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 10 maja 2011 r. przeprowadził kontrolę na przedmiotowych nieruchomościach, na podstawie której stwierdził, że teren na działce nr [...] ukształtowano w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na działkę nr [...] oraz że odprowadzanie wód opadowych z działki nr [...] i połaci dachowych zorganizowano na terenie własnym działki nr [...] w sposób niepowodujący szkód dla terenów sąsiednich. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie ujawniono istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję, zatem brak jest podstaw do uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] 2009 r. ([...]), którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza O. z dnia [...] 2008 r. ([...]). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł pełnomocnik J. G., zarzucając naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez uznanie, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z [...] 2009, nieznane organowi, który wydał decyzję oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 75, 77, 80 K.p.a. w związku z art. 149 § K.p.a. oraz poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, brak prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa co znajduje swój wyraz w lakonicznej, niejasnej treści i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia, w myśl których zdaniem organu nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący dopiero w 2016 roku, podczas zabezpieczania fundamentu przed przesiąkaniem wody odkrył, że wykonane prace po rozbiórce domu, a związane z ukształtowaniem terenu oraz odprowadzeniem wody zostały przeprowadzone w sposób wadliwy, powodując zawilgocenie ściany domu stojącego na granicy działek [...], należącego do J. i J. G.. Podniesiono, ze ujawnione okoliczności mają istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, gdyż świadczą o istnieniu błędnie wykonanego zabezpieczenia fundamentu oraz o źle wykonanym odprowadzaniu wody z działki należącej do M. , A. i W. G.. Organ I instancji w decyzji z dnia 1 lipca 2008 r. w sposób zbyt mało precyzyjny określił sposób wykonania prac. Brak właściwego określenia zakresu prac związanych z odpowiednim ukształtowaniem odprowadzania wody z działki należącej do M. , A. i W. G. oraz niezawarcie żadnych postanowień, co do zabezpieczenia muru, będącego na granicy działek [...], przed przesiąkaniem wilgoci oraz gromadzeniem się w okolicach fundamentu wody, doprowadziły do powstania sporu w tym zakresie. Skarżący podniósł, iż fakt umieszczenia gruzu przy fundamencie budynku nie był znany organowi w dacie wydania decyzji, albowiem okoliczność ta wyszła na jaw dopiero podczas prac remontowo-zabezpieczających przeprowadzonych przez skarżącego w 2016 r. Co istotne, okoliczności te istniały w dniu wydania przez Burmistrza O. decyzji z dnia [...] 2008 r. Zdaniem strony skarżącej organ błędnie ustalił, że okoliczności, o których mowa powyżej zaistniały po dniu wydania i uprawomocnienia się decyzji z dnia [...] 2009 r. przez SKO w P.. Ustalenie takie nie znajduje oparcia w materiale dowodowym i dlatego jest zupełnie dowolne. Gruz zalegający przy fundamencie domu nie znalazł się tam po wydaniu decyzji, a na długo przed jej wydaniem, o czym skarżący dowiedział się dopiero w 2016 r. roku podczas prac remontowo-izolacyjnych fundamentu i ściany. Organ nie podjął żadnych starań celem ustalenia od kiedy gruz znajduje się w ziemi przy fundamencie na granicy działek [...] w O.. Powyższe ustalenie pozwoliłoby na prawidłowe zweryfikowanie podstaw wznowieniowych i umożliwiłyby wydanie odpowiedniej decyzji merytorycznej, co do właściwego zabezpieczenia fundamentu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r., nr [...], wydana po wznowieniu przez ten organ postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze z [...] 2009 r. [...], a dotyczącą nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oraz przywrócenia stanu poprzedniego poprzez usunięcie przeszkód i zmian w odpływie wody opadowej. Strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."). Niemniej w świetle art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: "P.p.s.a." ) jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Stąd też przedmiotową skargę J. G. należy uznać za dopuszczalną. Zauważyć jednak należy, iż rezygnując z uprawnienia do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie skrawy strona odrzuciła możliwość ponownego jej rozpoznania w trybie przepisów regulujących postępowanie administracyjne (K.p.a.), które to postępowanie pod wieloma względami różni się od postępowania uregulowanego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Inne są chociażby role i zadania organów administracji publicznej, a inne sądów administracyjnych. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola działań administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności). Zważywszy, iż celem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena zgodności z prawem działalności administracji publicznej, wskazać należy, iż sąd administracyjny, na skutek zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej, nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia. Ma on jedynie skontrolować (ocenić) działalność tego organu. Sąd administracyjny nie zastępuje zatem organu administracji publicznej i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, chociaż wydaje wyrok rozstrzygający sprawę sądowoadministracyjną. Co do zasady orzeczenie sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzyga o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu, co w konsekwencji zobowiązuje organ administracji publicznej do określonego zachowania w toku dalszego załatwiania sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny rozstrzyga wprawdzie spór, lecz nie między stronami postępowania administracyjnego, a pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego ( tj. organem administracji, który wydał zaskarżony akt, a podmiotem legitymowanym do jego zaskarżenia) i tylko w zakresie obejmującym legalność zachowań prawnych organu administracyjnego. Obejmuje to kontrolę prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji oraz prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. W takim tylko zakresie sprawa administracyjna staje się w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem oceny sądu. Zaakcentować przy tym należy, iż sąd administracyjny nie ma kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego będącego tłem sprawy administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Do sądu administracyjnego należy jedynie ocena legalności procesu ustalania stanu faktycznego przez organ administracji z punktu widzenia wymagań proceduralnych, nie zaś samodzielne ustalanie stanu faktycznego (vide: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. II OSK 1808/11 oraz uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 – dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola sprawowana jest przy tym w granicach sprawy administracyjnej, niezależnie od zarzutów skargi. Sąd nie jest bowiem związany zarzutami skargi ani też jej wnioskami, czy powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Na gruncie rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, iż podstawą orzekania sądu są akta sprawy administracyjnej (art. 133 § 1 P.p.s.a.), co skutkuje tym, iż rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny następuje przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania kwestionowanego nią aktu. Oznacza to, że rozpoznanie przez sąd konkretnego stanu faktycznego sprawy, wynikającego z akt administracyjnych, pozwala na stwierdzenie, czy organ zastosował normy obowiązujące w danym stanie faktycznym prawa oraz czy zastosował je prawidłowo. Art. 133 § 1 P.p.s.a. określa moment decydujący dla oceny stanu sprawy przez sąd administracyjny przy wydawaniu orzeczeniu. Dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej, sąd ocenia ją, biorąc pod uwagę stan faktyczny, który istnieje w chwili wydawania decyzji lub podejmowania czynności (por. wyroki NSA z 17 lutego 2011 r., II GSK 239/10 i z 3 września 2013 r., I OSK 2828/12 – dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017 – komentarz do art. 133). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy jeszcze raz zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze z [...] 2009 r. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza O. z [...] 2008 r. dotyczącą nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] oraz przywrócenia stanu poprzedniego poprzez usunięcie przeszkód i zmian w odpływie wody opadowej z działki nr [...]. Postanowienie zostało wznowione w skutek wniosku J. i J. G. z 29 sierpnia 2016 r., sprecyzowanego przez ich pełnomocnika - adw. K. A. – w piśmie z 19 października 2016 r. W tym miejscu zaznaczyć należy, że Burmistrz O. prawidłowo przekazał wniosek Państwa G. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem wskazywana przez pełnomocnika decyzja Burmistrza O. z dnia [...] 20089 r. ([...]), która w trybie art. 154 K.p.a. zmieniała decyzję z dnia [...] 