II GSK 239/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 626/09 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2009 r., o sygn. akt I SA/Sz 626/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę Z. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylającą własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. o przyznaniu Z. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i odmawiającą jej przyznania na 2006 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] grudnia 2005 r. Z. K. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2008, deklarując z tytułu realizacji pakietu K01 - Ochrona gleb i wód dla wariantu międzyplon ścierniskowy, powierzchnię 67,45 ha, na działkach ewidencyjnych o numerach: 113/4 i 115/1, 212/1, 227/8, 18/1, 18/2. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nr [...] przyznał Z. K. płatność w kwocie 35. 074,00 zł. W wyniku prowadzonej kontroli krzyżowej u innego producenta – I. C., organ ujawnił, że w dniu [...] października 2004 r. pomiędzy producentami, tj. I. C. a Z. K., zawarta została na okres 10 lat, umowa dzierżawy działek ewidencyjnych o numerach 115/1 oraz 113/4. W świetle zapisów tej umowy, prawo do dopłat miała osoba wydzierżawiająca (właściciel) – I. C. W dniu [...] września 2006r. Z. K. przedłożył w Biurze Powiatowym Agencji potwierdzoną notarialnie, wymienioną umowę dzierżawy, oświadczenie producenta I. C. o wyrażeniu zgody na udział dzierżawcy Z. K. w programie rolno-środowiskowym na okres 5 lat, na działce nr 115/1 i 113/4 - obręb Wardyń oraz dwa wypisy z rejestru gruntów. W dniu [...] października tegoż roku oświadczył natomiast, że nie korzysta z dopłat obszarowych, jest faktycznym użytkownikiem działek ewidencyjnych 115/1 113/4 zgodnie z umową dzierżawy z dnia [...] października 2004 r., i że decydując o wszystkich zabiegach agrotechnicznych, stosuje dobrą praktykę rolniczą. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. organ wznowił postępowanie w sprawie przyznania Z. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, po czym w związku z nie stwierdzeniem w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie deklarowanych we wniosku upraw, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił decyzję dotychczasową z dnia [...] sierpnia 2006 r. i przyznał Z. K. płatność z tytułu realizacji pakietu K01c - międzyplon ścierniskowy w tej samej kwocie, tj. 35 074,00 zł. W dniu [...] maja 2007 r. do Biura Powiatu C. ARiMr wpłynął wniosek I. C. o przejęcie schematu pomocowego - wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizowanego przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego i poprawy dobrostanu zwierząt, od dnia 1 marca 2006 r.. Zgodnie z tym wnioskiem I. C. przejęła od Z. K. w posiadanie gospodarstwo rolne. W toku przesłuchania w tym samym dniu, w charakterze strony, Z. K. oświadczył, że umowa dzierżawy z dnia [...] października 2004 r. nie obowiązuje, gdyż została rozwiązana inną umową, z dnia [...] października 2004 r.. Jak podał, składając wniosek o płatność nie był świadomy tego faktu. Wyjaśnił, iż poniósł wszystkie koszty materiałowe i koszty usług, łącznie z kosztami sprzedaży uzyskanego plonu. Wszystkie nakłady związane z zagospodarowaniem działek 113/4 i 115/1 zarówno w 2004 r., jak i 2005 r. zostały poniesione przez I. C. Natomiast w roku 2006, prowadzona przez Z. K. działalność została jedynie doinwestowana przez I. C. W dniu [...] czerwca 2007 r. pełnomocnik I. C. złożył uzupełniony wniosek o przejęcie płatności, wskazując w nim jako datę przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego, dzień [...] października 2004 r.. Do wniosku dołączył wymienioną wyżej umowę dzierżawy z dnia [...] października 2004 r. oraz umowę o wykonanie usługi zawartą w dniu [...] października 2004r. pomiędzy I. C., jako zlecającą usługę, a Z. K., jako wykonującym usługę. W umowie wskazano, że I. C., jako właścicielka gospodarstwa rolnego (działek 17/1, 113/4, 115/1), jest osobą bezpośrednio nim zarządzającą i decyduje o rodzaju upraw na całym areale. W § 9 tej umowy wskazano zaś: "Strony ustalają że z chwilą podpisania niniejszej umowy traci moc umowa dzierżawy z dnia [...] października 2004 roku". W dniu [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie przyznania Z. