II GSK 439/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Maria Myślińska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "E." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1563/08 w sprawie ze skargi "E." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i nałożenie sankcji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1563/08, oddalił skargę "E" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i nałożenia sankcji. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. "E" Sp. z o.o. w W. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z [...] czerwca 2007 r. odmówił przyznania skarżącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. oraz nałożył sankcje pieniężne ze względu na zawyżenie we wniosku powierzchni uprawniającej do przyznania płatności bezpośrednich. Organ ustalił, że skarżąca w 2006 r. nie była posiadaczem zadeklarowanych we wniosku gruntów rolnych, położonych na działkach o numerach ewidencyjnych: 61/1, 63, 65, 67/2, 69, 73/3, 76 i 79 zlokalizowanych w woj. dolnośląskim, w pow. g. w obrębie L. oraz 153/1 i 156/1 zlokalizowanych w woj. dolnośląskim, w pow. p. w obrębie R.. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że skarżąca nie była faktycznym użytkownikiem spornych nieruchomości w 2006 r., wobec czego zostały one wykluczone z jej wniosku. Do płatności zaliczony został obszar o powierzchni 6,32 ha. Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącą do płatności za 2006 r., a powierzchnią stwierdzoną - kwalifikującą się do płatności, liczona w odniesieniu do powierzchni stwierdzonej, zadecydowała o konieczności odmowy przyznania skarżącej płatności na 2006 r. i dodatkowo o nałożeniu sankcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę Spółki na powyższą decyzję podniósł, że środki finansowe przewidziane na płatności powinny być kierowane do producentów rolnych bezpośrednio użytkujących grunty rolne, po spełnieniu przez nich przesłanek określonych w art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6 poz. 40 ze zm.), dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Zgodnie z tym przepisem płatności przysługują m.in. osobie prawnej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz przy spełnieniu dalej określonych powierzchni ogólnych upraw i definicji działki rolnej. Do zasadniczych przesłanek decydujących o przyznaniu płatności należy posiadanie gruntu i utrzymywanie go w dobrej kulturze rolnej. Nie ma tu mowy o tytule prawnym posiadania gruntu rolnego. Pominięcie w tym przepisie wymogu dysponowania tytułem prawnym do posiadanego gruntu rolnego przy jednoczesnym żądaniu utrzymywania tegoż gruntu w dobrej kulturze rolnej, wyraźnie wskazuje, że chodzi o posiadanie faktyczne polegające na użytkowaniu gruntu rolnego. Oznacza to posiadanie rzeczywiste gruntów, a nie posiadanie w sensie prawnym. Dla uzyskania płatności bezpośrednich i uzupełniających nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 336 k.c., posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na rzeczywistym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Efektywne korzystanie z rzeczy nie jest konieczną przesłanką posiadania. Kodeks cywilny w sposób wyraźny dzieli posiadanie na samoistne i zależne. Pierwsze zawiera się w uprawnieniu do faktycznej możliwości władania rzeczą, w taki sposób jak właściciel. Posiadanie zależne zaś, to wykonywanie uprawnień składających się na inne prawo dające władztwo nad cudzą rzeczą. Zgodnie z art. 337 k.c. posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Również posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy w dalsze posiadanie zależne. Wobec czego posiadanie może być elementem prawa podmiotowego będącego przejawem prawa przysługującego właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem), ale może także wskazywać stan faktyczny władztwa nad rzeczą i to w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (np. oddanie drugiemu rzeczy w posiadanie zależne lub wręcz posiadanie bezprawne). Powyższe rozróżnienie rodzajów posiadania jest istotne, albowiem uprawnia do twierdzenia, że na użytek uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Sąd wskazał, że organy prawidłowo zdefiniowały konieczność rzeczywistego użytkowania gruntu rolnego na potrzeby przyznania żądanych płatności uznając, że samo wykazanie przez skarżącą, że jest właścicielem wskazanych we wniosku gruntów rolnych nie wystarcza do uznania jej za beneficjenta z tytułu płatności bezpośrednich i uzupełniających. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowego wywodu w przedmiocie posiadania i użytkowania gruntu rolnego, jako koniecznego warunku do otrzymania płatności. Sąd podzielił ustalenia organów, że skarżąca nie wykazała, aby w 2006 r. wykonała na przedmiotowych gruntach jakiekolwiek prace rolne oraz że to Spółka "A. S." była faktycznym użytkownikiem tych gruntów. Sąd podkreślił, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżąca w 2005 r. udzieliła Spółce "A. S." pisemnej zgody na podjęcie i kontynuowanie prac rolnych oraz dokonanie dowolnego doboru gatunków upraw. Świadczą o tym pisma z dnia 6 stycznia 2005 (zgoda na rozpoczęcie prac orki zimowej i mechaniczne niszczenie chwastów z dniem 10 stycznia 2005 r.), z dnia 2 lutego 2005 r. (zgoda na kontynuowanie prac rozpoczętych 10 stycznia 2005 r.) oraz z dnia 1 kwietnia 2005 r. (zgoda na kontynuowanie prac zasiewu, uprawę, zbioru według zasad prawidłowej gospodarki rolnej z prawem dowolnego doboru gatunków upraw). Wszystkie wymienione pisma podpisane zostały przez prezesa zarządu Spółki "E" - D. J. i skierowane do Spółki "A. S.". W ich treści wymienia się obszar gruntów rolnych, przy tym nie ma w nich zapisu, który świadczyłby, że jest to zlecenie wykonania prac polowych na rzecz Spółki "E" za stosownym rozliczeniem. Użyte w tych pismach sformułowania wskazują, że zgoda udzielona została na samodzielne użytkowanie gruntów przez Spółkę "A. S." według własnego uznania i na własny koszt. Takiej oceny nie zmienia treść późniejszego oświadczenia prezesa zarządu skarżącej, że ww. dokumenty były zleceniem wykonania prac na rzecz Spółki "E", czy też, że działania Spółki "A. S." na gruntach skarżącej były działaniem bez tytułu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że późniejsze twierdzenia D. J. pozostają w jawnej sprzeczności z treścią ww. pism "E" z 2005 r. oraz z treścią pisemnych oświadczeń z 18 kwietnia 2007 r. przyjętych do materiału dowodowego organu II instancji, a złożonych przez J. M., T. N. i W. P., na okoliczność, że od 2005 r. do daty składnia oświadczenia, grunty należące do skarżącej uprawia i użytkuje Spółka "A. S.". Powyższe okoliczności potwierdza również zeznanie B. S. z 23 stycznia 2008 r. - udziałowca i pełnomocnika Spółki "A. S.", zeznanie z tej samej daty A. G. - reprezentanta Spółki "A. S.", oświadczenia reprezentanta Spółki "A. S." z 3 kwietnia 2007 r. oraz faktury wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wystawione na rzecz spółki "A. S." lub przez nią, z których wynika, że nabyła ona m.in. opryski, nasiona kukurydzy i pszenicy. Sąd I instancji podał, że w pismach z 4 i 26 kwietnia 2006 r. skierowanych do Spółki "A. S.", skarżąca przyznała, iż to Spółka "A. S." prowadziła działalność na tych gruntach. Nawet jeśli te działania miały charakter bezprawnego naruszenia posiadania, to nie stanowi dla organu argumentu do przyznania płatności wnioskodawcy, który nie spełnia warunków określonych w art. 2 ustawy o płatnościach. Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest zarzut skarżącej odnośnie pominięcia oświadczenia L. P. odwołującej swoje poprzednie oświadczenie, przez co nienależycie oceniono oświadczenie z 18 kwietnia 2007 r. pozostałych osób. Sąd wyjaśnił, że Spółka "A. S." złożyła do akt niniejszego postępowania pisemne oświadczenie pięciu osób z 18 kwietnia 2007 r. na okoliczność, że to Spółka "A. S." użytkuje grunty Spółki "E" od 2005 r. Były to oświadczenia J. M., W. P. i T. N. przyjęte i zaliczone przez organ do materiału dowodowego stanowiącego podstawę do ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że organ zasadnie pominął oświadczenie świadka, którego nazwiska nie można było odczytać oraz oświadczenie L. P. wobec powołania się przez nią na błąd przy jego składaniu. Sąd stwierdził, że niezasadny jest zarzut skarżącej o braku analizy, czy Spółka "A. S." prowadziła inne uprawy i ponosiła koszty tych upraw oraz sprzedawała plony, ponieważ w zaskarżonej decyzji organ wyraźnie stwierdził, że przedmiotem ustaleń jest sprawdzenie istnienia uprawnień do dopłat dla Spółki "E", a nie dla innego podmiotu. "E" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego tj.: 1) art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że podmiot, który dokonuje upraw jest posiadaczem gospodarstwa rolnego i producentem rolnym, pomimo że podmiotowi temu skarżący zlecił jedynie wykonanie określonych prac polowych; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji było dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych (naruszenie w szczególności przepisu art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mieszanie zeznań świadka z zeznaniami strony w przypadku B. S.), zaś Sąd I instancji ograniczył się do aprobaty błędnie ustalonego stanu faktycznego. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że organy administracji nie zebrały wyczerpująco całego materiału dowodowego i nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zebrany materiał dowodowy został oceniony jednostronnie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżąca wskazała, że organy administracji i Sąd skupiły się niepotrzebnie na cywilistycznej interpretacji posiadania i dokonały błędnej wykładni art. 336 Kodeksu cywilnego, biorąc czasowe i celowe dzierżenie nieruchomością za posiadanie. W przepisie o dopłatach bezpośrednich chodzi natomiast o takie posiadanie nieruchomości, w którym podmiot-posiadacz jest jednocześnie producentem rolnym. Posiadaczem uprawnionym do dopłat bezpośrednich jest podmiot, który w danym gospodarstwie decyduje o produkcji rolnej. Skarżąca podniosła, że była posiadaczem i producentem rolnym zlecając uprawy Spółce "A. S.", która później przekraczając zakres umocowania (wykonanie określonych prac polowych), poczuła się subiektywnie posiadaczem, zażądała dopłat bezpośrednich i je uzyskała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W obrębie podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła, że Sąd I instancji zaaprobował błędnie ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy. Zdaniem skarżącej orzekające w sprawie organy administracji z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a zebrany materiał dowodowy oceniły w sposób jednostronny z przekroczeniem zasady swobodnej oceny odwodów. W ocenie skarżącej braki w ustaleniach faktycznych i ocenie dowodów wynikły z błędnej wykładni prawa materialnego przyjętej przez organy administracji, a w ślad za nimi przez Sąd i instancji. W związku z tak sformułowanym zarzutem zauważyć należy, że płatności, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 33 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). System dopłat bezpośrednich został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolniczych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Podstawowym aktem prawnym określającym warunki przyznawania płatności bezpośrednich, w tym także form szczególnych pomocy w postaci jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej, jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. WE Nr L 270 z 21 października 2003 r.) . Rozporządzenie to, będąc jedną z form wtórnego prawa wspólnotowego, jest aktem prawnym, które obowiązuje w całości i podlega bezpośredniemu stosowaniu w państwach członkowskich. Akt normatywny tego rodzaju może zawierać klauzule zobowiązujące państwa członkowskie do podjęcia działań implementacyjnych (wydania odpowiednich aktów normatywnych), jednakże państwa członkowskie nie mogą - chyba że co innego stanowi rozporządzenie - podejmować działań na rzecz wykonania rozporządzenia, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie jego przepisów (por. wyrok ETS z 10 października 1973 r. w sprawie 34/73, Fratelli Variola; wyrok ETS z 18 lutego 1970 r. w sprawie 40/69, Bollmann). Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru ustala warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i jest wynikiem działań wykonawczych w stosunku do wskazanego rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Mając to na uwadze, sposób rozumienia sformułowań i terminów użytych w ustawie o płatnościach bezpośrednich musi uwzględniać znaczenie nadawane im w obowiązującym w tym zakresie prawie wspólnotowym, którego przepisy, ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, kształtują w sposób bezpośredni prawa i obowiązki adresatów tego aktu. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 zawiera w art. 2 lit. a) definicję "rolnika" stanowiąc, iż termin ten oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 TWE, oraz które prowadzą działalność rolniczą. Stosownie do art. 2 lit. b) rozporządzenia, przez "gospodarstwo" należy rozumieć wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, które znajdują się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. "Działalnością rolniczą" jest z kolei produkcja, hodowla lub uprawa produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnie z ochroną środowiska, zgodnie z art. 5 (art. 2 lit. c/ cyt. rozporządzenia). Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, ustalając zasady i tryb przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni uprawy, określonych powołanym wyżej rozporządzeniem wspólnotowym, przyjmuje w art. 2 ust. 1 cyt. ustawy, że płatności te przysługują osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego. Warunkiem uzyskania płatności obszarowej jest posiadanie działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami i utrzymywane są przez producenta rolnego w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Rozważając pojęcie "posiadania" czy też "zarządzania przez rolnika" użyte w prawie krajowym i wspólnotowym w orzecznictwie interpretacji tych pojęć dokonuje się często przez pryzmat art. 336 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż kodeksom należy przypisać szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego. Istotą kodeksu jest stworzenie koherentnej - i w miarę możliwości - zupełnej oraz trwałej regulacji w danej dziedzinie. Dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktowane są jako wzorcowe i domniemuje się, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie (por. wyrok TK z dnia 18 października 1994 r., sygn. K 2/94, OTK 1994, nr 2, poz. 36, uchwałę SN z dnia 9 czerwca 1976 r. sygn. VI KZP 13/75, OSNKW 1976, nr 7- 8, poz. 86). Jednakże tej tezy nie można przenosić wprost na wykładnię pojęć użytych w ustawach, przyjętych w efekcie działań wykonawczych w stosunku do przepisów wspólnotowych, jeżeli przepisy wspólnotowe nie upoważniają do zmiany znaczenia lub uzupełnienia tych przepisów (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r. II GSK 317/09). Idea płatności obszarowych wynika bowiem ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy zatem być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada i użytkuje grunty rolne, których dotyczy płatność i czy są one utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Odnosząc powyższe wywody do treści zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, że wykładając pojęcie "posiadania gospodarstwa rolnego" użyte w art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, Sąd I instancji stwierdził, że "chodzi o posiadanie faktyczne polegające na użytkowaniu gruntu rolnego". Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem objętych sporem działek rolnych i wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie decydowała o produkcji rolnej na tych działkach, ponieważ wyrażając w pismach z dnia 6 stycznia 2005 r., 2 lutego 2005 r. i 1 kwietnia 2005 r. bezterminową zgodę na rozpoczęcie a następnie kontynuowanie prac polowych na tych działkach, pozostawiła Spółce "A. S." prawo do "dowolnego doboru gatunków upraw". Nie można w związku z tym podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że Spółka "A. S." przekroczyła umocowanie w zakresie określonych prac polowych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał szczegółowej i wszechstronnej oceny dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków i przyjął na ich podstawie, że orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca nie prowadziła działalności rolniczej na objętych sporem działkach rolnych oraz że ich faktycznym użytkownikiem była Spółka "A. S.". Skarżąca nie zakwestionowała w skardze kasacyjnej poza jednym przypadkiem wiarygodności i mocy dowodów, które Sąd I instancji powołał na uzasadnienie przyjętego stanowiska. Jedyny zarzut dotyczy "mieszania zeznań świadka z zeznaniami strony w przypadku B. S.". Tej treści zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd I instancji powołał się na zeznanie B. S. złożone w dnu 23 stycznia 2008 r. W tym dniu B. S. wezwany przez organ na podstawie art. 50 k.p.a. złożył zeznania w charakterze świadka, wyjaśniając, że Spółka "A. S." wykonywała w roku 2006 prace polowe na spornych działkach na podstawie zgody wyrażonej przez Spółkę "E" w piśmie z dnia 1 kwietnia 2006 r. oraz że nie wykonywała jakichkolwiek usług na rzecz "E.". Zeznania te w całości potwierdził w trakcie tego przesłuchania świadek A. G.. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie narusza wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.