2008 r. ([...]), została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2010 r. nr [...] Wskazać również należy, że w piśmie z 19 października 2016 r. pełnomocnik wnioskodawców określił przesłankę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Z powyższego wynika, iż podstawą wznowienia nie mogą być okoliczności, które zaistniały faktycznie już po dacie wydania decyzji ostatecznej. W swoim piśmie z 19 października 2016 r. pełnomocnik J. i J. G. zauważył, iż decyzją z [...] 2009 r. Burmistrz O. zmienił swoją ostateczną decyzję z [...] 2008 r. określając precyzyjnie jaki zakres prac mają wykonać M., A. i W. G. w celu zapobieżeniu zalewaniu nieruchomości należącej do J. i J. G. przez wody opadowe. W ocenie pełnomocnika podstawę wznowienia stanowiło ujawnienie się nowych okoliczności nieznanych organowi wydającemu decyzję z [...] 2009r., którą zmieniono decyzję Burmistrza O. z dnia [...] 2008 r. Pełnomocnik wnioskodawców stwierdził jednoznaczenie, iż "Państwo M., A. i W. G. nie zastosowali się do w/w decyzji i w wykonali prace w sposób sprzeczny z wytycznymi organu, układając wzdłuż ścian budynku gruz porozbiórkowy, który uniemożliwił prawidłowy odpływ wody i powodował zawilgocenie ściany budynku należącego do wnioskodawców, leżącego w granicy działek [...]" . Opierając się na tak określonych przez stronę wnioskującą przesłankach wznowienia postępowania nie można czynić zarzutu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że jakoby źle ustaliło stan faktyczny i uznało w zaskarżonej decyzji z [...] 2018 r., iż wskazane we wniosku okoliczności miały miejsce po wydaniu decyzji z [...] 2009 r. Kolegium ustaliło przy tym, iż powołana przez pełnomocnika wnioskodawców decyzja z [...] 2009 r. nr [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2010r., zatem wznowienie postępowania nie mogło dotyczyć decyzji Burmistrza O. z [...] 2009 r., która nie uzyskała przymiotu ostateczności i która została usunięta z obrotu prawnego. Jeszcze raz zaznaczyć należy, iż zawarte w piśmie z 19 października 2016 r. twierdzenie pełnomocnika wnioskodawców, iż "Państwo M., A. i W. G. nie zastosowali się do ww. decyzji i wykonali prace w sposób sprzeczny z wytycznymi organu" oznaczał, iż wydarzenie to nastąpiło po wydaniu decyzji z [...] 2008 r. i [...] 2009 r., w których organy te nałożyły na ww. M., A. i W. G. obowiązki związane z przeprowadzeniem prac uniemożliwiający spływ wód opadowych i gromadzenie wód opadowych przy ścianach budynku i budowli na terenie działki nr [...]. W tych okolicznościach Kolegium prawidłowo oceniło, iż wskazane przez wnioskodawców wydarzenia nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z [...] 2009 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Kolegium zauważyło też, powołując się na informacje uzyskane od Burmistrza O., iż Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 10 maja 2011 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowej nieruchomości i wyraził opinię, iż teren na działce [...] ukształtowano w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na teren działki nr [...] oraz, że odprowadzanie wód opadowych z terenu działki i połaci dachowych zorganizowano na teren własny działki [...] w sposób niepowodujący szkód dla terenów sąsiednich. Posiadane przez Kolegium informacje (w tym pochodzące od wnioskodawców) uzasadniały przyjęcie przez ten organ stanowiska, iż do okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania (ułożenie gruzu porozbiórkowego) doszło po dacie wydania decyzji ostatecznej z 19 lutego 2009 r. Trzeba zauważyć, iż dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego pełnomocnik J. G. – adw. K. A. - podniósł, iż powołane przez niego okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania zaistniały jeszcze przed dniem wydania decyzji z 1 lipca 2008 r. Modyfikacja wniosku poprzez dookreślenie przesłanek wznowienia postępowania, na etapie skargi do sądu administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika, nie może jednak skutkować stwierdzeniem, iż zaskarżona decyzja SKO w P. wydana została z naruszeniem prawa polegającym na nienależytym ustaleniu stanu faktycznego. Jak to już wskazano wyżej, organ opierał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o informacje udzielone przez profesjonalnego pełnomocnika wnioskodawców (adwokata), od którego w szczególności oczekuje się precyzyjnego określenia treści żądania i jego motywów. Osoba profesjonalnego pełnomocnika pozwalała organowi na przyjęcie, iż treść wniosku – żądanie i jego uzasadnienie – uzewnętrzniały rzeczywistą wolę i wiedzę wnioskodawców i ich pełnomocnika. Należy powtórzyć, iż dokonując kontroli zakażonej decyzji, sąd ocenia ją, biorąc pod uwagę stan faktyczny, który istnieje w chwili wydawania decyzji lub podejmowania czynności. Tym samym Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2018 r. wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.