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za 2006 r., zakończonej ostateczną decyzją wydaną w dniu [...] stycznia 2007 r. Przesłuchany ponownie w charakterze strony Z. Kłódka podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia, że nie był świadomy tego, iż umowa dzierżawy z dnia [...] października 2004 r. została rozwiązana umową z dnia [...] października 2004 r.. Z kolei w toku zapoznania z materiałem dowodowym sprawy, w dniu [...] października 2007r. pełnomocnik strony zwrócił uwagę na złożone przez I. C. w dniu [...] września 2006 r. oświadczenie o wyrażeniu zgody na udział Z. K. w programie rolnośrodowiskowym, które nie zostało przez nią wycofane, pomimo rozwiązania umowy dzierżawy. Utrzymując w mocy wydaną po wznowieniu postępowania decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] grudnia 2008r., uchylającą wcześniejsze własne rozstrzygnięcie z [...] stycznia 2007 r. i odmawiającą Z. K. przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2006 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S., w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., wskazał, iż powodem odmowy przyznania płatności było ustalenie, że Z. K., nie był ani właścicielem ani posiadaczem działek ewidencyjnych o nr 113/4 i 115/1, wskazanych we wniosku o przyznanie płatności. Organ stwierdził, że producent nie spełnił warunków do przyznania tej płatności określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 z późn. zm.). Płatność rolnośrodowiskowa udzielana jest producentowi rolnemu, pod którym to pojęciem rozumie się "osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego" (art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności - Dz. U. 2004. Nr 10 poz. 76 ze zm.). Dodatkowo w preambule rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) wskazano, że pojedynczy wniosek o przyznanie pomocy powinien być także składany przez rolników, którzy nie ubiegają się o pomoc podlegającą pojedynczemu wnioskowi, lecz są w posiadaniu gruntów rolnych. Organ zwrócił uwagę, że przyznając płatności Agencja nie rozstrzyga o "prawie do gruntu", ale bada czy wnioskodawca faktycznie posiada wnioskowane grunty rolne i czy utrzymuje je zgodnie z normami minimalnymi na dzień przyznania płatności. Podmiot składający wniosek powinien zatem, na dzień realizacji tej czynności, być posiadaczem samoistnym lub posiadaczem zależnym gruntów, na które wnioskuje o przyznanie płatności i pozostać nim do dnia wydania decyzji administracyjnej. W tym zakresie organ odwołał się do treści art. 336 Kodeksu cywilnego, w myśl którego posiadaczem rzeczy jest również ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Powoływana przez stronę zgoda I. C. na uczestnictwo Z. K. w programie rolnośrodowiskowym, nie mieści się w granicach definicji "posiadania". Dołączone do akt dowody w postaci umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] października 2004 r. oraz umowy z dnia [...] października 2004 r. o wykonanie usługi, wskazują, iż faktycznym posiadaczem gospodarstwa od [...] października 2004 r. była I. C. Z. K. wykonywał zaś w gospodarstwie prace na zlecenie właścicielki gruntu. Organ podkreślił, iż w 2006 r. I. C. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w którym wskazała do płatności działki rolne położone na działkach ewidencyjnych 115/1, 113/4 obręb W., które jednocześnie zostały wskazane przez Z. K. we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt złożonym na 2006 r.. Taki stan rzeczy, jest odzwierciedleniem sytuacji, w której występuje konflikt kontroli krzyżowej. W złożonej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję Z. K. podniósł m.in., że oświadczenie I. C. dotyczące zgody na przejęcie przez Niego płatności było przedmiotem oceny organu w postępowaniu zwyczajnym i wówczas płatność została przyznana. Wskazując ponadto, iż ustalenia kontrolne potwierdziły zgodność zadeklarowanego areału upraw we wniosku ze stwierdzonym w trakcie kontroli, skarżący nie zgodził się z zastosowaniem przez organ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 i wykluczeniem z płatności całej powierzchni upraw. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznając skargę za bezzasadną, w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2009 r. powołał m.in. przepisy: - § 2 ust 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.) oraz - art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji raz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.04.141.18). Wskazując na definicję producenta rolnego zawartą w art. 3 pkt 3) ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), którym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego, Sąd zwrócił uwagę, że w skład gospodarstwa rolnego mogą wchodzić zarówno nieruchomości stanowiące własność rolnika, jak również będące przedmiotem innych praw rzeczowych lub obligacyjnych oraz będące w posiadaniu rolnika, z którym to posiadaniem nie wiąże się żaden tytuł prawny do gruntu. Ustawodawca unijny wspiera bowiem środkami pomocowymi nie tylko właściciela, ale każdego posiadacza gruntów rolnych, prowadzącego działalność w ramach gospodarstwa rolnego, na podstawie innego niż własność tytułu prawnego lub bez tytułu prawnego. Podmiot składający wniosek o przyznanie płatności powinien zatem, na dzień realizacji tej czynności, być posiadaczem samoistnym lub posiadaczem zależnym gruntów, które zgłasza do płatności i pozostać nim do dnia wydania decyzji administracyjnej. Sąd zauważył, że stosownie do treści art. 336 Kodeksu Cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel, jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Z zawartej w dniu [...] października 2004 r. umowy na wykonanie usługi pomiędzy I. C. zwaną w umowie "zlecającą usługę", a Z. K. zwanym w umowie "wykonującym usługę", która została przedłożona w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu [...] czerwca 2007 r. bezspornie wynika, że posiadaczem działek o numerach ewidencyjnych 115/1 i 113/4, od [...] października 2004 r. była I. C. Natomiast Z. K. wykonywał jedynie prace na zlecenie. Nie można tym samym uznać, że wymienione działki wchodziły one w skład Jego gospodarstwa. Z. K. nie spełnił podstawowego warunku do otrzymania płatności, ponieważ nie posiadał gruntów, które zostały wskazane we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. W świetle powyższego, za nieistotne Sąd uznał oświadczenie I. C., na które powołuje się skarżący, o wyrażeniu zgody na realizację przez niego programu rolnośrodowiskowego. Zasadne było tym samym postępowanie organu administracyjnego, który po wydaniu decyzji w sprawie przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w dniu [...] sierpnia 2006 r., wobec ujawnienia dopiero w dniu [...] czerwca 2007 r. umowy o wykonanie usługi zawartej między skarżącym a I. C., wznowił postępowanie z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie w dniu [...] grudnia 2008r. wydał decyzję uchylającą decyzję pierwotną. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że szczegółowo opisując w zaskarżonej decyzji stan faktyczny, wskazując podstawy prawne na podstawie których odmówiono Z. K. przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, a także dokonując jasnego i czytelnego wyliczenia, organ nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego (67,45 ha) należało bowiem wyłączyć 45 ha, znajdujących się na działkach 115/1 i 113/4, będących w posiadaniu I. C., co spowodowało, że powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 22,45 ha. To z kolei sprawiło, że procent nieprawidłowości wyniósł aż 200,44% i skutkowało zastosowaniem sankcji z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz nie przyznaniem pomocy na podstawie art. 50 ust. 3 i 5 tegoż Rozporządzenia. Różnica między powierzchnią stwierdzoną a zadeklarowaną, o której mowa w art. 51 ust. 1 Rozporządzenia, znacznie przekroczyła 20%. To zaś wyłączyło możliwość przyznania pomocy obszarowej. W skardze kasacyjnej Z. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie kosztów postępowania, wskazał na naruszenie: - § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, poprzez bezpodstawne uznanie, że dyspozycje tych przepisów stanowiły uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności, - art. 2 pkt 1 a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1788/2003 i nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, poprzez bezpodstawne uznanie, że przywołane akty prawa uzasadniały decyzję odmawiającą skarżącemu prawa do płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, - art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez bezpodstawne uznanie, że w rozważanym stanie faktycznym i prawnym, w zakresie realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych skarżący nie był posiadaczem działek gruntu nr 115/1 i 113/4, w sytuacji kiedy w przywołanym zakresie skarżący był posiadaczem tych gruntów na podstawie umowy zawartej pomiędzy nim a I. C., - art. 336 Kodeksu cywilnego, poprzez bezpodstawne uznanie, że zawarta w nim definicja posiadacza nie upoważniała do uznania za takiego posiadacza skarżącego, w sytuacji gdy skarżący był posiadaczem działek gruntu nr 115/1 i 113/4, na podstawie umowy użyczenia zawartej pomiędzy nim, a właścicielem gruntów, w zakresie posiadania koniecznego do realizacji celów uczestnictwa w przedsięwzięciu rolnośrodkowiskowym, a umowa zawarta w dniu [...] października 2004 roku pomiędzy skarżącym a właścicielem gruntów (wbrew twierdzeniom sądu) okoliczności tej nie przeczy; uwadze sądu umknęła okoliczność, że umowa z dnia [...] października 2004 roku dotyczyła wykonywania usługi, a umowa użyczenia była inną czynnością prawną, na podstawie której skarżący stał się posiadaczem zależnym gruntów należących do ich właściciela, ale jedynie w zakresie posiadania związanego z władztwem nad rzeczą, w celu realizacji przedsięwzięcia rolno środowiskowego i poprawy dobrostanu zwierząt, - art. 296 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), albowiem w ocenie skarżącego, w rozważanym stanie faktycznym sąd był zobowiązany do dopuszczenia dowodu z przesłuchania skarżącego i jego pełnomocnika, a także właściciela gruntów w celu ustalenia znaczenia złożonego przez właściciela gruntu oświadczenia w zakresie wyrażenia zgody na realizację przez skarżącego z programu rolnośrodowiskowego, jakie to oświadczenie miało znaczenie dla skarżącego i właściciela gruntu, czy w wyniku tego oświadczenia właściciel gruntu i skarżący porozumieli się co do przekazania skarżącemu posiadania działek gruntu o numerach 115/1 i 113/4, w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego i czy umowa ta była zrealizowana, - art. 133 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (całości akt sprawy), tymczasem zaskarżone orzeczenie zostało wydane jedynie na podstawie części akt sprawy, tj. w oparciu o m. in. umowę z dnia [...] października 2004 roku, bez jej konfrontacji z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji, świadczącym o tym, że skarżący jako posiadacz, a nie właściciel gruntów uczestniczył w programie rolnośrodowiskowym; Sąd nie dokonał również rozważenia zakresu przedmiotu umowy z dnia [...] października 2004 roku, w kontekście tego czy zakres ten obejmuje wykonywanie przez skarżącego czynności obejmujących czynności związane z udziałem w programie rolnośrodowiskowym, a nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, że zgodnie z postanowieniami § 1 przywołanej umowy, przedmiotem umowy jest prowadzenie przez Z. K. jedynie prac uprawowych w gospodarstwie rolnym skarżącej, w imieniu i na rzecz skarżącej, -art. 151 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że skarga skarżącego podlegała oddaleniu, w sytuacji gdy w postępowaniu przed organami administracji publicznej doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. -art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem wbrew twierdzeniom Sądu brak było podstaw do wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, bo nie wyszły na jaw żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję; umowa z dnia [...] października 2004 roku nie miała żadnego znaczenia dla przyznania wnioskowanych płatności, a poza tym - zgodnie z informacją posiadaną przez skarżącego, przedmiotowa umowa była w posiadaniu organu administracji publicznej I instancji, przed dniem wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2007 roku, W petitum skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że oba organy administracji publicznej naruszyły postanowienia: - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem z analizy akt postępowania wynika, że zarówno organ I instancji jaki i organ II instancji nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym przypadku skarżącego, co miało miejsce w zakresie ustalania znaczenia oświadczenia złożonego przez właściciela gruntów, na podstawie którego upoważnił on skarżącego do udziału w programie rolnośrodowiskowym, a także czy w wyniku tego oświadczenia skarżący oraz właściciel gruntu porozumieli się co do treści czynności prawnej obejmującej to upoważnienie, czy na podstawie tej czynności skarżący stał się posiadaczem (w tym zakresie) gruntów należących do właściciela, oraz czy wykonywał czynności upoważniające do uzyskania płatności objętych sporem, - art. 77, 80 i 107 § 3 Kpa, albowiem uzasadnienia decyzji nie zawierają dlaczego i na podstawie jakich okoliczności uznały, że oświadczenia właściciela gruntów dotyczące zgody na udział skarżącego w programie rolnośrodowiskowym nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, organy a później sąd nie podjęły jakiegokolwiek rozważania w jakim celu, na jakie potrzeby oświadczenie to zostało złożone oraz jaki skutek miało wywołać, a także czy w następstwie tego oświadczenia skarżący i właściciel nieruchomości dokonali czynności prawnej na podstawie, której skarżący stał się posiadaczem (w tym tylko zakresie) gruntów, o których mowa wyżej; tym samym orany administracji publicznej nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i należycie go oceniły. Uzasadniając te zarzuty strona podniosła m.in., że bezpodstawnym było uznanie przez Sąd, iż w rozważanym stanie faktycznym i prawnym, w zakresie realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, skarżący nie był posiadaczem działek gruntu nr 115/1 i 113/4, podczas gdy posiadanie wynikało z umowy zawartej pomiędzy nim, a I. C. Z. K. podkreślił, iż zgodę na jego uczestnictwo w programie realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych wyraził właściciel gruntów. Następnie strony porozumiały się co do zasad realizacji tego programu, a w szczególności warunków na jakich skarżący w tym programie uczestniczył. Wolą strony tego porozumienia, było objęcie przez skarżącego spornych gruntów w posiadanie, w posiadanie ograniczone przedmiotowo do władztwa nad rzeczą związanego w wykonywaniem czynności i obowiązków wynikających z udziału w programie rolnośrodowiskowym. Przy czym, obowiązująca w polskim prawie zasada swobody umów dopuszcza możliwość posiadania tej samej rzeczy przez kilka osób (jednocześnie albo samodzielnie). W rozważanym przypadku właściciel gruntów korzystał z przysługującego mu prawa własności nieruchomości, z ograniczeniem do zakresu posiadania, które przysługiwało skarżącemu. Uwadze Sądu umknęła też zdaniem strony okoliczność, że umowa z dnia [...] października 2004 roku dotyczyła wykonywania usługi, a umowa użytkowania była inną czynnością prawną, na podstawie której skarżący stał się posiadaczem zależnym gruntów należących do ich właściciela, ale jedynie w zakresie posiadania związanego z władztwem nad rzeczą, w celu realizacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego. W rozważanym przypadku Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 296 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w ramach tego postępowania, przed wydaniem wyroku koniecznym było dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego i jego pełnomocnika, a także właściciela gruntów, w celu ustalenia znaczenia złożonego przez właściciela gruntu oświadczenia w zakresie wyrażenia zgody na realizację przez skarżącego z programu rolnośrodowiskowego, ustalenia, jakie to oświadczenie miało znaczenie dla skarżącego i właściciela gruntu, oraz tego, czy w wyniku oświadczenia właściciel gruntu i skarżący porozumieli się co do przekazania skarżącemu posiadania działek gruntu o numerach 115/1 i 113/4 w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego i czy umowa ta była zrealizowana. W ocenie kasatora, postępowanie przed sądem odbyło się z naruszeniem postanowień art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (całości akt sprawy). Zaskarżone orzeczenie zostało wydane jedynie na podstawie części akt sprawy, tj. w oparciu m.in. o umowę z dnia [...] października 2004 roku, bez jej konfrontacji z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji, świadczącym o tym, że skarżący jako posiadacz, a nie właściciel gruntów uczestniczył w programie rolno środowiskowym. W tym też zakresie Sąd nie dokonał rozważenia zakresu przedmiotu umowy z dnia [...] października 2004 roku, w kontekście tego, czy zakres ten obejmuje wykonywanie przez skarżącego czynności związane z udziałem w programie rolnośrodowiskowym. Sąd pominął też okoliczność, że zgodnie z postanowieniami § 1 przywołanej umowy, jej przedmiotem jest prowadzenie przez Z. K. jedynie prac uprawowych w gospodarstwie rolnym skarżącej, w imieniu i na rzecz skarżącej. Tak więc przedmiotem umowy nie zostało objęte prawo skarżącego do nieruchomości, a także czynności związane z przystąpieniem i realizacją programu rolnośrodowiskowego. Naruszenie przez Sąd art. 151 p.p.s.a. związane natomiast było zdaniem strony skarżącej, z bezpodstawnym uznaniem, że skarga podlegała oddaleniu, podczas gdy w postępowaniu przed organami administracji publicznej doszło do naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w niniejszej sprawie nieważność postępowania, w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała, rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd będąc związanym podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej ograniczył się do oceny sformułowanych w niej zarzutów. Podnieść należy na wstępie, iż konstrukcja rozpoznawanej skargi kasacyjnej umożliwiła wprawdzie kontrolę zaskarżonego orzeczenia, jednak znalazły się w niej wymagające zwrócenia uwagi, uchybienia formalne. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że nie jest rolą tego Sądu korygowanie, czy też uzupełnianie treści skargi kasacyjnej, bądź też stawianie hipotez i domyślanie, jakie były wszystkie intencje kasatora towarzyszące wniesieniu danego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna winna być zatem tak sformułowana, aby nie wymagała dokonywania zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008r. o sygn. akt II GSK/456/07, Centralna Baza Orzeczeń NSA, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1401/05, Lex nr 262797; wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt 741/05, Lex nr 201531; wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FSK 155/05, Lex nr 120843 i inne). Uwagi krytyczne skargi kasacyjnej względem wyroku Sądu I instancji ujmować należy w prawidłowo sformułowanych zarzutach. Zarzut omawianego środka zaskarżenia powinien wprost wskazywać, jaki to przepis prawa materialnego lub postępowania został naruszony poprzez wydanie wyroku Sądu I instancji, na czym to naruszenie polegało w danej sprawie na tle treści konkretnego przepisu, ze wskazaniem nadto: - co do przepisu prawa materialnego formy jego naruszenia, - co do przepisu postępowania, dlaczego podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732). Dokonując w pierwszej kolejności oceny zarzutów mieszczących się w obrębie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należało stwierdzić, iż nie mogły zasługiwać na uwzględnienie zarzuty dotyczące: - nie dopuszczenia przez Sąd I instancji dowodu z przesłuchania skarżącego i jego pełnomocnika, a także właściciela gruntów, w celu ustalenia znaczenia złożonego przez właściciela gruntu oświadczenia w zakresie wyrażenia zgody na realizację przez skarżącego z programu rolno środowiskowego i - wydania zaskarżonego orzeczenia jedynie na podstawie części akt sprawy, bez konfrontacji umowy z dnia [...] października 2004r. z pozostałym materiałem dowodowym potwierdzającym, że w programie rolnośrodowiskowym uczestniczył skarżący jako posiadacz gruntów, a nie ich właściciel oraz nie rozważenia zakresu przedmiotu umowy z dnia [...] października 2004r.. Odnosząc się do tych zarzutów podkreślić należy, że co do zasady (poza wyjątkiem określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a.) sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, ani nie oceniają zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów. W myśl przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., rolą tych sądów, w związku z rozpoznawaniem skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Taki model funkcjonowania sądownictwa administracyjnego wyłącza rozpoznawanie przez sądy spraw administracyjnych, a tym samym gromadzenie i ocenę dowodów. W ramach omawianych zarzutów mieszczących się w obrębie przepisów postępowania, kasator wymienił jako naruszone: art. 296 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a.. Pierwszy z tych przepisów, którego naruszenie związane było zdaniem kasatora, z niedopuszczeniem przez Sąd I instancji dowodu z przesłuchania strony i świadków, odnosi się do postępowania dowodowego prowadzonego w razie zaginięcia lub zniszczenia akt, w którym to postępowaniu sąd nie rozstrzyga sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 2 p.p.s.a., a jedynie ustala okoliczności obrazujące dotychczasowy przebieg sprawy, w której akta zaginęły lub uległy zniszczeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy sytuacja taka nie miała miejsca, co czyni zarzut naruszenia art. 296 § 1 p.p.s.a., oczywiście bezzasadnym. Stosownie natomiast do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co również nie odnosi się do wskazywanej w zarzucie materii obowiązków sądu w zakresie "rozważania dowodów". W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż przepis ten określa moment decydujący dla oceny stanu sprawy przez sąd administracyjny przy wydawaniu orzeczenia. Dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej, sąd ocenia ją biorąc pod uwagę stan faktyczny istniejący w chwili wydawania danego aktu lub podjęcia czynności (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Warszawa 2005 r., s. 421-423). Wynika zatem z niego zakaz wykroczenia poza materiał zebrany w postępowaniu administracyjnym, (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1381/04, publ. w ONSAiWSA z 2006 r. nr 1, poz. 14 oraz wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 2/04, publ. w ONSiWSA z 2004 r., Nr 1, poz. 6). Wydając zaskarżony wyrok Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie akt sprawy i nie naruszył wymienionego przepisu. Wbrew stanowisku kasatora przyjęcie na podstawie akt, błędnych ustaleń faktycznych, nie może stanowić o naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a. (p. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt I FSK 549/06, System Informacji Prawnej Lex nr 354647 i wyrok NSA z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt I FSK 57/06, Lex nr 354649). Mając powyższe na uwadze, przy jednoczesnym związaniu NSA granicami zarzutów kasacyjnych, również ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony. Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw kolejny mieszczący się w obrębie naruszenia przepisów postępowania, zarzut dotyczący błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż zachodziły podstawy wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom kasatora, niepodważenie przez ten Sąd zasadności wznowienia postępowania administracyjnego było uzasadnione. Jak wynika z akt, wymieniona w kontekście tego zarzutu umowa z dnia [...] października 2004 roku wpłynęła do Biura Powiatu C. ARiMR w dniu [...] czerwca 2007r. (k.30 akt administracyjnych), podczas gdy ostateczna decyzja w przedmiocie przyznania R. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, (wydana po uchyleniu decyzji dotychczasowej), doręczona została stronie w dniu [...] stycznia 2007r.. Niewątpliwie powyższa umowa, na mocy której utraciła moc stanowiąca dotychczas zasadniczy dowód w sprawie wymienionej płatności - umowa dzierżawy z dnia [...] października 2007r. - miała istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowości ustaleń faktycznych. Ujawnienie tego nowego, istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego wcześniej organowi dowodu, po wydaniu ostatecznej decyzji, stanowiło podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego sprawie. Formułując zarzuty skargi kasacyjnej, jej autor wskazał na naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów art. 7 oraz art. 77, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej kwestii zwrócić należy uwagę, że zarzut oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a., musi być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji organu administracji. Adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd pierwszej instancji. Przedmiotem postępowania kasacyjnego jest bowiem kontrola legalności zaskarżonego wyroku tego sądu. Kontrola decyzji organu dokonywana jest jedynie pośrednio. To z kolei oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny wskazywać przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, których sąd I instancji nie stosował. Mając jednak na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1), nakazującej odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, zarzut ten został rozpoznany. Wbrew twierdzeniom, autora skargi kasacyjnej, w związku z postępowaniem w sprawie w sposób dokładny ustalony został stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięć organów, jak też wyroku Sądu. Zarówno uzasadnienie decyzji, jak i uzasadnienie oddalającego skargę wyroku Sądu I instancji zawierają odniesienie do treści oświadczenia producenta I. C. o wyrażeniu zgody na udział dzierżawcy Z. K. w programie rolnośrodowiskowym. Uzasadniając decyzję Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zwracał uwagę, iż powoływana przez stronę zgoda I. C. na uczestnictwo Z. K. w programie rolnośrodowiskowym, nie mieści się w granicach definicji "posiadania". Organ dokonał jednocześnie wykładni tego pojęcia. Na powyższą kwestię zwrócił uwagę w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. podnosząc m.in., iż wobec tego, że z umowy na wykonanie usługi z dnia [...] października 2004 r. bezspornie wynika, iż posiadaczem gospodarstwa (działek 115/1 oraz 113/4) była od [...] października 2004 r. I. C., Jej oświadczenie o wyrażeniu zgody na realizację programu rolnośrodowiskowego przez Z. K., pozostaje bez znaczenia w sprawie. W związku z badaniem legalności zaskarżonej decyzji Sąd, wskazując na podstawowy warunek otrzymania płatności przez producenta rolnego jakim jest posiadanie gruntów, odwołał się zarówno do przepisów prawa krajowego, jak i wspólnotowego. Nie są zasadne zawarte w pierwszej części petitum skargi kasacyjnej, cztery zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, w tym art. 336 Kodeksu cywilnego. Konstrukcja tych zarzutów związana jest ściśle z dokonaną przez ten Sąd oceną skutków prawnych umowy z dnia [...] października 2004r., zawartej przez skarżącego z I. C. Sąd ten słusznie uznał za prawidłowe stanowisko organów, że posiadaczem działek o numerach ewidencyjnych 115/1 oraz 113/4, od [...] października 2004 r. była I. C., natomiast Z. K. wykonywał jedynie prace na zlecenie. Dokonując powyższej oceny Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do celów wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej w Unii Europejskiej, zwracając uwagę, że wsparcie to dotyczy co do zasady nie tylko właściciela, ale każdego posiadacza gruntów rolnych prowadzącego działalność w ramach gospodarstwa rolnego, na podstawie innego niż własność tytułu prawnego lub bez tytułu prawnego. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) NR 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia, dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy: - prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony, - podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz - stosują zwykłą dobrą praktykę rolniczą, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 i ust. 1 a, stanowiącej wynik działań wykonawczych względem przepisów tego Rozporządzenia, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U Nr 229 poz. 2273 ze zm.), pomoc finansowa w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich w 2006 r., udzielana jest producentom rolnym w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowych systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, za producenta rolnego uznaje się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub posiadaczem zwierzęcia. Tytułem uprawniającym do uzyskania płatności przez producenta rolnego jest zatem posiadanie gospodarstwa rolnego. W sprawach dotyczących wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, interpretacji pojęcia "posiadanie" dokonuje się często przez pryzmat art. 336 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt: II GSK 317/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wskazując na szczególne miejsce jakie przypisać należy kodeksom w systemie prawa ustawowego, podniósł jednakże, iż tezy tej nie można przenosić wprost na wykładnię pojęć użytych w ustawach przyjętych w efekcie działań wykonawczych w stosunku do przepisów wspólnotowych, jeżeli przepisy wspólnotowe nie upoważniają do zmiany znaczenia lub uzupełnienia tych przepisów. Podzielając ten pogląd, podkreślić należy, iż realizacja zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych w ramach prowadzonej działalności rolniczej. Aby zostać beneficjentem tej pomocy nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada i użytkuje grunty rolne, których dotyczy wniosek o przyznanie płatności (p. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2010r. o sygn. akt: II GSK 439/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie Sąd I instancji, odwołując się do prawa wspólnotowego, w ramach którego wsparcie środkami pomocowymi dotyczy nie tylko właściciela, ale każdego posiadacza gruntów rolnych prowadzącego działalność rolniczą, prawidłowo uznał, iż posiadaczem działek o numerach ewidencyjnych 115/1 i 113/4, od [...] października 2004 r. była I. C. Z postanowień dołączonej do materiałów sprawy umowy o wykonanie usługi z dnia [...] października 2004 r., wynika, że I. C. jako właścicielka gospodarstwa rolnego (w tym działek 113/4, 115/1), jest osobą bezpośrednio nim zarządzającą i decyduje o rodzaju upraw na całym areale. Z. K. wykonywać miał natomiast jedynie prace na zlecenie właścicielki gruntu i nie decydował o produkcji rolnej na tych działkach. Nie spełnił tym samym podstawowego warunku do otrzymania płatności, jakim jest posiadanie i użytkowanie gruntów rolnych w ramach prowadzonej działalności rolniczej. Biorąc pod uwagę całość niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie narusza wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom kasatora nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd art.151 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne oddalenie skargi. W tym stanie rzeczy wniesiona skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a..